Κυριακή, 09 Αυγούστου 2015 11:38

Η αριστερή κρίση, του Δημήτρη Σεβαστάκη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η επερχόμενη συμφωνία και ο Αύγουστος έχουν μέχρι στιγμή αποδυναμώσει όλες τις άλλες ειδήσεις. Αυτό είναι φανερό. Υπάρχει όμως μία είδηση που παίζει κι αυτή στα ενδιαφέροντα των μπαφιασμένων συμπατριωτών μας. Είναι οι ειδήσεις που αφορούν στα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί ο καθείς πικραμένος προσπαθεί να αρθρώσει ότι τον καίει και τον πονεί, εν όψει μάλιστα και του Σεπτεμβριανού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μέτωπα έχουν διαμορφωθεί χοντρικά ανάμεσα σ'αυτούς που θέλουν να κυβερνήσουν, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του 3ου μνημονίου και την έξοδο από την κρίση και σ'αυτούς που θεωρούν πως με το ευρώ και τα μνημόνια δε μπορούν να εφαρμοστούν αριστερές λύσεις των προβλημάτων της χώρας μας.

Το άρθρο του καθηγητή του ΕΜΠ και ζωγράφου, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στη Σάμο Ικαρία κ. Σεβαστάκη, κάνει κάποιες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις που αφορούν περισσότερο τους οργανωμένους Συριζαίους και την προϊστορία τους. Ως απλός ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ λίγο με ενδιαφέρουν τα εσωτερικά του κόμματος αυτού. Όμως το επέλεξα για να το αναρτήσω στο θέμα μας αυτό για δύο λόγους.

Ο ένας είναι η αναφορά του σε μια "ομίχλη" που μεσολαβεί στα πράγματα, στις ψυχές, στις συνειδήσεις. Μ'αυτή τη μεταφορά της ομίχλης προσπάθησα να ερμηνεύσω κι εγώ την αδυναμία μου να γράψω μερικα πράματα για την μεταδημοψηφισματική μου περίοδο. Δεν γνωρίζω φυσικά αν ο ομίχλη μου αυτή είναι ίδια μ'αυτήν του κ.Σεβαστάκη. Αλλά φαίνεται πως προέκυψε ένας αποπροσανατολισμός σε ανθρώπους που πόνταραν στο χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ και αισθάνονται τώρα πως κάτι έχει στραβώσει.

Και το δεύτερο κοινό μας στοιχείο είναι η αναφορά του στην καταστροφή της συλλογικής φαντασίωσης. Έχω νιώσει αυτήν την καταστροφή και το έχω διατυπώσει με τη φράση "πάει κι αυτό το παραμυθάκι". Ξέρετε, για όσους έχουν περάσει από παρόμοιες φάσεις υπερβάσεων, είναι εκείνο το αναπάντεχο παραμυθάκι που σε ξεσηκώνει και ερωτεύεσαι, που σε μεταμορφώνει από Σαούλ σε Παύλο και πιστεύεις το απίστευτο, που σε οδηγεί στην κόψη του ξυραφιού και τα παίζεις όλα για όλα, που σου στρώνει τον κώλο και φτύνοντας αίμα ποτίζεις με την ψυχή σου ένα έργο. Είναι αυτό το αόριστο και αθάνατο, το άυλο και άπιστο κάτι, που με λίγα λόγια σε ωθεί να πιστεύεις με ανοιχτά μάτια ότι ο κόσμος και οι άνθρωποι μπορεί να είναι καλύτερα απ'ότι στην πραγματικότητα κι εσύ να παίζεις ρόλο σ'αυτό το έργο της ανόδου βγάζοντας ακόμα και γλώσσα αν είναι ανάγκη.

Το άρθρο του κ. Δημήτρη Σεβαστάκη νομίζω ότι έχει ένα μείον. Περνάει εν συντομία το κύριο σημείο του, του πως δηλαδή και με ποιους ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να εκλογικεύσει τον αντιφατικό του βρασμό. Ίσως σε ένα επόμενο μιλήσει γι'αυτό. Το άρθρο αυτό αναρτήθηκε στις 7.8 στο blog Huffpost με τον τίτλο " Η αριστερή κρίση". Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί. 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 09 Αυγούστου 2015 23:10
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση