Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015 10:26

Τρία αστεράκια στα μάτια του ινδιάνου που μεγαλώνει και μικραίνει στο πιτς φυτίλι

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Όταν μετά από μπουνιά βλέπεις αστεράκια, αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Τα βλέπεις αν και δεν υπάρχουν κι αυτό ανήκει στα έξτρα του ανθρώπου. Αν μάλιστα η γροθιά είναι από αυτές που άξιζε να την φας και αποκαθίσταται έτσι η δικαιοσύνη στον κόσμο, τότε όλα έχουν βρει το δρόμο τους. Τέλος καλό όλα καλά, έστω και μελανιασμένο, ενίοτε και ματωμένο, με τα αστεράκια όμως να λάμπουν στο υπερπέραν σου.

Τις φορές όμως που η μπουνιά είναι άδικη και μιας άνισης μάχης το ταμείο, τότε τα αστεράκια στέκονται γεμάτα λάσπες και είναι λυπημένα. Χαίρονται όμως αν δεν πτοηθείς και ξανασηκώσεις κεφάλι, διεκδικώντας τα δίκια σου. Χαίρονται με μια χαρά από εκείνες τις αρχαίες που τα καθαρίζει από τις λάσπες και τις βρωμιές.

Όλα αυτά ισχύουν για όλους τους ανθρώπους που ζουν μια κανονική ζωή στο γνωστό Ευκλείδειο χώρο και στο Νευτώνειο χρόνο. Όταν όμως και εν τέλει εξ αιτίας αδιευκρίνιστων μέχρι τώρα αιτιών, προκύψει αίφνης σε κάποιους απ'αυτούς μια σύναξης των πάντων τους στην ιδιόρρυθμη σκήτη της ύπαρξής τους, τότε με ταχύτητα φωτός οι άνθρωποι αυτοί μεταμορφώνονται σε οικουμενικούς ινδιάνους. Απ'αυτούς τους ασκουμένους με το που ξεμυτίζουν από το αυγό της μάνα τους σε μια ελευθερία πέρα και πάνω από του Σολωμού. Αυτοί είναι που μεγαλώνουν και μικραίνουν ταυτόχρονα, ναι, και σε νανοδευτερόλεπτα πηγαινοέρχονται από το ζενίθ της ύπαρξής τους στο ναδίρ της. Αυτοί ορούν έκπληκτοι αστεράκια απ'αυτά τα υπέρλαμπρα που μας οδηγούν όταν ξαναγεννιόμαστε φουλ ερωτικοί και ανυπότακτοι.

Ωραία όλα αυτά και μακάρι να βρίσκαμε και τρία άξια τέκνα του λόγου για να τα συνοδεύσουν. Σήμερα δεν βρήκαμε. Πετύχαμε όμως τρία απ'αυτά της προσομοίωσης που απηχούν με κάποιο λανθάνοντα τρόπο τα άλλα τα υπέρλαμπρα. Τα αντιγράψαμε λοιπόν, εν γνώσεις μας ότι δεν τους έχει δώσει το βάθος της ομορφιάς της η πατίνα του χρόνου.


Το πρώτο χορεύει τον Ικαριώτικο με λέξεις του Δημήτρη Σεβαστάκη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε Σάμο - Ικαρία - Φούρνοι.

Μετά από δυο ανοιχτές πολιτικές ομιλίες στον Άγιο Κήρυκο και τις Ράχες, βρέθηκα σ ένα πανηγύρι στον Αρμενιστή Ικαρίας. Χόρευαν σε ομόκεντρους κύκλους. Χωρίς ισχυρό, κορυφαίο, σολίστα, τραβούσαν και έπλεκαν έναν εσωτερικό χορό. Ο καθένας κι η καθεμιά λικνίζονταν αλλιώς. Ιδιαίτερες χορευτικές προσωπικότητες αναδύονταν απ' το πειθαρχημένο κυκλικό σύνολο. Ικαριώτικος. Με πλούσια και ποικίλη πειθαρχία, θα μπορούσε κάλλιστα να εικονογραφεί μια ενδεδειγμένη μορφή οικονομίας. Σχεδιασμένη, κάπως ρυθμισμένη, που επιτρέπει όμως τον αυτοσχεδιασμό και την παρέκβαση. Γενικές οδηγίες, γενικά χαρακτηριστικά που διασυνδέονται με το λίκνισμα, τα χούγια, τα ανατομικά ιδιοχαρακτηριστικά. Που επιτρέπουν στο ταλέντο - παραγωγικό στην οικονομία, κινητικό στον χορό- να ανθίσει και να δώσει. Ο Ικαριώτικος χορός θα μπορούσε να υποδειχθεί στους δανειστές (και στους δικούς μας) ως το επαρκές πρωτόκολλο. Να μάθουν ή μάλλον να δεχτούν αυτό στο οποίο μια μακραίωνη σωματική και τελετουργική άσκηση κατέληξε. 

Το κομμάτι αυτό είναι απόσπασμα από ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 31. 5. 2015 με τον τίτλο "Ο Ικαριώτικος χορός και η μετάνοια" 

 

Το δεύτερο, ακτινογραφεί τα κυρίαρχα τέκνα και έργα της τρέχουσας δημοσιογραφίας και τα καταφέρνει να σταθεί όρθιο παρόλο που τρικλοποδίζεται απ'αυτήν. Αντί να φωτίζουν οι μισθοφόροι της δημοσιογραφίας τα πράματα και τον εν δυνάμει κόσμο, αναδεικνύοντας το τρυφερό, το αμφιβάλλον και το ωραίο του, υποκύπτουν σχεδόν αμαχητί στην ασυναρτησία του, στα κουτάκια του και στον αρπαχτικό κυνισμό του. Έτσι άπειρα δημοσιογραφικά άρθρα μας την πέφτουν διαρκώς, απ'αυτά που γίνονται έρμα ενός σκοταδιού που τρέφει τέρατα και τρέφεται απ'αυτά. Σ'αυτό το πνεύμα της αντίστασης κινείται η σκέψη του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, που ανάμεσα στα άλλα γράφει:

"Στη βαλκανική Ελλάδα τα μέσα καλλιεργούν μια παράδοξη, ανιαρότατη υπουργίτιδα – σεντόνια με φληναφήματα δευτεροκλασάτων πολιτικών, φωτογραφίσεις τους ακόμα πιο ανιαρές, λες και είναι σταρ στις Κάννες. Αντί να ελέγχουν εις βάθος το έργο και να ερευνούν με έγκυρο ρεπορτάζ το αντικείμενο κάθε υπουργού,  αντί να τον εγκαλούν για όσα δήλωσε και ποτέ δεν έπραξε, για όσα δολίως προώθησε ή ποτέ δεν κατόρθωσε -τον φωτογραφίζουν και χαζομιλάνε μαζί του, δημιουργώντας ένα αχρείαστο, ψωραλέο σταρ-σίστεμ." 

Το απόσπασμα αυτό του Τσαγκαρουσιάνου είναι από ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στη lifo στις 20.5.2015

με τίτλο Η ακατάσχετη φλυαρία του πολιτικού κόσμου".

 

Το τρίτο είναι κομμάτια της σκέψης του πρώην προέδρου της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα, του επονομαζόμενου προέδρου των φτωχών. Ο Μουχίκα βρέθηκε τον Μάιο του '15 στη Μαδρίτη και μίλησε σε μία συνδιάσκεψη για το μέλλον της Λατινικής Αμερικής. Η ισπανική εφημερίδα Εl Μundo σταχυολόγησε μερικές φράσεις από την ομιλία του Μουχίκα και τις ταξινόμησε ανά ενότητα. Τα θέματά του αφορούσαν τον Πάπα Φραγκίσκο, την Πολιτική, την Οικονομία, την Παγκοσμοιοποίηση, την Οικολογία, τα Μυστικά του και την Τεχνολογία. Μεγάλες σκέψεις σε μικρό δέμα.

Ένας ακόμα λόγος που ασπαζόμαστε τον Μουχίκα είναι διότι με όλα όσα έκανε ,κάνει και λέει καταλήγει ο άνθρωπος στο τέλος στο εξής : "Δεν θέλω κανένας να επιβάλει τις ιδέες μου, αλλά θέλω να πω τι σκέφτομαι". Ίσως και γι'αυτό, ένας συμπατριώτης του σκιτσογράφος, έγραψε το εξής σε μια λεζάντα «Είσαι κλέφτης πρόεδρε. Έκλεψες την καρδιά των φτωχών, των δίκαιων, των ειλικρινών, των αξιοπρεπών, των ηθικών του πλανήτη. Σε αγαπάμε Jose Mujica».

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το άρθρο από την lifo  «Η νηφαλιότητα είναι μια πολυτέλεια που παρέχεται δωρεάν» 

Συνοδευτικό: 

Ικαριώτικος σκοπός  από ένα πανηγύρι που έγινε το 2011 στον Μαγγανίτη. Στο βιολί ο Γιάννης Ρούσσος.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015 11:52

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση