Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015 19:16

Γι' αυτό ψηφίζουμε ΝΑΙ στην Ευρώπη.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Οι γενιές που ενηλικιώθηκαν μετά την μεταπολίτευση, βίωσαν το κεκτημένο της Δημοκρατίας, άμεσα συνδεδεμένο με το κεκτημένο της ευημερίας. Και τα δυο (κεκτημένα) γνώρισαν μια συνεχή διεύρυνση σε όλα αυτά τα χρόνια καθώς κάθε γενιά αγωνιζόταν για τον εαυτό της και για το μέλλον των παιδιών της.

Καθώς ο αγώνας για Δημοκρατία βρισκόταν σε εξέλιξη, περιλαμβάνοντας πια στις αρχές της το σεβασμό των επιμέρους ανθρώπινων δικαιωμάτων και ενσωματωνόταν με ταχύτητα στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό

αφήνοντας πίσω της τις διακρίσεις, στα «μετόπισθεν» η κρίση των τελευταίων 5 χρόνων

καταβαράθρωσε την ευημερία μας.  

Ανακαλύψαμε ότι όλο το οικοδόμημα της ευημερίας στηριζόταν σε πήλινα πόδια,

σε δανεικό πλούτο και όχι σε δικό μας.

 

Η άτακτη υποχώρηση μας έθεσε σε αμφιβολία και το οικοδόμημα της Δημοκρατίας.

Παλαβοί αντάμα με ακροδεξιούς και ακροαριστερούς στήνουν στο απόσπασμα

καθημερινά την δημοκρατία και ένας παραζαλισμένος λαός τραβά

μια μπροστά και μια πίσω αδυνατώντας να δώσει την ίδια απάντηση που πάντα έδινε.

 

Ότι ευημερία και δημοκρατία είναι αλληλοσυμπληρούμενες αλήθειες.

Κάποιοι επιλέγουν την ανατροπή.

Την ανατροπή της δημοκρατίας για να επαναφέρουν την ευημερία.

Στέκει αυτό;

Ο αγώνας κάθε γενιάς εμπεριέχει δυο στόχους.

Να βελτιώσει την ζωή της, να αποδώσει στην ζωή των παιδιών της

κάτι καλύτερο από αυτό που είχε η ίδια.

Αυτό δεν είναι θεωρία.

Είναι βίωμα ολόκληρου του λαού.

Καθώς βιώνουμε την ανακοπή αυτής της βελτίωσης λόγω της κρίσης,

πολλοί επιλέγουν την ίδια την ακύρωση της συνέχειας.

Οι νέοι που σήμερα σπουδάζουν, έχουν ενσωματώσει το ευρωπαϊκό πρόγραμμα ERASMUS στα κεκτημένα τους το οποίο προήλθε από τους αγώνες των γονιών τους, οι οποίοι είχαν στα κεκτημένα τους τις σπουδές τους που κι αυτό με την σειρά του ήταν αποτέλεσμα των αγώνων των εργαζόμενων γονιών τους.

Επιτρέπεται ο θυμός της ανακοπής της ευημερίας μας, να οδηγεί στην ακύρωση αυτού του κεκτημένου για τα παιδιά των σημερινών σπουδαστών;

Ο επαγγελματίας που μέσα στην ευρωπαϊκή οικονομική συνεργασία θεώρησε κεκτημένο την εξεύρεση πρώτων υλών κατευθείαν από την Ευρωπαϊκή πηγή τους για την τελειοποίηση των προϊόντων του ή βρήκε μια έτοιμη τεράστια αγορά για την διάθεση των προϊόντων του, φορτισμένος με τον θυμό της ανακοπής της ευημερίας του, επιτρέπεται να οδηγείται στην ακύρωση του ίδιου του κεκτημένου που θα παρέδιδε στα παιδιά του;

Ο γενικός θυμός που όλοι έχουμε για τις λάθος πολιτικές του παρελθόντος που δημιούργησαν την φούσκα της ευημερίας με δανεικά αντί της στέρεης ευημερίας με παραγωγή πλούτου , επιτρέπεται να μας οδηγήσει στην ακύρωση του Ευρωπαϊκού κεκτημένου παραγωγής πλούτου που θα παραδίδαμε στα παιδιά μας; Αντί να διορθώσουμε, να καταστρέψουμε;

Οι μαθητευόμενοι μάγοι της κυβέρνησης επιλέγουν την καταστροφή αντί της επισκευής.

Επιλέγουν την απομάκρυνση από την Ευρώπη και την αλλαγή νομίσματος, από ανικανότητα και αντιπάθεια και ωφελιμισμό.

Ανικανότητα να σχεδιάσουν έναν τρόπο επαναφοράς της ευημερίας μας σε ένα ήδη συγκροτημένο παγκόσμια τρόπο παραγωγής αγαθών.

Αντιπάθεια προς ένα σύστημα παραγωγής αγαθών εξαιτίας των ιδεοληπτικών προσκολλήσεων τους στον κρατισμό, ο οποίος απέτυχε παγκοσμίως μόλις πριν 30 χρόνια.

Ωφελιμισμό γιατί η αλλαγή νομίσματος θα πολλαπλασιάσει την εσωτερική αξία «παρκαρισμένων» στο εξωτερικό κεφαλαίων.

Για όλους αυτούς τους λόγους οφείλουμε να απορρίψουμε το υποκριτικό ερώτημα της κυβέρνησης περί διαπραγμάτευσης και να δώσουμε ένα ηχηρό ΝΑΙ στην Ευρωπαϊκή πορεία της πατρίδας μας και στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους μας για την εξεύρεση βιώσιμης λύσης.

ΥΓ. Επειδή το αποτέλεσμα της μέχρι τώρα «διαπραγμάτευσης» που έκανε η κυβέρνηση δεν έχει καμιά σημασία, εδώ στο τέλος να σημειώσω το εξής.

Από τα 8 δις. που η κυβέρνηση ζήτησε από τους εταίρους να εγκρίνουν ως νέες φορολογικές κυρίως πηγές εσόδων του δημόσιου ταμείου, ούτε ένα ευρώ δεν περιλαμβάνεται για την εξυπηρέτηση του χρέους πλην εκείνου του 1% ως θετικό υπόλοιπο του ισοζυγίου.  Και τα 8 αφορούν περικοπές και φόρους, ώστε το δημόσιο να μην «μπαίνει μέσα», να μην χρειάζεται παραπάνω δανεικά για να συντηρείται να μην αυξάνει το χρέος του προς τρίτους. Και οι εταίροι επέμεναν ότι χρειάζονται 8,5 δις. για να μην μπαίνει μέσα.

Τόσο απλά, ο λόγος του καυγά και της αποχώρησης δεν ήταν η «εθνική περηφάνεια» ούτε η «αξιοπρέπεια». Ο κίνδυνος να βρεθεί λύση, και να μην πάμε στην δραχμή, οδήγησε την κυβέρνηση στην αποχώρηση.

 

Γι' αυτό ψηφίζουμε ΝΑΙ στην Ευρώπη. 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 06 Σεπτεμβρίου 2015 17:29

Σχόλια   

0 # sofia mixailidou 03-07-2015 14:07
ΜΗ-ΜΗΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.Εαν χασουνε το δημοψήφισμα ονταs κυβερνηση,να πανε σπιτια τουs από τωρα ,γιατι αυτό θα σημαινει ότι δεν μπορουνε να κυβερνησουν αυτον τον τοπο.Θελει ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Παράθεση
0 # sofia mixailidou 01-07-2015 19:52
Αν σκεφτει κανειs oτι αυτό που πετυχαμε τοσα χρονια με το ευρω ηταν να κανουμε τιs Λιθουανεs πουτανεs με τιs δικεs μαs συνταξειs να ισοσκελισουν τον προυπολογισμο τουs και τωρα να μαs kουνανε το δαχτυλο και να μαs kανουνε υποδειξειs δεν θα ηταν και κακο να φυγουμε Όλα τα αλλα είναι μικροαστικεs φαντασιωσειs του καθενοs.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση