Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015 10:13

Και 1 και 2 και 3 βιβλία που τον τελευταίο χρόνο άρεσαν, σύνολο 6

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ένας διαχρονικός τρόπος για την ικανοποίηση της ανάγκης για το παραπέρα, το παραμέσα και το παραπάνω είναι για μερικούς ανθρώπους και ο κόσμος των βιβλίων. Στις μέρες μας άραγε, υπάρχουν καινούργια βιβλία που μπορεί να προσφέρουν μια διέξοδο / παρηγοριά / λύτρωση, βιβλία που ακόμα και για μη αναμενόμενους λόγους αντέχουν μέσα σ'αυτόν τον χαμό που γίνεται γύρω μας και μέσα μας;

Ναι ισχυρίζονται οι προσεχτικοί αναγνώστες τους. Ναι υπάρχουν και αντέχουν, προκαλώντας σκέψεις, ελαφραίνοντας το χρόνο, πλουτίζοντας το βλέμμα μας για την πραγματικότητα και περνώντας καμιά φορά από τον νου ακόμα και στο σώμα προκαλώντας του μια ανεξήγητη ευφορία. Ναι, υπάρχουν και αντέχουν, παρέχοντας επίσης ένα νόημα στον αναγνώστη, όχι φυσικά τελειωμένο, αλλά επιτρέποντάς του να έχει αυτός την ευθύνη της ολοκλήρωσής του. Κι αυτό συμβαίνει όταν σπέρνουν και αναδεικύουν οι συγγραφείς το πολυπρόσωπο της ζωής, συνεχίζουν οι ευφάνταστοι αναγνώστες.

Από όλους αυτούς τους αναγνώστες - σταθερά μειοψηφία στην χώρα μας - επιλέξαμε τρεις, έχοντας πάντα στο μυαλό μας το γνωστό "περί ορέξεως κολοκυθόπιτα". Την ομάδα "Θαλής + φίλοι", τον Βασίλη Κάλφα και τον υποφαινόμενο. 

Το 1ο λοιπόν βιβλίο, το διάβασε και μας το προτείνει ως βιβλίο του μηνός Ιουλίου. η ομάδα "Θαλής + φίλοι", μια ομάδα εθελοντών που ανάμεσα σε άλλα που κάνει, προτείνει και στηρίζει και λέσχες ανάγνωσης. Ο τίτλος του βιβλίου " Το μυαλό μου είναι ανοιχτό - Τα μαθηματικά ταξίδια του Πολ Έρντος", του Bruce Schechter.

Το 2ο και το 3ο μας τα προτείνει ο καθηγητής φιλοσοφίας στο ΑΠΘ Βασίλης Κάλφας, που το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας του είναι εκδόσεις από και πάνω στην αρχαία Ελλάδα, με έμφαση στον Αριστοτέλη - τελευταίο του βιβλίο το "Φυσικά" του Αριστοτέλη, μετάφραση επιμέλεια Β.Κάλφας, εκδόσεις Νήσος, 2015. Οι τίτλοι των δύο βιβλίων που παρουσίασε πρόσφατα στην Εφημερίδα των Συντακτών είναι " Μικρή ιστορία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας" της Γαλλίδας Claude Mossé και "Περικλής" του Γάλλου Vincent Azoulay.

Το 4ο, 5ο και 6ο, είναι τα τρία βιβλία από αυτά που ξεκίνησα να διαβάζω τον τελευταίο χρόνο και που μπόρεσα να τα τελειώσω και να τα ευχαριστηθώ.

Το 4ο του άρθρου, είναι " Η αθανασία των σκύλων" του Κώστα Μαυρουδή,

το 5ο, είναι "Πόλεμος και πόλεμος" του Ούγγρου Λάσλο Κρασναχορκάι

και το 6ο, "Καναδάς" του Αμερικανού Ρίτσαρντ Φόρντ. 

Λίγα λόγια για το 1ο βιβλίο. Ο Ούγγρος Πολ Έρντος ( 1913-1996) θεωρείται από τους καλύτερους μαθηματικούς του 20ου αιώνα και μάλιστα από αυτούς που όχι μόνο έκανε παπάδες σε πολλούς τομείς, αλλά ήταν και από τους πλέον παραγωγικούς. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μια περιγραφή του βιβλίου στην ιστοσελίδα της ομάδας "Θαλής+φίλοι" και μια παρουσίαση από το μέλος της ομάδας Γιώργο Καρουζάκη.   

Λίγα λόγια για το 2ο και το 3ο. Και τα δύο αυτά ιστορικά βιβλία επιχειρούν μία αποτίμηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Η Mosse έχει ως στόχο να θυμίσει, κρίνοντας παράλληλα, πως αντιμετώπισαν οι Δυτικοί ανά τους αιώνες αυτό το καθεστώς που επινόησαν οι Αθηναίοι. Και ο Azoulay έχει στο στόχαστρο να αξιολογήσει το ρόλο του Περικλή στη θεμελίωση και την εμπέδωση της δημοκρατίας του 5ου π.Χ αιώνα – άρα διατηρεί ζωντανό ένα ενδιαφέρον για τη βιογραφία του Περικλή.

Πατώντας  εδώ  θα μεταφερθείτε στην σελίδα της ΕτΣ

όπου ο Βασίλης Κάλφας παρουσιάζει με εξαιρετικό τρόπο αυτά τα δύο βιβλία.  

Πιο πολλά λόγια για το 4ο βιβλίο. (Για το 5ο και 6ο στο δεύτερο μέρος του άρθρου)

Ο Κώστας Μαυρουδής ( Τήνος, 1948) πρωτοδημοσίευσε ποιήματα το 1968.

Εκτός από ποιήματα έχει γράψει πεζόμορφα

βιβλία ποιητικού κλίματος, με πυκνά και σύντομα κείμενα που θυμίζουν

ημερολόγιο και αφοριστικό στοχασμό.

Από το 1978 εκδίδει και διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό «Το Δένδρο».

Το 2014 βραβεύτηκε με το Κρατικό Λογοτεχνικό βραβείο Διηγήματος Νουβέλας

για το έργο του «Η αθανασία των σκύλων», 2013.

 

Από το οπισθόφυλλο: Πρόκειται για ιστορίες ανθρώπων

που διαδραματίζονται στην Αθήνα

και στην επαρχία, σε πόλεις της Ευρώπης,

σε μυθιστορηματικές σελίδες και σε φιλμ.

Ιστορίες σκύλων που "τριγυρίζουν με σιωπηλή σοβαρότητα",

εμβολίζουν επίσημες πομπές, ακολουθούν παρελάσεις,

διασχίζουν τα γεγονότα...

Η αθανασία των σκύλων,

η άγνοια δηλαδή του θανάτου και του χρόνου,

δίπλα στο εφήμερο των ανθρώπων.

Συνοδοιπόροι, άνθρωποι και σκύλοι

μοιράζονται πραγματικότητες και αλήθειες,

συναισθήματα, εξομολογήσεις και σημαίνουσες στιγμές.

..........................................................................................


Ο Κώστας Μαυρουδής με στοχαστική και ποιητική ματιά,

κάποτε ειρωνικός κι αυτοσαρκαστικός,

απαθανατίζει περιστατικά και χειρονομίες και αναδεικνύει τις λεπτές αποχρώσεις.

Οι 70 μικρές ιστορίες του συμπυκνώνουν το χρόνο,

αντιστέκονται στις απλοποιήσεις,

ανοίγονται με φαντασία και λόγο στο απροσδιόριστο και το απροσδόκητο

και "καταφάσκουν παρήγορα στη ζωή".

 

Ένας ισχυρός λόγος που μου άρεσε αυτό το βιβλίο είναι πως πίσω από κάθε ιστορία

με τον τρόπο που την διηγείται, καταφέρνει ο Μαυρουδής

να φανερώσει για μια στιγμή και κάτι άλλο,

κάτι που πατάει στην πραγματικότητα όπως η γάτα στα σύννεφα.

Που δεν είναι μασημένη τροφή.

Αλλά και δεν στο παρουσιάζει σαν ένα κρυπτογράφημα

που θα σου βγει η ψυχή ανάποδα για να βρεις τους κωδικούς του για να το αποκρυπτογραφήσεις.

Πάντα κάπου εκεί γύρω τριγυρίζει, είτε ανφάς είτε προφίλ

είτε λοξά, είτε από τα συμφραζόμενα

ψιθυρίζει το ανείπωτο,

αυτό που πιθανόν βρίσκεται στην άκρη της γλώσσα σου.

Αυτό είναι που προς στιγμή

το μεταμορφώνει μέσα από τις ιστορίες του σε μια τρεμάμενη εικόνα,

έξοδο και είσοδο σε κάτι που σε πείθει ότι είναι αληθινό,

ή σε μια φευγαλέα σκέψη που μπορεί και να την είχες κάνει κι εσύ κάποτε

και μετά την ξέχασες για πάντα.

Κι όλα αυτά τα πετυχαίνει μέσα από ιστορίες σχέσεων σκύλου και ανθρώπου.

 

Και ως προς το στυλ του τι να πρωτοπείς;

Ένα από τα ωραία που με κέρδισε σ’αυτό το βιβλίο είναι ότι δεν είναι τίποτα ακριβώς

από αυτά τα είδη που έχω γνωρίσει.

Μου δημιουργήθηκε η γνώμη πως παίρνοντας αμπάριζα ο Μαυρουδής

από μεγάλους μαστόρους της αφήγησης και της ποίησης,

έντεχνης και προφορικής,

προσπαθεί από τα διάφορα είδη του λόγου να φτιάξει

ένα καινούργιο είδος, λιτό και με ουσία. 

Ποίηση και πρόζα είναι παρούσες, δίνοντας χέρι η μία στην άλλη.

 

Αλλά όχι μόνο αυτές.

Μέσα εκεί βρήκα ψηφίδες δοκιμίου, αφορισμού και στοχασμού,

όχι όπως τα ήξερα και όχι ατάκτως ειρρημμένα.

Και όλα πατάνε σε ιστορίες συγκεκριμένες. 

Πραγματικές, της παράδοσης, φανταστικές ή παρμένες από τον κόσμο των τεχνών.

Έτσι νομίζω ότι τελικά καταφέρνει να φτιάξει ένα είδος

που είναι πολύριζο και βγάζει ένα νέο λουλούδι

από αυτά που σου θυμίζουν κάτι άλλο αλλά και σε ξαφνιάζουν ταυτόχρονα.

Είμαι βέβαιος ότι κάτι καινούργιο γεννήθηκε μέσα σ’αυτό το βιβλίο των 70 ιστοριών

δημιουργώντας κάτι νέο στη συνείδησή μου και προσφέροντάς μας μια νέα χαρά.

Προφανώς θα με κέρδισε και για άλλους λόγους

που δεν κατάφερα να τους συνειδητοποιήσω

και να τους μετατρέψω σε λέξεις και φράσεις.

Αλλά αυτό δεν είναι παράξενο,

αφού στα περάσματα από τα καλά βιβλία και από τα καλά έργα γενικώς, 

πάντα κάτι περισσεύει, κάτι διαφεύγει

για να ολοκληρωθεί την επόμενη φορά.

Και γιατί όχι, για να επανερμηνευτεί.  

Να προσθέσω τέλος πως ουδέποτε υπήρξα φίλος των σκύλων και άλλων ζώων.

Ούτε φυσικά και εχθρός τους.

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για τον Κώστα Μαυρουδή,

πατώντας  εδώ  

θα τους εμφανιστεί η απάντησή του στο ερώτημα "γιατί γράφουν"

που είχε θέσει η Εφημερίδα των Συντακτών σε Έλληνες συγγραφείς.

Και πατώντας  εδώ  θα τους εμφανιστεί μία παρουσίαση

που έκανε ο ίδιος στη Lifo στις 2.12.13,

προσπαθώντας να πει λίγα περισσότερα πράματα για την Αθανασία των σκύλων του.    

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015 02:57
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση