Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015 21:19

Τα ναι του ΌΧΙ και τα όχι του ΝΑΙ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Άραγε τι ήταν αυτό που έκανε τους πιστούς του Δούκα Νοταρά και του Γεννάδιου Σχολάριου να γυρίζουν σαν τρελαμένοι στους δρόμους της Πόλης τους μήνες της πολιορκίας της από τους Οθωμανούς του Μωάμεθ του Β΄ και άλλοτε να ψιθυρίζουν και άλλοτε να φωνάζουν στα μοναστήρια και στις αγορές «κρειττότερον βασιλεύσαι εν μέση Πόλει φακιόλοιον Τούρκων παρά καλύπτερα Λατινικήν» και ηρνούντο πεισματικά να πολεμήσουν στο πλάι του Κων/νου Παλαιολόγου, ο οποίος απελπισμένος έκανε όλες τις υποχωρήσεις που μπορούσε για να τον βοηθήσουν ο Πάπας, οι Βενετοί και οι Γενουάτες - πράμα που συνέβη τελικά με ψίχουλα όμως - στο μάταιο αγώνα που έδινε;

….Μα δεν είναι η πρώτη φορά που όταν οι άνθρωποι εδώ αγανακτούν, μουτζώνουν την Ευρώπη και λένε: καλύτερα οι Τούρκοι. Το έχουμε αυτό στον Μακρυγιάννη ή στον Παπαδιαμάντη, το έχουμε και με τον Καζαντζίδη, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών…( του Δ.Σαββόπουλου από την Εκδίκηση της γυφτιάς ). 

Είμαστε πάλι σε παρόμοια φάση όπου καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση ή παίζει κάτι παραλλαγμένο; Είναι τραβηγμένο να θεωρήσουμε ως δική μας Ανατολή τη Ρωσία. Άλλη δύναμη στην περιοχή μας που να εκφράζει μια σύγχρονη ελκυστική εκδοχή της Ανατολής δεν υπάρχει. Μήπως λοιπόν το ερώτημα που εμμέσως τίθεται από όσους ψήφισαν ναι στη Βουλή για το δημοψήφισμα είναι, Ευρώπη ή μόνοι μας;

Είδηση

Με 178 ψήφους υπέρ έναντι 120 κατά υπερψηφίστηκε τα ξημερώματα της Κυριακής, 28.6.15, η εισήγηση της κυβέρνησης για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, την Κυριακή 5 Ιουλίου, με αντικείμενο την πρόταση των δανειστών. Υπέρ της προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία τάχθηκαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής. Την πρόταση καταψήφισαν η Νέα Δημοκρατία, το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ.

 

Ποιο είναι όμως, το επίσημο στοίχημα αυτού του δημοψηφίσματος;

Η ομάδα του ΟΧΙ.

Κυβέρνηση: Όχι στην ταπείνωση των Ελλήνων με νέο μνημόνιο.

ΣΥΡΙΖΑ: Όχι στους εκβιασμούς, και τα τελεσίγραφα. Όχι στην κοινωνική χρεοκοπία. Όχι στα μνημόνια και στη λιτότητα. Για την κυριαρχία, την αξιοπρέπεια και την ευημερία του λαού. Για μια ισότιμη Ελλάδα σε μια ενωμένη Ευρώπη.

ΑΝΕΛ: Η πρόταση των θεσμών ισοδυναμεί με το τέλος της ύπαρξης της Ελλάδας ως έθνους κράτους. Οι δανειστές αποφάσισαν αντί να μπουν στο διάλογο, να εξευτελίσουν έναν λαό που δεν ξεφτιλίστηκε 23 αιώνες. Το όχι στο δημοψήφισμα σημαίνει ναι στη δημοκρατική Ευρώπη ».

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: Όχι στους τοκογλύφους της Ε.Ε, ναι στην Eθνική Aνεξαρτησία. Όχι στα αιματηρά μέτρα και την εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας!

ΚΚΕ: « Όχι στις προτάσεις για συμφωνία τόσο των τριών θεσμών όσο και της Ελληνικής κυβέρνησης – Αποδέσμευση τώρα από την Ε.Ε ». Είναι φανερό ότι το ΚΚΕ προτείνει στους ψηφοφόρους του με κάποιο τρόπο να μην ψηφίσουν ούτε ΝΑΙ, ούτε ΟΧΙ.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Όχι στα μνημόνια, την Ε.Ε, το χρέος.

Η ομάδα του ΝΑΙ.

Νέα Δημοκρατία: Η Ελλάδα είναι η ψυχή μας. Αλλά η Ευρώπη είναι η ταυτότητά μας. Κι αυτά τα δύο πάνε μαζί. Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ισοδυναμεί με έξοδο από το ευρώ και από την Ευρώπη. Ψηφίζουμε «ΝΑΙ» στην Ευρώπη και στο ευρώ και όχι σε οποιαδήποτε συμφωνία, η οποία άλλωστε μπορεί να αλλάξει».

Ποτάμι: Το θέμα του δημοψηφίσματος είναι άλλο, όχι η όποια συμφωνία, το διακύβευμα είναι εντός ή εκτός Ευρώπης.

ΠΑΣΟΚ: Το πραγματικό δίλημμα είναι Ναι ή Όχι στο ευρώ, Ναι η Όχι στην Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ με την πρότασή του επιδιώκει να μεταφέρει και να καταστήσει το εσωτερικό του αδιέξοδο σε αδιέξοδο της χώρας.

Παρακολουθούσα συστηματικά τους πέντε αυτούς μήνες τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους θεσμούς και τους Ευρωπαίους εταίρους;  Όχι βέβαια. Πάνω πάνω και τα βασικά. Και προφανώς δεν ήμουν σε θέση για να τα καταλάβω όλα και έτσι να μπορούσα και να τα κρίνω. Ούτε ήμουν και είμαι σε θέση να προτείνω τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, προπάντων από την μεριά μας, για να μην φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, δηλαδή στο δίχως επιστροφή.

Ένας τρόπος πανάρχαιος για να κρίνεις γεγονότα και καταστάσεις είναι ο εκ του αποτελέσματος. Με δεδομένο ότι είχα ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές ΣΥΡΙΖΑ και προσπαθώντας να είμαι όσο γίνεται λιγότερο προκατειλημμένος γι’αυτά που μας επέτρεπαν να μαθαίνουμε, ιδού η στο περίπου αντίληψη που σχημάτισα: νομίζω ότι το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης γι’αυτήν την αποτυχία την έχουν οι θεσμοί.

Προσωπικά έχω πειστεί ότι οι προθέσεις των  δικών μας που επωμίστηκαν το βάρος της διαπραγμάτευσης και το επιτελείο του Τσίπρα, ήταν προς την κατεύθυνση να φτάσουν σε μία συμφωνία επ’αμοιβαίω όφελος. Βασικά σημεία σ’αυτήν την συμφωνία ήταν φανερό εξ αρχής πως εκτός από τα δημοσιονομικά μέτρα, θα έπρεπε να περιλαμβάνονταν και μια συμφωνία για τη διαχείριση του χρέους, που κατά κοινή ομολογία θεωρείται μη βιώσιμο, όπως και η ενεργοποίηση μηχανισμών για άμεσους και έμμεσους τρόπους χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας ώστε να πάρει μπρος η μηχανή μας.

Από αυτά τίποτα δε φάνηκε να συμπεριλαμβάνονται στην πρόταση του Euro group και των τριών θεσμών. Ακόμα και τα δημοσιονομικά τους μέτρα ήταν στο γραμμή της λιτότητας που ακολουθήθηκε από τις κυβερνήσεις τα πέντε τελευταία χρόνια με οδυνηρά αποτελέσματα για την μεγάλη πλειονότητα του κόσμου, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων στρωμάτων.

Έχω πεισθεί επίσης πως η νεοφιλελεύθερη θεώρηση των πραγμάτων που όλα αυτά τα χρόνια διακρίνει την πλειονότητα από τους συνομιλητές μας και η επιλογή εξυπηρέτησης των εν γένει τραπεζικών συμφερόντων τους σκλήρυνε εξ αιτίας του γεγονότος πως η ομάδα Τσίπρα και οι ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ γενικότερα, δεν ανήκουν στο πολιτικό φάσμα των πρόθυμων συνομιλητών τους που εύκολα αποδεχόντουσαν τα κάθε φορά προτεινόμενα μέτρα λιτότητας που χαρακτήριζαν τα μνημόνια. Η υπεροψία της δύναμης κτύπησε ταβάνι και φαίνεται ότι προτεραιότητα στις επιλογές τους απέκτησε η με κάθε μέσον εξουδετέρωση του ΣΥΡΙΖΑ.  Τότε πήραν άδεια από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία διάφοροι απασφαλισμένοι τύποι που άρχισαν τις προκλήσεις για την αμαύρωση των Ελλήνων συνομιλητών και την χειραγώγηση του κόσμου. 

Η κυβέρνησή μας εξαιτίας των προεκλογικών της εξαγγελιών έχασε χρόνο στην προσπάθεια να κατεβάσει τον πήχη, παρόλο που οι ψηφοφόροι της δεν φαινόταν να έχουν υψηλές προσδοκίες σε σχέση με τις προεκλογικές υποσχέσεις. Αυτή η κατανόηση των ορίων της, που έβαζε η απέναντι δύναμη των συνομιλητών έγινε ώστε να αυξήσει τις πιθανότητες να υπογραφεί με τους δανειστές μας μια κοινή συμφωνία στη βάση ενός έντιμου συμβιβασμού. Διάφοροι επίσης αναμενόμενοι ερασιτεχνισμοί, ελαφρότητες και αντιφατικές επιλογές, κάτι υπερφίαλες κινήσεις που η θολούρα τους ήταν μεγάλη, γρήγορα την στρίμωξαν στη γωνιά. Επιπλέον και επειδή το οικονομικό ζήτημα ήταν και είναι το πρωταρχικό της φάσης που βρισκόμαστε, ελάχιστα πράματα στα άλλα πεδία έγιναν αυτούς τους έξι μήνες. Εκτός από κάποια μέτρα που ψηφίστηκαν και είναι προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των συμπατριωτών μας που έχουν και τις μεγαλύτερες ανάγκες, ψηφίστηκαν και αρκετά που είναι προς μια συντηρητική/ κρατικίστικη θεώρηση των πραγμάτων όπου ενισχύονται οι εξαρτημένες εξουσίες, ο συγκεντρωτισμός και παραμελούνται με άνεση οι μη κυβερνητικοί ανεξάρτητοι δημόσιοι θεσμοί, η αξιοκρατία και η ανεξαρτησία, οι αλλαγές που σηματοδοτούν τη διαφορετική κατεύθυνση που επαγγέλεται μια σύγχρονη αριστερά. Το ταμείο δηλαδή με λίγα λόγια, για μας και μέχρι στιγμής, τείνει στο ίσα βάρκα ίσα νερά, λαμβάνοντας υπόψη τα χάλια που παρέλαβε και τις προεκλογικές εξαγγελίες της.

Όποιος έχει μια συνάφεια με τον κόσμο και σκέφτεται έστω και επιδερμικά τα μηνύματα που φτάνουν από τον περίγυρό του, είναι δύσκολο να μην έχει καταλήξει σε κάτι που χαρακτηρίζει μία ιδιάζουσα πλευρά της Ελληνικής περίπτωσης. Τα δεδομένα: Με το επίσημα 25.5% του πληθυσμού ανέργους, ένα μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού που έχει φτωχοποιηθεί τα τελευταία χρόνια και ένα άλλο μέρος που δουλεύει και δεν πληρώνεται ποτέ στην ώρα του και που τα ένσημά του αντιστοιχούν σε μέρος των δεδουλευμένων, είναι άξιο απορίας πως και δεν προκύπτουν διεκδικήσεις ανάλογες των μεγάλων προβλημάτων.

Μια πλευρά της ερμηνείας: Ένα μέρος του πληθυσμού που ηλικιακά κυμαίνεται πάνω από τα 50, με τους μισθούς του και τις συντάξεις του καλύπτει τα βασικά έξοδα ενός άλλου μεγάλου τμήματος που αποτελείται από τέκνα, συγγενείς, φίλους και γείτονες. Όσο οι έχοντες ένα σταθερό εισόδημα, έστω και σταδιακά μειούμενο λόγω των ευρωπαϊκών προτάσεων διαρκούς λιτότητας, εξακολουθούν να το έχουν και να εμφανίζουν αυτήν την γενναιόδωρη συμπεριφορά, το πρόβλημα της ανεργίας και της φτώχειας δε θα παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις και βασικά δε θα διαμορφώνει ένα κλίμα ριζοσπαστικής διεκδίκησης.

Εκτίμηση: Το μεγάλο ποσοστό αυτών των στρωμάτων που τείνει να ψιλοβολευτεί στη λογική του επιχορηγούμενου και του πάροχου, θα επιλέξει να ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Τα συνθήματα περί αξιοπρέπειας , δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας, είναι πολύ δύσκολο να τους πιάσουν και να δημιουργηθεί απ’αυτούς ένα ρεύμα υπέρ του Όχι, που όπως και να το κάνουμε, όπως και να το δούμε, είναι μια επιλογή υψηλού ρίσκου μιας και το πιθανόν αύριό του είναι η δημιουργία ανεξέλεχτων αλυσιδωτών αντιδράσεων με άγνωστα αποτελέσματα. Ανάμεσα στο σίγουρο και το γνώριμο που έχει τα χάλια του και στο αβέβαιο, στο άγνωστο που μπορεί να εξελιχτεί και σε εφιάλτη, πολλοί άνθρωποι διαλέγουν το πρώτο. Πάντοτε και παντού. Κι αυτό είναι μια ανθρώπινη κατάσταση που δεν έχεις τίποτα να της προσάψεις. 

Ανάμεσα λοιπόν, στα επώδυνα νέα μέτρα λιτότητας νέων μνημονίων, που όχι μόνο δε δημιουργούν συνθήκες εξόδου από την κρίση, αλλά απ’ότι φαίνεται θα την ανακυκλώνουν επιτείνοντάς την επ'άπειρον, και μιας κατάστασης όπου σε αχαρτογράφητα ύδατα εκτός λιμένων είναι πολύ πιθανόν ότι θα χάνει η μάνα το παιδί και τούμπαλιν, δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια επιλογών. Με συντηρητική νοοτροπία ακόμα και αν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, στο μεγαλύτερο μέρος τους εξακολουθούν να είναι από τα απαίδευτα στους οργανωμένους και αλληλέγγυους αγώνες μέρη της κοινωνίας μας. Αυτοί οι συμπατριώτες μας θα προτιμήσουν τον άρτον τον επιούσιον, τα iphone τους  και το επιπέδου γιουροβίζιον τηλεοπτικό θέαμα με τις ανοησίες των διασημοτήτων τους, έστω και αν είναι όλα αυτά λιγότερα και χειρότερα από ότι σήμερα, έστω και αν είναι μέρη ενός κόσμου επισφαλή, αλλά όχι εκτός ελέγχου και ανοίκειου.

Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Το σήμερα να ζήσουμε και αύριο βλέπουμε τι θα κάνουμε και πως θα τα βγάλουμε πέρα, κυκλοφορεί στο αίμα ενός μεγάλου μέρους των μεσαίων και αδύναμων στρωμάτων σε όλες τις κοινωνίες και σε όλες τις εποχές. Πρωταρχικό μέλημα αυτών των στρωμάτων είναι η επιβίωσή τους μέσα σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον και εξ αιτίας της θέσης που κατέχουν μέσα στην κοινωνία και εξ αιτίας του ρόλου που παίζουν και γιατί έτσι έχουν γαλουχηθεί αναντάμ παπαντάμ. Το ελεγχόμενο περιβάλλον για αυτές τις κοινωνικές κατηγορίες σήμερα σ'εμάς είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Αν προσθέσουμε σ’αυτούς και όλους εκείνους που ανεξάρτητα από τα συγκυριακά συμφέροντά τους, πρωτίστως για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους η Ε.Ε και το ευρώ είναι η αβλεπί προτεραιότητά τους τότε περισσότερο κοινωνικά παρά πολιτικά θα δημιουργηθεί μια ενότητα στη βάση που αν δουλέψουν υπέρ τους απρόβλεπτοι παράγοντες μπορεί και να δώσουν την νίκη στο Ναι. Έστω και στον πόντο. Ας μην ξεχνάμε ότι μαζί μ’αυτούς είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι των προνομιούχων στρωμάτων, η πλειονότητα των ΜΜΕ που είναι φανερό ότι θα δώσουν αυτή την βδομάδα τα ρέστα τους στην ραφιναρισμένη και στην ωμή τρομοκρατία, οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες ντόπιοι και ξένοι, που είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα δημιουργήσουν μια εμπόλεμη κατάσταση ασφυξίας και όσοι φοβούνται πως εξ αιτίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα αρχίζουν να πληρώνουν αυτά που δεν πλήρωναν, ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αν οι υποψήφιοι ψηφοφόροι του Ναι, είχαν και μια αξιόλογη πολιτική εκπροσώπηση τότε τα πράματα για τους υποψήφιους ψηφοφόρους του Όχι θα ήταν πολύ δύσκολα. Το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων του Ναι, που πέρα από τις δεκαετίες που κυβέρνησαν αυτήν την χώρα και ως ένα μεγάλο βαθμό ευθύνονται για την κρίση που ζούμε, είναι αυτοί που όταν σκέφτεσαι τη διακυβέρνηση που έκαναν τα χρόνια των μνημονίων σου γυρίζουν τα άντερα και σου έρχεται να ξεράσεις, αν φυσικά υλικά και άυλα έχεις αποστασιοποιηθεί από τα πιστεύω τους και τα λεγόμενά τους. Οι δήθεν ντόπιοι Ευρωπαίοι μας, που πέρασαν από την Ευρώπη και δεν άγγιξαν. Ας βρεθεί κάποιος να μας υποδείξει κάτι που ως κυβερνήτες έκαναν και είχε τη φινέτσα, την πνευματικότητα και ήταν συμβατή με τα κλασσικά στάνταρ του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Ας βρεθεί έστω και ένας για έστω και ένα. Αυτός πάντως που είναι σίγουρος πως ούτε ένα έργο ευρωπαϊκής κοπής δε γέννησαν οι Ευρωπαΐοι μας πολιτικοί είναι ο Λόρδος Μπάυρον, που στα χρόνια του εύστοχα είχε πει: « Ααα, οι καλοί μας Έλληνες, που νομίζουν ότι είναι Ιταλοί, αλλά κατά βάθος είναι Τούρκοι».

Συναισθηματικές ας πούμε σκέψεις: Αυτό που προσωπικά θεωρώ στα συν του δημοψηφίσματος της Κυριακής 5.7.15  είναι οι μεγάλες πιθανότητες να αρχίσει να γίνεται κάτι στην κοινωνία, να παιχτεί και να αρχίσει να συμβαίνει κάτι το διαφορετικό και όχι να δίνει την εντύπωση ότι συμβαίνει. Αν κερδίσει το Όχι της κυβέρνησης, τότε όλα μπορεί να πάνε κατά διαόλου. Ίσως όμως προκύψει το καλό αναπάντεχο και ξαφνιαστούμε και από τον ίδιο τον εαυτό μας. Ίσως του συνειδητού ψηφοφόρου του Όχι του βγάλει στην επιφάνεια έναν άλλον εαυτό, όπως παρόμοια συνέβη σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην Κατοχή. Τότε το μεγαλύτερο μέρος των υπόδουλων, για να επιβιώσουν προπάντων, ξεπέρασαν τους φόβους τους, τον ατομισμό τους και τη μιζέρια τους, δημιουργώντας παράνομους δεσμούς απ’αυτούς που άντεχαν στην πείνα, στα βασανιστήρια, στις σφαίρες και στις βόμβες των Γερμανών και των συνεργατών τους. Μέσα σε μια κατάσταση που φοβόντουσαν και τη σκιά τους κατάφεραν οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας να ανοιχτούν και να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον ως φίλο, συνεργάτη, συναγωνιστή και στο τέλος οι περισσότεροι ως σύντροφο. Αυτό το άλμα στην καθημερινή ζωή, αυτή η υπέρβαση δημιούργησε ανθρώπους ανιδιοτελείς και ικανούς να μοιράζονται ότι είχαν και προπάντων ότι δεν είχαν για να αντιμετωπίζουν τις τεράστιες δυσκολίες της ζωής τους θυσιάζοντάς την όποτε τους κάλεσε το πατριωτικό καθήκον. 

Γιατί αυτή η αναφορά στην ναζιστική κατοχή; Διότι είναι πολύ πιθανόν η κοινωνία μας να βρεθεί σε μία παρόμοια φάση, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών. Και όταν λέμε δύσκολη δεν εννοούμε ούτε για δυο τρία χρόνια, ούτε για την φάση που μια ελπίδα θα τρεμοπαίζει κάπου στο βάθος. Εννοούμε για μια κατάσταση όπου οι μάχες ανάμεσα στις συμμορίες και τη νομιμότητα θα είναι στην ημερήσια διάταξη και ο τρόμος θα κάνει παιχνίδι ακόμα και στις πλούσιες συνοικίες. Μα αν καταφέρει και οργανωθεί πολιτικά η κοινωνία δημιουργώντας μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου οι δημοκρατικές ελευθερίες θα κατακτώνται πόντο με τον πόντο και η κατεύθυνση θα έχει να κάνει με την έμπρακτη κοινωνική δικαιοσύνη, τότε θα περάσουμε συνολικά ως κοινωνία σε μια άλλη κατηγορία. Στην κατηγορία που ο άνθρωπος θα είναι και αγωνιστής και ο αγωνιστής θα είναι και συνάνθρωπος.  

Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις των Όχι εύχομαι να είναι τόσο εύκολο το αύριο όσο διακηρύσσεται σ’αυτές. Περιγράφουν έναν κόσμο όπου σχεδόν νομοτελειακά θα βγούμε από το λάκκο με τα φίδια που βρισκόμαστε στην επιφάνεια. Αν από τους διακινητές των μπροσούρων αυτών τους ζητούσες να υπογράψουν ότι το κοντινό μέλλον μας θα είναι δίχως απειλές, κι εχθροπραξίες, δίχως προβλήματα τεράστια και αδιέξοδα ανυπέρβλητα και ότι είναι αδύνατο να εκτροχιαστούμε, οι περισσότεροι με το χέρι στην καρδιά θα υπέγραφαν. Δε θα ψεύδονται κι αυτό είναι το κακό. Δυστυχώς όλα αυτά τα απλοϊκά που προπαγανδίζουν, τα πιστεύουν. Λες και αν τα πράματα ξεφύγουν, που είναι πάρα πολύ πιθανόν αυτό να συμβεί, δε θα υπάρξουν προβλήματα διατροφής, ενέργειας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, μεταφορών, ασφάλειας, εγγυημένης διακίνησης χρημάτων και όλα εκείνα τα βασικά αγαθά μιας κοινωνίας που την καθιστούν λειτουργούσα κανονικά και με ασφάλεια. Πως θα μπορέσει να τα αντιμετωπίσει όλ αυτά μια απροετοίμαστη κοινωνία που τρέχει ασθμένοντας να αδειάσει τα ΑΤΜ, τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα με το παραμικρό μπραφ;  Φανταστείτε στα δύσκολα που θα έρθουν τι έχει να γίνει. 

Αυτό είναι το θέμα που παίζει στο Όχι. Το αύριο του είναι πιθανόν να φέρει τα πάνω κάτω, όχι όμως σαν μια φυσιολογική γέννα, αλλά σαν αποτέλεσμα μπορεί ακόμα και βίαιων μεγάλων και μικρών καθημερινών συγκρούσεων, όπου όλα τα ενδεχόμενα θα είναι εξ ίσου πιθανά. Όλα αυτά, δίχως μια πολιτική που θα έχει λογική συνέπεια και θα τη διατρέχει ένας ορθολογισμός και ένα σχέδιο κατεύθυνσης είναι πανεύκολο να ηττηθούν. Εύκολο, γιατί είμαστε ένα σχεδόν τίποτα και οι εντός και προπάντων οι εκτός αντίπαλοί μας πανίσχυροι. Σ’αυτές τις κόντρες αν συμμετέχεις μόνο από μια επιλογή ανάγκης, συμφέροντος – με την καλή έννοια - και πολιτικής αξιών η ιστορία λέει ότι δεν πας και πολύ μακριά. Αν επιπλεόν δεν καταφέρουμε να μας μιλήσει βαθιά μέσα από το σώμα μας - δεν ξέρω πως - και η εξαίσια ιστορία του τόπου μας, οι δίκαιοι αγώνες  και αν η καρδούλα μας δεν ξεχειλίσει από ενός κεριού φως γλυκύτατο, τότε…..

Η επιλογή του Όχι, είναι μια επιλογή της ιστορίας μου, που προφανώς δεν έχει κάτι το εξαιρετικό και το ξεχωριστό. Σαν κι εμένα εκατοντάδες χιλιάδες υπάρχουν στην χώρα αυτή. Δεν εγγυώμαι επίσης ότι είναι η καλύτερη επιλογή σ’αυτήν την συγκυρία, ούτε πως η ηγεσία του, παρόλο τις καλές προθέσεις της, είναι η καταλληλότερη για να κάνει κάθε φορά το σωστό σ'αυτήν την αναμέτρηση.

Πέρα απ'αυτές τις αντιρρήσεις, το Όχι πιστεύω ότι ταιριάζει σ’αυτό που είμαι, και θα ταίριαζε ακόμα πιο πολύ αν είχε το ευρώ εξασφαλισμένο. Πιστεύω ότι ταιριάζει σε μια κατηγορία ανθρώπων που μοιάζουμε ως προς αυτό που γίναμε μέσα από παθιασμένες μάχες και ψευδομάχες άκρατου φανατισμού που δώσαμε, μέσα από πικρές ήττες και γλυκές νίκες που γευτήκαμε, μέσα από γόνιμες σιωπές και συχνά άγονες υψωμένες γροθιές, μέσα από μια αρχέγονη περίσκεψη παράλληλα με τις πολλές ευκολίες του συρμού που υιοθετήσαμε κατά καιρούς, που δηλώναμε παρών άλλοτε με πίστη μα πιο συχνά απελπισμένοι, βιώνοντας πολλές αντιφάσεις μας και δημιουργώντας άλλες τόσες συγκροτημένες στάσεις, μέσα από κριτικές και αυτοκριτικές που κάναμε και δεχτήκαμε, πολλές φορές κατώτεροι των περιστάσεων και άλλες στο ύψος τους και άλλα πολλά όλα αυτά τα χρόνια της συνειδητής μας πολιτικής ζωής. Έχοντας τη βεβαιότητα πως συμπατριώτες μου με ιστορία και με κίνητρα περίπου σαν τα δικά μου υπάρχουν και στην πλευρά του Ναι, το Όχι μου είναι η δικιά μου επιλογή που έχω όμως τη διάθεση αν χρειαστεί στα δύσκολα να στρατευτώ για να την υπερασπιστώ και δημόσια. Επί του παρόντος λέω απλά Όχι …και ο θεός βοηθός λέω ελπίζοντας ότι μ'ακούει. Με άλλα λόγια, τα παραπάνω είναι ένας λόγος υπέρ του Όχι που πιο πολύ εμένα προσπαθώ να πείσω και να δεσμεύσω, μόνο εμένα. Απευθύνομαι ταυτόχρονα και σε όσους δεν είναι αδιαπέραστοι από την όποια επιλογή τους, για να συνομιλήσω μαζί τους για το κοινό μας καλό, για το καλό αυτού του πολύπαθου τόπου.

Και παιδιά, αδέλφια, οι τόνοι έχουν ανέβει αρκετά, και καλό για όλους μας είναι να πέσουν, τουλάχιστον ανάμεσά μας. Μόνο που ποτέ δεν πέφτουν από μόνοι τους. Ή αλλιώτικα: Μετά από πέντε χρόνια εφαρμογή μνημονιακών πολιτκών και έξι μήνες διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχω πειστεί ότι βασιλική οδός εξόδου από την κρίση δυστυχώς δεν υπάρχει. 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015 20:35
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση