Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015 15:59

Τα πολλά ρυάκια που έφτιαξαν το ποτάμι του ΟΧΙ και οι θυμωμένοι που ο καθένας το θέλει όλο για πάρτι του

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Από τα λίγα που του επιτρέπουν να μαθαίνει και από τα λίγα που καταλαβαίνει, έτσι μιλάει. Το δεδομένο είναι πως δεν είναι αδιάφορος, αλλά ούτε και βαρεμένος. Προσπαθεί, διαβάζοντας, συζητώντας, προσπαθεί παρακολουθώντας τα βρωμοκάναλα και το μπάχαλο του διαδικτύου, να πάρει μια ιδέα από όσα γίνονται και ξεγίνονται, μισογίνονται και παραγίνονται. Όλα αυτά τα περνάει από το μίξερ της ζωής του και τα δοκιμάζει/συγκρίνει με τα αντίστοιχα των γύρων του.

Οπότε για ό,τι εκστομίζει δε διεκδικεί δάφνες, ούτε νομίζει ότι αυτά που γράφει θα γράψουν ιστορία και θα επηρεάσουν εις βάθος και εις πλάτος κόσμο και κοσμάκη επειδή έχουν το άλας μιας κάποιας αλήθειας. Εξ άλλου δεν έχει τέτοιες φιλοδοξίες. Μιλάει και γράφει για να πει τα δικά του στην σημερινή αγορά των ιδεών και στο μάλε βράσε των απόψεων που πέφτουν σαν το χαλάζι στα τραπέζια του ντουνιά. Εκεί καταθέτει τα δικά του που προσπαθεί να είναι στα μέτρα του. Μιλάει και γράφει λοιπόν, για να καταλάβει, να επικοινωνήσει και για να κριθεί, κρίνοντας. 

Τώρα βρισκόμαστε σε μία πολύ δύσκολη περίοδο. Σ'αυτό συμφωνούν όλοι όσοι έχουν επαφή με την τρέχουσα πραγματικότητα και δεν την κάνουν μπάι μπας, καταφεύγοντας σε ιδεολογήματα, σε τσιτάτα, σε κορώνες και δεν είναι πέρα βρέχει. Μία περίοδο με πολλά και μεγάλα προβλήματα που δεν πιστεύει ότι υπάρχουν κάποιοι που έχουν έτοιμες τις λύσεις στο τσεπάκι τους. Λύσεις φυσικά διατυπώνονται για την μπερδεμένη κατάσταση στην χώρα του, αλλά συχνά πιάνει τον εαυτό του να αμφισβητεί το γεγονός αν οι λύσεις αυτές είναι υπέρ των ανθρώπων που είναι πάνω κάτω σαν κι αυτόν και προπάντων για τους πολλούς άλλους που είναι σε ιδιαίτερη άσχημη θέση. Άγρια πράματα, θολό τοπίο.

Να τονίσουμε αυτό που είναι ολοφάνερο γιατί έχουμε αρχίσει και μπερδευόμαστε. Λέμε λοιπόν, πως το ΟΧΙ πολλά ρυάκια το έφτιαξαν. Οι οργανωμένοι είχαν κάθε δικαίωμα να προβάλουν σε αυτό τις επιλογές τους και να το σηματοδοτήσουν με τα δικά τους θέλω. Για άλλους λοιπόν το ΟΧΙ σήμαινε έξω από την Ευρωζώνη, μονομερή διαγραφή χρέους κλπ. Για άλλους το ΟΧΙ ήταν ένα όχι στα μνημόνια και στη λιτότητα. Για άλλους το ΟΧΙ ήταν μία ψήφος υπέρ της αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας και κατά των ευρωπαϊκών εκβιασμών και τελεσιγράφων. Για άλλους το ΟΧΙ ήταν ένα ναι στην εθνική ανεξαρτησία, μαζί με ένα όχι στους τοκογλύφους τραπεζίτες, ένα όχι στην αδιαφανή γραφειοκρατία των Βρυξελλών . Και άλλα πολλά. Υπήρχαν και οι του ΝΑΙ, που αυθαιρετώντας στο έπαρκο αυτοί, το ΟΧΙ των άλλων σήμαινε όχι στο ευρώ και όχι στην Ευρώπη.

Ο περισσότερος κόσμος, το πιο πιθανόν και λογικό είναι να ψήφισε βάσει ενός συνδυασμού όλων αυτών, αλλά και άλλων προσωπικών του επιλογών όπου αναμειγνύονταν η ιστορία του καθενός, οι σχέσεις του, η κατάστασή του και η προσδοκία του για μία καλύτερη οικονομική συμφωνία με τους Ευρωπαίους. 

Το ψηφοδέλτιο πάντως ήταν απόλυτα σαφές ως προς το τι σήμαινε το ΟΧΙ. Ήταν ΟΧΙ στην πρόταση του Γιούρογκρουπ της 26.6 και στον εκβιαστικό τρόπο που τέθηκε στην Ελληνική αντιπροσωπεία. Αυτό που δε γνώριζε κανείς, ήταν το που θα μας οδηγούσε το ΟΧΙ. Υπό αυτήν την έννοια ήταν το πρώτο μετανεωτερικό δημοψήφισμα σε όλον τον κόσμο.  

Από εκεί και πέρα όλοι έχουν δικαίωμα να το ερμηνεύουν όπως νομίζουν, έχοντας όμως συνείδηση των ορίων τους. Το ΟΧΙ του 61,3% ήταν πολύριζο και ως εκ τούτου δεν επιδέχεται μια μονοσήμαντη ερμηνεία. Γι'αυτό κανείς και καμία συλλογικότητα δεν έχει δικαίωμα να το καρπωθεί και να θεωρεί ότι το ΟΧΙ των πολλών είναι το δικό τους ΟΧΙ. Αυθαιρετούν κατάφωρα και παράφορα όπως γίνεται σ'αυτές τις περιπτώσεις, όπως αυθαιρέτησαν εις το έπαρκον και οι του ΝΑΙ. 

Η κυβέρνηση, η μόνη αρμόδια, πήρε αυτό το ΟΧΙ και το χρησιμοποίησε ως εξουσία κατά το δοκούν. Η χρήση που του έκανε έκλινε προς την επιδίωξη του μένουμε στο ευρώ, μένουμε στην Ευρώπη. Ακόμα και με την αποδοχή ενός τρίτου σκληρού μνημονίου. Και είναι φανερό μέχρι σήμερα ότι διαπραγματεύεται σκληρά επιδιώκοντας οι όροι να είναι τέτοιοι ώστε να μπορεί ν' αρχίσει σιγά αλλά σταθερά να σπάει ο φαύλος κύκλος της λιτότητας, της ύφεσης, της ανεργίας και της ανάγκης ενός ακόμα δανείου και να αποφευχθεί η χρεωκοπία. Αυτή η επιλογή ήταν εμφανής στο φάσμα των δύο τελευταίων ομιλιών που έκανε ο πρωθυπουργός πριν την Κυριακή του δημοψηφίσματος. 

Γιατί φτάσαμε εδώ τον ρωτάνε κι αναρωτιέται κι αυτός. Δεν έχει τις απαραίτητες γνώσεις και την ικανότητα να φτιάξει εκείνες τις συνθέσεις και να κρίνει, έστω και εκ των υστέρων, τους λόγους και τις κινήσεις που έγιναν αυτούς τους έξι μήνες και μας οδήγησαν στριμωγμένους στη γωνιά και με τα χέρια ψηλά. Όπως και δε μπορεί να διαμορφώσει αξιόλογα επιχειρήματα για το τι διαφορετικό θα έπρεπε και θα μπορούσε να είχε γίνει ώστε από καλύτερη θέση τώρα να δίναμε τις μάχες στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

Το μόνο που με βεβαιότητα μπορεί να πει είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ, που επί τρία χρόνια ήταν αντιπολίτευση, δεν κατάφερε να ετοιμάσει ένα συγκεκριμένο πειστικό και αξιόλογο σχέδιο για την παραμονή μας στην Ευρωζώνη και ένα μεταβατικό σχέδιο εξόδου απ'αυτήν. Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν οι συμψηφισμοί των επιθυμιών όσων είχαν άποψη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως όπως φάνηκε, αυτό ήταν αέρας κοπανιστός και μακρυά από την συγκυρία και τον συσχετισμό των δυνάμεων. Κι αυτό φάνηκε από το πόσο γρήγορα εξατμίστηκε μόλις ήρθε σε επαφή με την πραγματικότητα του κυβερνά, μιας και δεν μπόρεσε να γίνει βάση συζήτησης με τις θέσεις και τις επιδιώξεις των εταίρων, των δανειστών μας δηλαδή.

Τα αδίστακτα αυτά όντα ως εκπρόσωποι τραπεζιτών και πλουσίων στρωμάτων, αλλά και εθνικών συμφερόντων, οι συνομιλητές μας δηλαδή με τους οποίους διαπραγματεύτηκε ο Βαρουφάκης στην αρχή και τελευταία ο Τσακαλώτος, το κακό ήταν πως είχαν ως πρώτη προτεραιότητα τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση. Αυτό κατάλαβε όλο αυτό το διάστημα. Μέχρι σήμερα ευτυχώς δεν το έχουν καταφέρει και αυτό είναι το πιο βασικό πρόβλημά τους. Που κουμπώνει και με το άλλο πρόβλημά τους, που είναι το ότι εξακολουθεί να είναι μεγάλη η αναξιοπιστία των υπολοίπων πολιτικών εκφραστών της χώρας μας. Που ως αποτυχημένοι Χατζηαβάτες ολκής τέθηκαν με το δημοφήφισμα στο περιθώριο από ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Η μπογιά τους πια δεν περνάει και ως εκ τούτου φαίνεται πως οι θεσμοί το πήραν απόφαση ότι ο μόνο αξιόπιστος συνομιλητής τους είναι ο ΣΥΡΙΖΑ - που προσπαθούν τώρα να τον σταμπάρουν σαν ακόμη μία μνημονιακή δύναμη. Εξ άλλου ένας βασικός λόγος που ψήφισε ΟΧΙ ήταν αυτός. Να διαχειριστούν δηλαδή, οι έστω και απροετοίμαστοι  και άπειροι Συριζαίοι, την όλη φάση. Είτε αυτή είναι η επιλογή που προτιμά, του ευρώ δηλαδή, ( σκληρό νόμισμα που πως μ'αυτό θα αντιμετωπιστεί η ύφεση, ένας θεός το ξέρει ) είτε η έξοδος από την ευρωζώνη ( εντελώς ξυπόλητοι στ'αγκάθια και απροετοίμαστοι παντελώς, σε στυλ που "πας καημένε Καραμήτρο;", που όπως και να το κάνουμε όπως όλες οι έξοδοι έχει κάτι το ηρωικό).  

Οι άνθρωποι που έστω και σποραδικά βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, γνωρίζουν πως "βασιλική οδός εξόδου από την κρίση" δεν υπάρχει. Ας προσπαθήσουμε ως  κράτος και ως κοινωνία, να γίνει τουλάχιστον αυτή η διαχείριση συντεταγμένα, με σχέδια, με προτεραιότητες, με κοινωνική δικαιοσύνη, με εμπλουτισμό της δημοκρατίας, με ενίσχυση της αλληλεγγύης, με περισσότερες ελευθερίες, με την καλλιέργεια μιας σχέσης υψηλής εμπιστοσύνης και δυνατότητας αλληλοεπηρεασμού ανάμεσα στον κόσμο και στο πολιτικό προσωπικό που θα την υλοποιήσει. Αυτά τα εφικτά σκέφτεται και τα εύχεται. Απαραίτητος όρος είναι να μην επαναλάβουμε τα όσα έκαναν δεκαετίες οι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Να μην επαναλάβουμε τα λάιφ στάιλ τους, το πελατειακό τους κράτος τα χρόνια που για τα προγράμματα της ΟΝΕ έρεε άφθονο χρήμα από αυτήν. Χρήμα που κατασπαταλήθηκε και που ξεθεμελίωσε εντελώς την κοινωνία και την πολιτεία, δίνοντας προβάδισμα στην ανικανότητα, τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Έτσι οξύνθηκαν οι ανισότητες κι έτσι αυξήθηκαν κατακόρυφα οι άνθρωποι που τους έπνιγε το δίκιο τους και δε μπορούσαν να το βρουν από πουθενά. 

Στη τελευταία του ομιλία φάνηκε πως ο Τσίπρας και οι συν αυτώ θέλουν να έχουν ως πρώτη προτεραιότητα μέσα στην ευρωζώνη, αν δεν μας αποβάλλουν οι νεοφιλελεύθεροι Γερμανοί, να φτιάξουν την πατρίδα και όχι κατά κύριο λόγο να βολέψουν το κόμμα τους και τους κολλητούς τους, λέγοντας όμως την αλήθεια στον κόσμο και προκρίνοντας τη διαφάνεια. Αν το πετύχουν αυτό, θεωρεί ότι θα πιάσουν τόπο οι νέες θυσίες του νέου μνημονίου που είναι σχεδόν έτοιμο. Επί του παρόντος άλλο δρόμο με ένα μίνιμουμ ασφάλειας, συνέχειας και ελέγχου της κατάστασης δε μπορεί να δει. Των θυμωμένων οι προτάσεις, επιπόλαιες τις βρίσκει, ιδαίτερα υψηλού ρίσκου και αυξημένης μερικότητας και ασάφειας, οπότε τις έβαλε στην αναμονή. Παρόλο που με τον καιρό έφτασε σιγά σιγά στο σημείο να μην φοβάται την όποια κρίσιμη λύση που θα την αποφασίζει όμως την κατάλληλη στιγμή η πλειονότητα ακόμα και μέσα από πραγματικά διλήμματα, αλλά επί του παρόντος έχει κι αυτός τις προτιμήσεις του και τις ανοχές του, αυτός, που μελαγχολικό τον νοιώθω....

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 06 Σεπτεμβρίου 2015 17:16
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Γ.Τ. 14-07-2015 08:40
Το μόνο πολιτικό ερώτημα που πλανάται, είναι το ποσοστό που θα πάρει ο Τσίπρας τον Οκτώβρη και ως που θα φτάσει η Χρυσή Αυγή.
Κατά τα άλλα: Το νέο μνημόνιο θα έχει σκληρά μέτρα, αλλά, μέτρα όπως η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, οι 15.000 απολύσεις, το αγγλικό δίκαιο και η υποθήκευση του συνόλου της ελληνικής περιουσίας κλπ. δεν θα έχει. Υφεσιακό θα είναι αλλά για πρώτη φορά θα συνοδεύεται από αναπτυξιακό πακέτο και προοπτική αναδιάρθρωσης του χρέους.
Η ισοπεδωτική εξίσωση του Τσίπρα με Σαμαρά-Βενιζέλο (αν επιχειρηθεί) θα στείλει την εναπομένουσα αριστερά (την εκ του Σύριζα και Ανταρσυα) πάλι στο περιθώριο.
Η αριστερά έχει παραδόσεις που τις σπάει όλες εκτός από μία ... την τάση της να διασπάται συνεχώς. Μοίρα των ανθρώπων που ο καθένας έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του ώστε να θεωρεί όλους τους άλλους ανάξιουςή προδότες.
Παράθεση
+1 # Μωρολογίες 14-07-2015 07:55
«Το κακό ήταν πως είχαν ως πρώτη προτεραιότητα τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση. Μέχρι σήμερα ευτυχώς δεν το έχουν καταφέρει και αυτό είναι το πιο βασικό πρόβλημά τους».
Αρες μάρες κουκουνάρες. Το βασικό ήταν ότι από τον Δεκέμβριο και ύστερα επρεπε για μια φορά ακόμα να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες. Αφού στο πραγματικό δημοψήφισμα που είναι διαρκείας ο κόσμος σήκωνε τις καταθέσεις του και τις άδειαζε από ρευστότητα αφού δεν εμπιστευόνταν το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και ο Τσίπρας ως μοναδικός αυτή τη στιγμή πρωθυπουργός της χώρας με ευρεία μάλιστα πλειοψηφία και αποδοχή θα μπορούσε να το εγγυηθεί. Αλλα λοιπόν 25 δισ.ευρώ υπέρ υγείας τραπεζιτών περασμένα όλα στις πλάτες των φορολογουμένων. Μόλις χθες άλλωστε ο Γιουνκερ και ο Σουλτς είπε ότι Ο Αλέξης είναι το πρόσωπο με την μεγαλύτερη αποδοχή στην ελλάδα και αυτό πρέπει να το εκμεταλλευθεί. Το θέμα είναι αυτός ή αυτοί;
Καλημέρα και καλή τύχη με τις απόψεις σας που για μια ακόμη φορά, όπως και οι προηγούμενοι forget it Yiannis βλέπουν έχθρα στην κυβέρνηση ενώ στην πραγματικότητα διαχρονικά αποτελούν τους ...χρήσιμους ηλίθιους των πραγματικών συμφερόντων για να κάμνουνε τις δουλειές τους όμορφα.
Παράθεση
0 # sofia mixailidou 13-07-2015 23:23
EIMAI από αυτουs που ψηφισαν ΟΧΙ και το υποστιριξαν θερμα. Ουτε δανεια εχω, ουτε ψεκασμενη είμαι, αν και είναι βεβαιο ότι μαs ψεκαζουν ,εχω ομωs το αντιψεκαστικο.ΠΑΡΤΕ το ειδηση oμωs ,εαν φευγαμε τωρα,θα γινόμασταν το εξυλαστηριο θυμα σε μια κατασταση που θα δυαλυθη από μονη τηs. ΔΗΛΑΔΗ ,χωριs κερδοs kερατα.
Παράθεση
0 # ΒΑΚΗΣ 13-07-2015 09:48
Σχετικώς με το OXI
Εκτός από αυτούς που αναφέρει ο κ. Ιγνατιάδης στο ΟΧΙ βρήκαν στέγη και διάφοροι άλλοι. Οι, ειλικρινώς, πιστεύσαντες ότι αυτό θα βοηθήσει σε μια καλύτερη συμφωνία, αυτοί που πιστεύουν γενικώς ότι ένα ΟΧΙ είναι πιο ηρωικό από ένα ΝΑΙ, αφελείς (;) που ελπίζουν ότι δεν θα πληρώσουν τα δάνειά τους, νεολαίοι βέβαιοι για την οικογενειακή στοργή, χρυσαυγίτες, ψεκασμένοι, θεωρητικοί δραχμιστές, λαμογιοδραχμιστές , δυτικοφοβικοί που ζουν στο 1200 μΧ, συμπλεγματικοί δυτικοφοβικοί τύπου Ζουράρι, ιδεοληπτικοί τύπου Δελαστίκ που ονειρεύονται μια καταστροφή του καπιταλισμού αντίστοιχη με αυτή το «υπαρκτού», τριτοκοσμικοί ορφανά των «αδεσμεύτων», Λαφαζανικοί ορφανά του Μπρέζνιεφ, αναρχικοί που ονειρεύονται ότι θα αρχίσει η αυτοδιαχείριση συμβούλια γειτονιάς και άλλα τέτοια, ορφανά του «αναδελφισμού», ψώνια που νομίζουν ότι όλοι μας μισούν γιατί έχουμε κάτι που όλοι το ζηλεύουν, άσχετοι που δεν ξέρουν τι ψηφίζουν κ.α.
Βέβαια και οι προηγούμενοι τα έκαναν μούσκεμα. Αλλά εδώ για την αριστερά μιλάμε. Πρόλαβαν και αυτοί μέσα σε λίγους μήνες να κάνουν τις καρέκλες των υπουργείων και των Δ.Σ να στενάξουν από «συντρόφους». Με κραυγαλέα συνθήματα και υποσχέσεις αλλά χωρίς την παραμικρή προετοιμασία ή σχέδιο, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, βγήκαμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Αποτέλεσμα;
Για γκολ που τρώμε δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι άλλοι που μας τα βάζουν και φοβάμαι ότι θα μείνουμε με τα κουρέλια της «αξιοπρέπειας»
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση