Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015 10:18

Εκεί και τότε θα συναντηθούμε αδέλφια, μακάρι.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Υπήρχε μια εποχή που ο άλλος, ο ακραίος, ο χαμένος, ο αλερετούρ εκ του μηδενός στο άπειρο, ο πονεμένος και λαβωμένος, έκλεβε την καρδιά μας τραγουδώντας μια ιστορία από τη ζωή του σε δυόμισι, άντε το πολύ σε τρία λεπτά που κρατούσε το τραγούδι του, μια ιστορία που μυστήριο πως γινόταν και δικιά μας. Υπέροχες εποχές. Και μετά υπήρξαν εποχές που μετά από σκληρές μάχες η ανθρωπότητα, η πάντα ικανοποιημένη και πάντα ανικανοποίητη, που δεν της αρκούσαν αυτά τα τρίλεπτα απλά τραγουδάκια ρυάκια άρχισε να δημιουργεί έργα ποταμούς που το καθένα έφτανε να είναι και ένα άλμπουμ.

Όπως έχουμε όλοι καταλάβει, μόλις ο ένας/η οικογένεια/κοινότητα/ εθνότητα/ ανθρωπότητα ξεφύγει από το στάδιο του 24ωρου μόχθου και της επιβίωσης, μετά εύκολα βαριέται και το αναμενόμενο είναι να πηγαίνει από το ένα άκρο στο άλλο κάνοντας που και που και ενδιάμεσες φωτισμένες στάσεις, αν δεν ξεκουράζεται. Τώρα είμαστε στη φάση του μικρού, του σύντομου, του γρήγορου που τα λέει όλα. Ή που νομίζει ότι τα λέει. Εξαρτάται. 

Ακούμε γρήγορα και σύντομα, όπως και τρώμε και όπως θα μπορούσε να πει κάποιος παρατηρητικός και ερωτευόμαστε και κάνουμε σεξ και ονειρευόμαστε και απογειωνόμαστε και γειωνόμαστε. Πάντα όμως αγχωμένοι, πάντα θολωμένοι, με μια εσωτερική ζωή επιπέδου ανθρώπου των σπηλαίων, όπως τουλάχιστον την υποθέτουμε και συγγνώμη αν κάνουμε λάθος προϊστορικά αδέλφια. Υπερκινητικοί ακόμα και όταν είμαστε αραχτοί για ώρες, για μήνες για χρόνια. Υπερκινητικό μυαλό, υπερκινητική καρδιά, υπερκινητική ζωή. Το διαισθάνεσαι ότι οι άνθρωποι της δύσης στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα δε μπορούν να απολαύσουν ούτε την κίνηση ούτε τη στάση. Και το χειρότερο προς καμιά δικιά τους Ιθάκη δεν ταξιδεύουν γιατί ίσως δεν την έχουν πια ανάγκη. Ο καθένας είναι και η Ιθάκη του.

Πως μιλάμε; Γρήγορα, με ασάφεια, με διάχυση. Πεταγόμαστε από το ένα θέμα στο άλλο, από την μια οπτική στην άλλη. Μιλάμε τηλεγραφικά και σχεδόν συμβολικά στα όρια της απλοϊκότητας. Και να δεις που σε λίγο όλα θα θυμίζουν εκείνο το αρχαίο ανέκδοτο όπου η παρέα είχε δώσει αριθμούς στα ανέκδοτά της και λέγοντας ο όποιος της παρέας έναν αριθμό ξεσπούσαν όλοι σε γέλια. Το 13. Χαχαχαχα. Να δεις που δε θα αργήσει η μέρα εκείνη όπου δεν θα ανοίγουμε το στόμα μας, διότι η εικόνα μας θα μιλάει αντί για μας, η εικόνα μας θα είμαστε εμείς. Με άλλα λόγια ο γαλαξίας μέσα μας, την εποχή της εσωαπαγόρευσης θα έχει συρρικνωθεί σε έναν μια σταλιά αστεροειδή, στην εικόνα μας. Μα το πιο φρικτό θα είναι πως αυτό θα αρκεί, θα δουλεύει, θα στηρίζει σχέσεις και πορείες ζωής, θα γεννάει όνειρα αστραπή. Όνειρα της μιας ώρας, της μιας μέρας το πολύ. 

Το μέλλον φαίνεται να είναι το τουίτερ και το τουίτερ είναι το μέλλον μας. 148 χαρακτήρες αρκούν για να πουν τα πάντα. Αφού η μεγάλη συζήτηση πάνω στα τσιτάτα, πάνω στις φρασούλες του τουίτερ γίνεται. Εκεί οι κουβέντες πέφτουν σαν το χαλάζι. Δες τι μένει πιο πολύ από την ειδησιογραφία της μέρας. Οι τίτλοι των εφημερίδων. Αυτό μένει, συν μια εικόνα χίλιες λέξεις αν βρεθεί. 

Μέσα σ'αυτό το σύμπαν διαμορφώνονται οι νέοι και προσαρμόζονται και οι παλιοί. Το σύμπαν είναι αυτό μιας τεχνολογίας που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των μισθοφόρων της. Οτιδήποτε οι άοκνοι δημιουργοί της τεχνολογίας μπορούν να επινοήσουν και μπορεί να αποφέρει κέρδη, σίγουρα θα γεννηθεί και θα ριχτεί στις αγορές οπωσδήποτε. Εκεί παίζεται το μεγάλο παιχνίδι. Στα δεδομένα της τεχνολογίας προσαρμοζόμαστε όλοι, άλλοι εύκολα κι άλλοι δύσκολα. Το αποτέλεσμα είναι ορατό στον καθένα που δεν είναι τυφλός. ΟΙ υπερκινητικοί άνθρωποι των αρχών του 21ου αιώνα, που κυκλοφορούν στις μεγαλουπόλεις της δύσης άνετα σαν σφήκες γύρω από τον εαυτό τους. Είναι αυτοί που και τα πιο μικρά εμπόδια τους τρελαίνουν. Μισό λεπτό παραπάνω αν τους πιάσει το κόκκινο φανάρι ο εκνευρισμός τους κτυπάει κορυφή.

Τι συμβαίνει γύρω μας, τι αργοπεθαίνει μέσα μας; Όλο και πιο έντονα αδυνατούμε να συγκεντρωθούμε σε κάτι συγκεκριμένο ακόμα και όταν αυτό μας αφορά. Δυσκολευόμαστε όλο και πιο πολύ να αφεθούμε στις μεγάλες αγκαλιές της ζωής, δυσκολευόμαστε να κυνηγήσουμε για πολύ μια εκ βαθέων επιθυμία μας. Δυσκολευόμαστε όλο και πιο πολύ να αφοσιωθούμε.

Δεν είναι μακριά ο καιρός που θα ξαναέρθουν οι σλόου μόσιον από την ανατολή, μαζί με τους αιματοβαμμένους τρομοκράτες και με τα εκατομμύρια των προσφύγων. Θα'ρθούν μέρα μεσημέρι οι αλαφροΐσκιωτοι, για να μας μάθουν πως να χανόμαστε εντός μας, για να μας μάθουν μαζικά τεχνικές για αναπνοές και χαλάρωση, για να μας διδάξουν την υπερβατική ολοκλήρωσή μας, για να μας καλλιεργήσουν τη δυνατότητα της συγκέντρωσης σε ένα λουλούδι, σε ένα σύννεφο, στα κύματα, σε ένα σκοπό αστέρι πέρα μακρυά στον ουρανό.  

Ποιο είναι το δόλωμα στην τρέχουσα ζωή μας; Όλα όλο και πιο μικρά, πιο γρήγορα και πιο φτηνιάρικα. Ένας που έχει εθιστεί στα ringtone πως να αντέξει ένα ολόκληρο άλμπουμ; Εδώ δυσκολευόμαστε πια να ακούσουμε ένα ολόκληρο τραγούδι. 'Ενας που έχει εθιστεί στα άρθρα της μισής σελίδας πως να διαβάσει τα σεντόνια. Αυτό που μετράει είναι το μέγεθος, όχι η ποιότητα. Ποιο είναι το δόλωμα; Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε. Αυτό είναι το δόλωμα. Και ο καθένας μόνος του.

Όλα υπακούουν σ'αυτήν τη λογική. Πληροφορίες που έχουν συρρικνωθεί σε τίτλους, ατελείς πληροφορίες, ανούσιες, συχνά κατασκευασμένες και κατευθυνόμενες. Από κέντρα που δεν έχουμε άμεση επαφή μαζί τους, από κέντρα σχεδόν αόρατα. Η διαρκής έκθεση σ'αυτόν τον άυλο κόσμο της τζούρας, του τσιτάτου, του συνθήματος, γρήγορα σου δημιουργεί το αίσθημα του άνοστου, του άγευστου του άχρωμου. Πανομοιότυπες μαλακίες δίνουν και παίρνουν σε όλο το φάσμα της καθημερινότητάς μας. Μιλάμε για μια διάχυτη προχειρότητα, μια τσαπατσουλιά. Όλα αυτά τα στοιχεία το μόνο που καταφέρνουν να δημιουργήσουν είναι σε πλήρη ανάπτυξη η νοοτροπία του τσιμπολογήματος. Παντού και σε όλα. Αρπακολλατζήδες και τσιμπολογούντες δίνουν τον τόνο σε κοινωνίες που τρέχουν λαχανιασμένες δίχως κάτι στ'αλήθεια απειλητικό να τις κυνηγά.

Φυσικά, όπως σε όλα τα πράματα, πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Και έξω και μέσα μας. Έτσι είναι αυτά τα πράματα του κόσμου. Και ως κίνηση σε ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνει σε κοσμικό σπιράλ, κάποτε οι εξαιρέσεις, τα αντισώματα δηλαδή, θα διεκδικήσουν σε μάχες πολλές να γίνουν ο κανόνας. Τότε που οι πολλοί θα νοσταλγήσουν αφόρητα το ανείπωτο, αυτό που δεν το έζησαν, που το απώθησαν ασυνείδητα, αυτό που δεν το ονειρεύτηκαν. Και σχεδόν όπως οι τελετουργικές γυμναστικές των Κινέζων θα αρχίσουν να ξεδιπλώνονται μέσα τους αυτά που θέλουν το χρόνο τους, που θέλουν το χώρο τους και την προσοχή μας για να αναπτυχθούν. Θα αρχίσουμε να ακούμε τις φωνές μας, αφού όμως πρώτα τους βγάλουμε τα φίμωτρα. Θα το καταλάβουμε ότι είναι αυτές διότι προσεχτικά θα περπατάνε, θα μυρίζουν λιβάνι, θα είναι ντροπαλές.

Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Υπάρχουν επιγράμματα που εξακολουθούν να είναι αριστουργήματα. Παροιμίες που λύνουν γόρδιους δεσμούς δίψως μαχαίρια και σπαθιά. Ατάκες που βγήκαν με χαρά από το στόμα μας και χαροποίησαν όσους τις άκουσαν. Υπάρχουν μικρά, σύντομα και φτηνά πράματα που έφτιαξαν μέσα μας μεγάλα, διαρκείας και ακριβά στοιχεία. Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Στις εναλλαγές δε βάζουμε Χ. Ο προορισμός που δεν καταβροχθίζει τα μέσα του μας φτιάχνει. Και στην απέναντι όχθη υπάρχουν οι Ιλιάδες της βαρεμάρας, τα αθάνατα κλισέ. Ζει και βασιλεύει νυν και αεί η ανερμάτιστη φλυαρία, αυτή που δεν έχει ούτε έρμα, ούτε αναβλύζει από αγάπη για τη ζωή. Όμως όλοι ποθούμε κάτι που θα απορροφά την ενέργειά μας για όσο πιο πολύ γίνεται. Κάτι που θα μυρίζει εξαίσια, θα ηχεί θαυμάσια, θα είναι πολύχρωμο, πεντανόστιμο, τρυφερό, ανδρείο και αληθινό. Σε τέτοια στοιχειά είναι που αν θα μπορέσουμε να αφοσιωθούμε καινούργιες μέρες θα ξημερώνουν για όλους μας,  

Εκεί και τότε θα συναντηθούμε αδέλφια. Μακάρι. Τότε που θα έχουμε χρόνο άπειρο και χώρο άπλετο. Και θα είμαστε ορθάνοιχτοι να υποδεχόμαστε τα σκιρτήματα του αέρα της ζωής. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015 20:13
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ζαχαρωπά Που να' ναι ο Χρήστος;* »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση