Σάββατο, 02 Μαΐου 2015 01:16

Πρωτομαγιά στον Πειραιά του 2015

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Δεν έχω σπίτι πίσω για να `ρθώ

ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ,

δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά

να περπατήσω μια Πρωτομαγιά. 

Τέσσερις διαδηλώσεις έγιναν σήμερα ημέρα της πρωτομαγιάς, στον Πειραιά. Η μία του ΠΑΜΕ, ξεκίνησε από την πλατεία Καραϊσκάκη και κατέληξε στο Πασαλιμάνι. Οι κουκουέδες ως γνωστόν στα τελετουργικά σκίζουν. Αν για λίγο ξεχαστείς και αφεθείς στο διαχρονικό πανομοιότυπο γεγονός, τότε για λίγο θα πιαστείς στο δόκανό του. Και έτσι έγινε και για δευτερόλεπτα ένιωσες πως στον αγώνα που ξεκίνησαν οι εργάτες στο Σικάγο τον Οκτώβριο του 1884 με το σύνθημα "8-8-8" (8 ώρες δουλειά, 8 ύπνο και 8 αναψυχή και μόρφωση) που είχε υιοθετήσει η Αμερικάνικη Ομοσπονδία των Εργατικών Ενώσεων, ήσουν κι εσύ εκεί και σχεδόν πετούσες. 

Η Ομοσπονδία όρισε επίσης την 1η Μαΐου του 1886 ως ημέρα απεργίας και πάλι ένιωσες για δευτερόλεπτα πως ήσουν κι εσύ εκεί, τότε που άρχισαν να πέφτουν οι πυροβολισμοί και έσκασε η βόμβα. Φοβόσουνα, αλλά δεν έβαλες την ουρά στα σκέλια και όπου φύγει φύγει. Κι όταν φώναζαν οι του ΠΑΜΕ για το δίκιο του εργάτη που είναι νόμος, αισθάνθηκες ένα στιγμιαίο ρίγος να σε διαπερνά. Γιατί είναι και θα είναι επαναστατικό να ακούγεται όλη η αλήθεια. Αυτή που τοποθετεί στην μια μεριά τον κόσμο της εργασίας και στην άλλη τους κεφαλαιοκράτες. Βεβαίως και να ακούγεται όλη η αλήθεια, να ακούγεται δυνατά και παντού όλη η αλήθεια βεβαίως, άσχετα αν μ'αυτές τις αντιπολιτικές αλήθειες παραμένουν τα πράματα καθηλωμένα και το κόμμα είναι το πεντάστερο γκρουπ του σημειωτόν. 

Η δεύτερη διαδήλωση ξεκίνησε από την πλατεία Κανάρη στο Πασαλιμάνι και αφού ανέβηκε την Μπουμπουλίνας κατευθύνθηκε προς το κέντρο του Πειραιά. Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ και οι συν αυτώ, αρκετοί με τις πορτοκαλιές σημαίες του ΜΕΤΑ, τοποθέτησαν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην κυβέρνηση που το παλεύει στα ξένα προπάντων και στους εταίρους που επιχειρούν να μας "πείσουν" για πολιτικές που αποδείχθηκαν μετά από πέντε χρόνια το λιγότερο αναποτελεσματικές. Άλλες στιγμιαίες συγκινήσεις εδώ κι άλλα ρίγη. Να, όπως αυτά που προκύπτουν από την ευθύνη της δημιουργίας κυβερνητικής δράσης που πρώτα απ'όλα αναπτύσσεται για τη μεγάλη συγκεκριμένη μάχη για να πάρει μπρος η οικονομία της χώρας και να μειωθεί η ανεργία. Για άπειρα δευτερόλεπτα βλέπεις για μια ακόμα φορά πως όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν εδώ κάτω εδώ πέρα, ωχ κι αμάν και το βάζεις στα πόδια, για που άραγε, για τι και με ποιους μωρέ, ε με ποιους; 

Οι άλλες δύο συγκεντρώσεις δεν ήταν ακριβώς διαδηλώσεις. Η μία ήταν το πλήθος που συνέρεε στο Τινάνειο κήπο όπου ξεκίνησε η 5η ανθοκομική έκθεση του Πειραιά. Μεγάλοι άνθρωποι και πολλά ζευγάρια με τα παιδιά τους τριγυρνούσαν ανάμεσα στους πάγκους των παραγωγών με τα πανέμορφα άνθη τους, τα τίγκα στις ορμόνες, λένε οι κακές γλώσσες που όλα ξέρουν κι όλα τα γνωρίζουν. Μια ευχαρίστηση ήταν ορατή στα πρόσωπα των επισκεπτών και μια χαρούμενη ηρεμία απλωνόταν που σε βοηθούσε κι εσένα τον περαστικό να ευχαριστηθείς τη βολτούλα αυτή.

Η τελευταία, ας πούμε διαδήλωση, που ήταν και η πιο πολυπληθής, ήταν των νέων και των μεσήλικων στα καφέ και στα σαντουιτσάδικα. Όμως οι περισσότεροι σαν να βαριόντουσαν μου φάνηκε, σαν να κοιταζόντουσαν με απορία στα μάτια για λίγο, μου φάνηκε. Τι να θέλουν άραγε, τι ψάχνουν αν ψάχνουν και σε τι ελπίζουν, αν ελπιζουν σε κάτι, εκεί γύρω από τα πληρωμένα τραπέζια, ρουφώντας στοχαστικά τους καφέδες τους και λιαζόμενοι εν νιρβάνα όπως παρομοίως και οι πρόσφυγες στην Ομόνοια και σε άλλες πλατείες της επικράτειας.

Φυσικά οι τέσσερις αυτές ομάδες συναθροιζόμενες αποτελούσαν ένα πολύ μικρό κομμάτι του πληθυσμού της πόλης. Η συντριπτικά μεγάλη πλειονότητα των Πειραιωτών ήταν και πάλι πέρα μακριά και αλλού, μιας και δεν φαίνεται να αλλάζει κάτι το ελάχιστο στο πάνελ των διαδηλώσεων, κάτι που θα φανερώσει την αγωνία των διοργανοτών και την διάθεσή τους να έλθουν σε μια σχέση με την κοινωνία. Τα ίδια και τα ίδια, βαρετά, βαρύγδουπα υπερηψούμενα αυτιστικών πρωτοποριών και τόσο αναμενόμενα και προδιαγεγραμμένα που δεν σου επιτρέπουν να αισιοδοξείς για τη μοίρα αυτών των κινητοποιήσεων. Οι πολλοί άνθρωποι είναι φανερό πως έχουν πάψει προ πολλού να βρίσκουν ένα νόημα σ'αυτές τις αγωνιστικές διεκδικήσεις, πως αδυνατούν να τις συνδέσουν με πράματα της ζωής τους και γι'αυτούς αποπνέουν μια μουσειακή αύρα. Γι'αυτό δε δίνουν δεκάρα τσακιστή κι ούτε τους απασχολεί το θέμα. 

Η διαπίστωση αυτή δε σημαίνει πως υποστηρίζω την αυτοκατάργηση του αγωνιστικού εορτασμού της πρωτομαγιάς. Αλλά αν δε γίνουν συντονισμένες προσπάθειες που να έχουν διαρκεια και στόχο να αλλάξουν πολλά, τότε αγαπητοί συναγωνιστές ας μην περιμένουμε κάτι περισσότερο απότο μηδέν εις το πηλίκον. Ξεκινώντας από τα αιτήματα, περνώντας στην οργάνωση, μετά στην αισθητική σε όλα τα επίπεδα που διαθλάται στο ύψος και στο ήθος τέτοιων εκδηλώσεων, προχωρώντας μετά στο μέρος όπου γίνονται οι συγκεντρώσεις αυτές ( διότι άλλο είναι να γίνονται στο Πασαλιμάνι και στους δρόμους με τα κλειστά μαγαζιά κι άλλο να πραγματοποιούνται, λόγου χάρη, ανάμεσα στις προσφυγικές της Δραπετσώνας, στα στενά της Κοκκινιάς ή στου Περάματος τα κλειστά σπίτια), τότε μην περιμένουμε και πολλά. Το ενδιαφέρον σημείο είναι ότι ελάχιστοι από τους συμπολίτες μας που τραβάνε ζόρια και έχουν χοντρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν, ελπίζουν ότι θα βοηθηθούν και θα βοηθήσουν κι άλλους που βρίσκονται σε παρόμοια θέση, συμμετέχοντας σε τέτοιες πορείες μνήμης. Αυτό, για όσους επενδύουν σε τέτοιες μαζώξεις θα πρέπει να σημαίνει πολλά, αν βεβαίως το έχουν αντιληφθεί. Δεν φαίνεται φυσικά στην πράξη κάτι τέτοιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να πεισθούν οι ριγμένοι εξ αιτίας της κρίσης, να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους συλλογικά και οργανωμένα και ως εκ τούτου είμαστε επιεικείς. Εξ άλλου επειδή είμαστε κι έξω από τον χορό, κρατάμε λόγια. Ακόμα κι όταν είναι ορατή η τεμπελιά που σε συνεργασία με την εμμονή της επανάληψης του γνωστού τρόπου διεκδίκησης, δεν αφήνουν περιθώρια για να προσεγγιστούν οι απόντες, τόσο αυτοί που έχουν μια άλλη σχέση και συνείδηση της πραγματικότητας όσο κι αυτοί που περισσότερο από όλους παίζουν καθημερινά στο θρίλερ της επιβίωσής τους, αυτοί που διαχρονικά απουσιάζουν από τις πορείες εκείνες που θέλουν να ζωντανέψουν την ιστορία με αιτήματα του σήμερα. Μα τελικά αυτό που πετυχαίνουν οι πορείες αυτές (που το ψωμί τους για πολλούς διαδηλωτές βρίσκεται στο μετά το τέλος) είναι να προκαλούν μια ανία που σε μερικούς γρήγορα γίνεται απελπισία, καλά κρυμμένη και καλυμμένη πισω από συνήθειες χρόνων κι από μικρά καθήκοντα υψηλών στόχων. Δυστυχώς. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό και κανείς δεν φαίνεται να παίρνει την πρωτοβουλία να το αλλάξει; Ή μήπως παίρνει; Ε, πες μου βρε Κώστα, πες μου κι εσύ μωρέ Νίκη, γιατί άραγε συμβαίνει αυτό σαράντα χρόνια τώρα; 

Δεν έχω σπίτι πίσω για να `ρθώ

ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ,

δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά

να περπατήσω μια Πρωτομαγιά. 

 

Από το "Μάνα μου Ελλάς", στίχοι Νίκου Γκάτσου, μουσική Σταύρου Ξαχάρκου, 1983.     

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 09 Μαΐου 2015 07:54
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση