Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Τρίτη, 19 Μαΐου 2015 07:49

Για τον Νίκο Παπάζογλου, για τους εκλεγμένους Δραπετσωνίτες και πέντε τραγούδια του για μας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο Νίκος Παπάζογλου (Θεσσαλονίκη, 1948 - 2011) και που πέθανε τι μ'αυτό; Εξακολουθεί να ζει στα τραγούδια του. Ο γνωστός στην πιάτσα ως push pull, με το κόκκινο φουλάρι του και τα μπλουτζήν, πέρα από την ωραία κι εκφραστική του φωνή πέρασε και έμεινε στην κοινή γνώμη σαν ένας άνθρωπος με μέτρο και με ήθος ξεχωριστό, που σιγά και σταθερά έφτιαξε τη δικιά του μουσική ομορφιά. 

Όλα τα χρόνια που τραγουδούσε εδώ κι εκεί και τα καλοκαίρια με τη Λοξή του Φάλαγγα έπαιρνε σβάρνα τα γήπεδα και τα στάδια, ο κόσμος που πήγαινε να τον ακούσει ήξερε πως ο άνθρωπος αυτός που βρισκόταν πάνω στην εξέδρα έπαιζε ένα ρόλο που δεν θα τον εξέπληττε, αλλά μυστήριο πως, θα τον ικανοποιούσε. Γι'αυτό όλοι όσοι μιλούσαν για τον Νίκο Παπάζογλου, μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια γι'αυτόν. Οι κουβέντες ξεκινούσαν στις εξέδρες των συναυλιών του, συνεχιζόντουσαν στα σπίτια όταν η ινδιάνικη φάτσα του ξεχείλιζε από την μικρή οθόνη, προχωρούσε στις ουρές που έπιαναν κουβέντα άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι που χαιρόντουσαν όταν ανακάλυπταν ότι τους αρέσει ο Νίκος και έκλειναν στα τηλέφωνα όταν τέλειωνε η κουβέντα και έπρεπε να υπάρξει ένα αληθινό μόνιασμα. Το ρεζουμέ; Τα τραγούδια του άρεσαν σε πολλούς άντρες, γυναίκες και παιδιά, σε απόφοιτους της τριτοβάθμιας αλλά και του δημοτικού, σε δημόσιους και ιδιωτικούς, σε αφεντικά με φτερά και σε μπακαλόγατους τύπου Ζήκου, σε μπερδεμένους έξω καρδιά και σε χαμένους εσωστρεφείς, σε ξεροκέφαλους των άκρων όπως και σε ονειροπόλους των πέρα, σε άπιστους ασκητικούς  μα και σε καλόκαρδους γλεντζέδες. Ο ίδιος με την στάση του έχαιρε της εκτίμησης των ακροατών του και οι συζητήσεις για τον ίδιο φώτιζαν διάφορες πλευρές του. Εμφύλιους και πολώσεις και διαμαρτυρίες και καταγγελίες για προδοσίες ο Παπάζογλου ποτέ του δεν πυροδότησε. Ήταν περίπου όπως εμείς φαντασιονόμαστε τον εαυτό μας στα καλύτερά του, όταν προτιμούμε τις ανθρώπινες σχέσεις από τη βολή μας. Οικείος αλλά όχι αγκαλίτσας, συναισθηματικός, αλλά όχι δακρύβρεχτος, αληθινός αλλά όχι μόνο για πάρτυ του. Γεια σου ρε Νικόλα, με το υπέροχο χαμόγελό σου και τα κυματιστά ταξίμια του κορμιού σου.

Γιατί μας κέρδισε ο τραγουδιστής Ν.Παπάζογλου; Διότι, μια ερμηνεία είναι αυτή που ακολουθεί, κατάφερε και πέρασε μέσα από το φίλτρο του σώματός του όλους τους ήχους που κυκλοφορούσαν στον αέρα τα χρόνια που μεγάλωνε. Ελληνικούς και ξένους, σύγχρονους και παραδοσιακούς, ελαφρείς και ασήκωτα βαριούς, δυτικούς και ανατολίτικους. Με όλους αυτούς στο μίξερ της καρδιάς του έφτιαξε ένα υπέροχο χαρμάνι έχοντας εμπιστοσύνη στην μεγάλη δύναμη του ελληνικού παραδοσιακού τραγουδιού, καταφέροντας μέσω αυτού να συναντήσει με σεβασμός διάφορα είδη μουσικής, κι ανεβάζοντάς το τελικό τραγούδι κατηγορία. Έτσι συνήθως οι αληθινοί δημιουργοί συνθέτουν το νέο, αφομοιώνοντας και μετασχηματίζοντας ότι τους άναψε φωτιά.  Απαραίτητοι κρίκοι στην αλυσίδα αυτή είναι οι ξεχωριστές  φυσιογνωμίες σαν τον Παπάζογλου που χαρίζουν σε ένα κοινό που έχει ανοιχτά τ'αυτιά του σε ότι μέσα από ήχους του αναγεννά την επιθυμία να αγαπήσει τον κόσμο δίχως όρους και όρια. Με εξωστρεφή μανία όπως την ηλέκτριζε το ροκ, με πάθος διακριτικό όπως προσπαθούσε το δικό μας λαϊκό. Και που κατάφερε ο Παπάζογλου να το απογειώσει μέσα από το μπάσταρδο τραγούδι που υπηρέτησε κάνοντάς το δικό του, ακόμα και αν τα τραγούδια ήταν άλλων.  

Η αλήθεια είναι ότι τον θυμηθήκαμε όπως δεν θα ήθελε να τον θυμηθούμε, μέσω δηλαδή μιας επετείου. Αλλά την πατήσαμε χθες (17.5) που έκλεισαν τέσσερα χρόνια από τον θάνατό του και έτυχε να διαβάσουμε μια είδηση γι'αυτόν και αναγκαστικά μας κυρίευσε μια ανάμνηση με το άρωμά σου ώ Νίκο. Η είδηση που μας χαροποίησε ήρθε από την Κάτω Τούμπα. Εκεί συνεδρίασε το συμβούλιο του Δ' Διαμερίσματος και αποφάσισε να δώσει το όνομά του σε μια πλατεία της περιοχής. Οι σύμβουλοι συμφώνησαν ότι "μ'αυτόν τον τρόπο θα αποδοθεί η οφειλόμενη τιμή σε έναν άνθρωπο που πρόσφερε πάρα πολλά στη μουσική και διακρίθηκε για την κοινωνική του προσφορά". Αν ήμουν εκλεγμένος σύμβουλος στο Δ' Διαμέρισμα Θεσ/νίκης, θα ψήφιζα αυτήν την πρόταση και με τα δυο χέρια μου. Και νομίζω ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, έτσι δεν είναι Νικόλα;


 

Όσοι ρίχνουν κλεφτές ματιές στον κόσμο και είναι και μουσικόφιλοι, θα έχουν μάθει ότι τους πρωτομάστορες του ταγκό τους έχουν τιμήσει δεόντως στο Μπουένος Άυρες. Το ίδιο έχουν κάνει οι Ανδαλουσιανοί για του φλαμένκο τα αστέρια, οι Αμερικάνοι για τους μπλουζίστες και τους τζαζίστες τους, αλλά και για τον Βασιλιά Έλβις που πάντα ζει, το ίδιο οι Πορτογάλοι για την Αμαλία Ροντρίγκες και τους υπόλοιπους πρωτομάστορες των φάντο και οι Άγγλοι για τον Λένον. Αναμενόμενο δεν είναι σ'αυτήν την αχάριστη και με έλλειμα αυτογνωσίας χώρα να μην έχουν τιμηθεί οι ρεμπέτες εκεί όπου μεγαλούργησαν;

Δίχως το ρεμπέτικο θα ήταν αβέβαιο αν θα είχαμε σήμερα ελληνικό τραγούδι που να εκφράζει όλες τις περιοχές της χώρας. Το ρεμπέτικο χάριν της μεγάλης του δύναμης κατάφερε να ενσωματώσει ότι κυκλοφορούσε στον ατέλειωτο χρόνο της παράδοσής μας και στους τόπους με τις άπειρες ιστορίες τους και να μετασχηματιστεί έτσι στην μήτρα που γέννησε το λαϊκό και κατόπιν το τραγούδι των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και των άλλων σπουδαίων συνθετών μας. Αν το ρεμπέτικο δε γεννιόταν τότε, είναι πολύ πιθανόν κάθε περιοχή να έμενε στα δικά της ακούσματα, στην δικιά της επικράτεια. Όμως αυτή η τρέλα που τράβηξε το τραγούδι αυτό από κάθε καρυδιάς καρύδι που ήθελε να ρουφήξει τη ζωή ως το μεδούλι της, του έδωσε τέτοια γενναιότητα και γενναιοδωρία που άνοιξε πόρτες και παράθυρα για να δεξιωθεί, να παρηγορήσει και να εξωθήσει στα μέσα άκρα όλους εκείνους που το είχαν ανάγκη, πέρα από τόπο και χρόνο. Και όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο πλήθαιναν αυτοί, ώσπου ήρθε ο Τσιτσάνης και προσκάλεσε στη μαγική του πίστα όλη την Ελλάδα. Αυτό ήταν, το νερό είχε πια μπει στο αυλάκι της μουσικής πατρίδας. Και το νερό αυτό ξεδίψασε ψυχικά πάρα πολλούς όταν ο Καζαντζίδης το άγιασε με την εκ βαθέων Ανατολή του και το μοίρασε σε πόλεις και χωριά, εντός κι εκτός Ελλάδας.

Για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους, το ρεμπέτικο το γέννησαν και το μεγάλωσαν άνθρωποι αλλοπαρμένοι και χαρισματικοί, ρεμάλια της ασωτίας που ζούσαν φτυσμένοι από τους υπόλοιπους νοικοκυραίους στις τρύπες και στις παράγκες της Δραπετσώνας. Άνθρωποι που κυκλοφορούσαν στα σοκάκια της τοίχο τοίχο, που ταξίδευαν στην δικιά τους οικουμένη μέσα στους τεκέδες της και που ανασταίνονταν λόγω πένθους όταν αυτό ποθούσε αβάσταχτα τη γιορτή και τούμπαλιν. Τότε ηχούσε στα καπηλειά της η ζωή όπως την λαχταρούσαν και ξεπρόβαλε σπαρταριστή μέσα από τα μπουζούκια και τους μπαγλαμάδες. Αυτά τα αλάνια, ογδόντα χρόνια μετά από τότε που ρίσκαραν λόγω της μούρλας τους και μας άφησαν αυτόν τον ανεκτίμητο θησαυρό, δε βρέθηκε ούτε ένας, μα ούτε ένας Δραπετσωνίτης άρχοντας και Σια για να τα τιμήσουν. Κρίμα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Και φυσικά σήμερα δε χρειάζεται πια παρά το ελάχιστο. Μια πλατειούλα ή ένας ταπεινός δρομάκος αν βαπτιστεί "Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά", νομίζω ότι αρκεί. Αυτό και κλείσαμε. Διαφορετικά ακόμα και ο ευγενικός κ. Ούλοφ Πάλμε θα αρχίσει να ντρέπεται ο άνθρωπος, που αυτός έχει το αλσάκι του στη Δραπετσώνα και οι γηγενείς δημιουργοί τίποτα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Έτσι, αν δεν γίνει και τώρα κάτι, νομίζω ότι θα συνεχίσει να υπάρχει εξ αιτίας μας, και προπάντων εξ αιτίας της αδρανομυωπίας όλων των εκλεγμένων επί δεκαετίες ανθρώπων της αυτοδιοίκησης μια μεγάλη αδικία, ένα χάσμα ανάμεσα στην αληθινή ζωή ενός μέρους της ιστορίας αυτής της γωνίτσας του Πειραιά και στην μνήμη της. Κι αυτή η διαφορά / πληγή, ποτέ δεν αποβαίνει υπέρ του καθημερινού ανθρώπου και της αλήθειας που αυτός μεταφέρει ασυνείδητα. Νομίζω ότι ήγγικεν η ώρα για να κλείσει η πληγή πριν αρχίζει να κακοφορμίζει για τα καλά. Γκέγκε;

Αν σήμερα βράδυ, έκανα μια ραδιοφωνική εκπομπή, θα έλεγα λόγω επετείου, και πέντε κουβέντες, από καρδίας βεβαίως, για τον κ. Νίκο Παπάζογλου και θα αφιέρωνα αυτά τα πέντε τραγούδια του σε όλους όσους τον γούσταραν. Φέτος, που δεν καπνίζω. Του χρόνου, έχει ο θεός. Καλή σας ακρόαση. 

Μια είδηση επί του πιεστηρίου: Πατώντας  εδώ   θα σας εμφανιστεί η είδηση για μια έκθεση που με το γενικό τίτλο «Ο Πειραιάς στο ρεμπέτικο τραγούδι την εποχή του γραμμοφώνου», εγκαινιάστηκε  την Τρίτη 19 Μαΐου στην Πέτρινη Αποθήκη του κεντρικού λιμανιού του Πειραιά. Η έκθεση έχει τίτλο «στις γειτονιές του ρεμπέτικου Πειραιά» και την ευθύνη της διοργάνωσής της την έχει το αρχείο Αργύρη Κουνάδη. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό, εντάσσεται στις εκδηλώσεις

της «Ευρωπαϊκής Ημέρας Θάλασσας» και θα διαρκέσει μέχρι 31 Μαΐου.

Μια ιδέα είναι να κανονίσει το δημ.συμβούλιο του δήμου μας και να επισκεπτεί σύσσωμο

αυτήν την έκθεση,

που κανονικά την ευθύνη της δημιουργίας της δε θα έπρεπε να την είχε αυτό; 

 Χθες βράδυ  του Νίκου Παπάζογλου, από το άλμπουμ "Χαράτσι", 1984.

Καλημέρα   του Νίκου Παπάζογλου, στίχοι Τάκη Σιμώτα, από το άλμπουμ "Μέσω νεφών", 1986.

Γλυκειά μου  του Νίκου Παπάζογλου, από το άλμπουμ "Μέσω νεφών", 1986. 

Φεύγω    του Ορφέα Περίδη, από το άλμπουμ " Τα σύνεργα", 1990.

Τρελή κι αδέσποτη  των Νίκου Ξυδάκη - Μανώλη Ρασούλη, από το άλμπουμ " Η εκδίκηση της γυφτιάς", 1978. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015 08:03
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση