Πέμπτη, 02 Ιουλίου 2015 17:00

ΟΧΙ ΑΛΛΟ! ΟΧΙ ΠΙΑ!

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

................
Αφανιστής 
τού κόσμου
..................
(Τού Αμερικανού ποιητή Franz Wright, από το ποίημα Πτήση, μτφ. Νικολέττα Σίμωνος)

 

 

Ο θάνατος που είναι διάχυτος παντού. Η ερήμωση που πιά κυριαρχεί. 

Ερημωμένοι άνθρωποι, ερημωμένες πόλεις. Πόλεις τού θανάτου.

Με ιλουστρασιόν περίβλημα.

Πλαστές ανάγκες, πλαστές ταυτότητες που καθιστούν το τέλος τής οικονομίας,

βάση για την αναζωογόνησή της.


Ο καπιταλισμός μεταθέτει ακόμα μιά φορά τα όριά του, για να επιβιώσει, σαν σαρκοβόρο Είναι. Παγκοσμιοποίηση. Η αιώνια επανάληψη τών συνεχώς διευρυνομένων ορίων.
Η Ιστορική Φαινομενικότητα (Χέγκελ) δεν είναι μιά απάτη ή μιά πλάνη, τήν οποία εξύφανε αυτό ή εκείνο το Ιστορικό Υποκείμενο, αλλά ένα λάθος τού οποίου το ίδιο το Υποκείμενο είναι θύμα.
Συνδέεται με την έκπληξη τού "υπάρχει κάτι", αντί για το "τίποτα". ΚΙ΄αυτό είναι μιά παρουσία πραγματική, αν και υπάρχουν πολλοί που προτιμούν το τίποτα.

Κι΄εγώ ακροβατώ. Και πότε φωνάζω και πότε ψελλίζω: ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ ΑΛΛΟ! ΟΧΙ ΠΙΑ!

Κι΄ακούω τις τηλεοπτικές γελοιότητες και σκάω στα γέλια.

"Σχιζοειδές γέλιο από ένα Γίγνεσθαι - Αράχνη ή Γίγνεσθαι - Κολεόπτερο" (Ντελέζ-Γκουατταρί).

Και μετά πηγαίνω στην Τράπεζα και παίρνω 60ευρώ. Και νιώθω πλούσια, γιατί ποτέ δεν έπαιρνα 60 ευρώ την ημέρα. Και περιμένω να τελειώσουν τα ευρώ, για να αισθάνομαι ακόμα πιό πλούσια, γιατί θα έχω επιτέλους απαλλαγεί από το πήγαινε- έλα στην Τράπεζα και θα μπορώ, επιτέλους, να κάτσω και να αναλογιστώ, απρόσκοπτα: Να ζήσω ή να πεθάνω;
Γιατί μέχρι τώρα, ούτε ζούσα, ούτε πέθαινα, ψυχορραγούσα.

Και αισθάνομαι μιά χαρά, απ΄όταν ανακοινώθηκε το Δημοψήφισμα!
Το διεστραμμένο εγώ μου αισθάνεται μιά απλή, βιωμένη, καθημερινή ευχαρίστηση, για την δυνατότητα που μάς δίνεται, να τά τινάξουμε όλα στον αέρα...

Αναρωτιέμαι, βέβαια, μήπως είναι ευχαρίστηση προσποίησης, αλλά δεν μέ νοιάζει, γιατί είναι με τον τρόπο που ένα λουλούδι ανοίγει τα πέταλά του στον πρωϊνό ήλιο, αναπνέοντας...
Κίνηση προς το φως, κίνηση προς τη χαρά... τη χαρά τού παιχνιδιού κι΄ας ξέρω πως το παιχνίδι είναι ιδιαίτερα εξοντωτικό. 
Και είναι μόνο για απελπισμένους και για απελεύθερους-μετελεύθερους.
Τσίπρα σ΄ευχαριστώ, κι΄ας μήν αντέξεις...και μετανιώνω που δεν σέ ψήφισα και προτίμησα το λευκό, δεν είχα καταλάβει πόσο γοητευτικά απερίσκεπτος είσαι!!!

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 03 Ιουλίου 2015 08:53
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Πώς θα έρθει το τέλος της πολιτικής ΟΧΙ »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση