Τρίτη, 28 Απριλίου 2015 10:56

Τα δίκοπα μαχαίρια της κριτικής θα φτάσουν ποτέ ως το κόκκαλό μας;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τώρα υπάρχουν άραγε πολλοί που θα τσινίσουν διαβάζοντας το "...Μετά την πρώτη αυτή νίκη θα πρέπει ίσως οι μαχητές του νεραντζιού να επεκτείνουν τις δράσεις τους και σε άλλους τομείς και πρόσωπα. Υπάρχουν συγγραφείς με θολή στάση απέναντι στο Μνημόνιο για παράδειγμα - ίσως πρέπον είναι να καούν τα βιβλία τους. Υπάρχουν πανεπιστημιακοί που υποκύπτουν στο προξενιό της Άννας (της Διαμαντοπούλου εννοεί) - ίσως θα πρέπει να τους απαγορευτεί η είσοδος στις σχολές και να τους αφαιρεθεί το δικαίωμα του λόγου. Υπάρχουν καλλιτέχνες εν γένει που δεν μας τα λένε καλά - είναι δυνατόν να εκθέτουν έργα και να ομιλούν; Δεν αξίζουν και σ' αυτούς τα νεράντζια τους;".

Δεν νομίζω. Αν μάλιστα μεταφερθούμε στις αρχές του 2012, την εποχή που είχε πάρει σαφή χαρακτηριστικά το μνημονιακό και αντιμνημονιακό μέτωπο, τότε την παραπάνω μπλε παράγραφο θα την προσυπέγραφαν μετά οργισμένης χαράς πολλοί αντιμνημονιακοί συμπολίτες μας. Δικαίωμα τους; Μμμμ.. Δεν ξέρω. Υπάρχει ένσταση αν αυτές οι προτροπές εμπίπτουν στον κατά Βολταίρο διαφωτισμό του «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες». Διότι φαντάζεστε τι είχε να πάθει ο Βολταίρος μαζί με τα βιβλία του, αν διέκριναν οι αντιμνημονιακοί ανιχνευτές μια θολή στάση απέναντι στο μνημόνιο; Ούτε ψύλλος στον κόρφο του δε θα ήθελα να ήμουν.

Αν το καλοσκεφτούμε, αρχίζει να διαφαίνεται μια κατάσταση που μεγαλώνει η ανάγκη, όπου η Βολταιρική διαφωνία θα έπρεπε να αφορά και στις πράξεις που ο διαφωτιστής, αν και θα διαφωνεί, θα υπερασπίζεται μέχρι θανάτου το δικαίωμα να τις κάνει ο χι πολίτης, με την επίγνωσξ ότι ρισκάρει έτσι την ύπαρξή του. Μόνο που από το κάψιμο των βιβλίων έως το κάψιμο των ανθρώπων που γράφουν ή διαβάζουν τα θολά βιβλία, η απόσταση κάποιες φορές δεν είναι και τόσο μεγάλη. Μάλιστα σε ορισμένες συνθήκες όπου έχουν οξυνθεί τα πνεύματα και έχουν ανάψει τα αίματα, ένα τσιγάρο δρόμος είναι.

Το πρόβλημα όμως θα παραμένει εκεί άλυτο εις τον αιώνα των αιώνων. Θα δοκιμάζει τις δημοκρατικές μας αντιλήψεις και θα διερευνά τα όρια της ανοχής μας και των αντοχών μας. Πάλι και πάλι βασανιστικά θα επιμένει να μας ρωτά. Τι κάνουμε μ'αυτούς που την ελευθερία που τους επιτρέπει η δημοκρατία να έχουν, την χρησιμοποιούν αδίστακτα για να την καταλύσουν;

Η προσήλωση στην αυστηρή τήρηση της νομιμότητας είναι το πρώτο όριο. Όσοι την παραβιάζουν ας προσπαθούμε να μην τους αθωώνουμε ντε και καλά, και ας μην φοβόμαστε να πιστεύουμε πως της φυλακής τα σίδερα συν τα μοντέρνα βραχιολάκια, είναι και για τους τάχα λεβέντες.  Όμως η νομιμότητα, ακόμα κι όταν υποστηρίζεται από δίκαιους και λειτουργικούς και νόμους και αμερόληπτους και καλούς επαγγελματίες δικαστικούς, πολλές φορές παραβιάζεται με άνεση εν ονόματι τρέχα γύρευε ανώτερων σκοπών. Αυτοί όμως που αντιδρούν στις ασπρόμαυρες φάσεις της δολοφονικής οξύτητας που δημιουργούν μεσσιανικοί τύποι και μονόχορδες ομάδες, προσλαμβάνονται και προβάλλονται ως γραφικοί. Είναι άραγε θέμα μόνο παιδείας που οι φαν του "παν μέτρον άριστον" συχνά θεωρούνται από το ξεσάλωτο πλήθος ξενέρωτοι τύποι έτσι ώστε να μην αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα στο να τους περιθωριοποιεί εν ψυχρώ και με κάθε μέσον;     

Το θέμα μας όμως στην προκειμένη περίπτωση έχει να κάνει όχι με το δικαίωμα της "βίαιας" επιβολής πολιτικής συμμόρφωσης, όσο με τον συνδυασμό αυτού του δικαιώματος και των αρχών που υπηρετεί ο προτρέπον σε αυτές τις εκφοβιστικές ενέργειες. Εδώ τα πράματα μπλέκονται, αλλά δεν μας παραξενεύει μιας και γνωρίζουμε ότι και τώρα και πάντοτε συμβαίνει ο αντικομφορμισμός να έχει δύο πρόσωπα. Ένα δεξί κι ένα αριστερό. Αν οι προκρούστειοι τύποι έχουν φορτώσει στον κόκκορα την καλλιέργεια της πολιτικής τους συνείδησης και τα κλασσικά ατομικά δικαιώματα τα θεωρούν μια συσκευασία του τίποτα, θεωρώντας ως μοναδική αλήθεια αυτήν που εξυπηρετεί τους σκοπούς τους, τότε το κατάμαυρο και το κατακόκκινο συχνά ξυπνούν έχοντας μεσοτοιχία.  

Στο ερώτημα σε ποια θέση της πολιτικής κλίμακας πιστεύεται ότι βρίσκεται ο συγγραφέας της παραγράφου αυτής, μου φαίνεται πως όταν τα αυθορμήτως αισιόδοξα στοιχεία μου είναι στα πάνω τους, τότε εκτιμώ ότι πάνω από τα δύο τρίτα θα απαντήσουν πως ο αρθρογράφος είναι πρεσβευτής μιας ακραίας αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, μιας πολιτικής στάσης που θεωρεί το διάλογο χάσιμο χρόνου. Οι άνθρωποι που απαρτίζουν το υπόλοιπο ένα τρίτο, θεωρώ ότι αποτελούν τη μήτρα της δυναστικής ομοιομορφίας. Συνήθως είναι αυτοί που κολυμπούν σε σκοτεινά μεν , διάφανα δε ύδατα, σπανίως όμως αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να έχουν έστω και μια φορά στη ζωή τους άδικο.

Όταν κάποια άλλη φορά συσκεφτώ με τον εαυτό μου και που το σύνηθες αυτών των συνευρεύσεων είναι η απαισιόδοξη μαυρίλα να με κατακλύζει, τότε πιστεύω ότι πάνω από τα δύο τρίτα των συμπατριωτών μας θα απαντήσουν πως ο αρθρογράφος είναι απλά ένας αντιμνημονιακός συμπολίτης μας και δεν τρέχει και τίποτα μ'αυτά που λέει βρε αδελφέ. Γενικά, δεν θα θεωρήσουν σκόπιμο να ανησυχήσουν μ'αυτές τις καλοδιατυπωμένες προγραφές και δε θα ανησυχήσουν ούτε στιγμή μήπως εντός των απόψεών τους φουντώνει εκείνη η ζεστασιά που εκκολάπτει το αυγό του γνωστού φιδιού. 

Πως προέκυψε αυτή η απόπειρα για σκέψεις; Από ένα κείμενο γνωστού πολιτικού στελέχους, στο οποίο αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τον Βαρουφάκη. Να τον υπερασπιστεί από τις επιθέσεις αυτών που δεν τον πάνε. Εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, και της χώρας. Κι αυτοί είναι όσοι οργανώνουν επιθέσεις εναντίον του - οργανωμένες, λυσσόδηκτες, κατινίστικες - επιθέσεις που έχουν πάρει χαρακτήρα επιδημίας, χαρακτηρίζοντάς τον ακραίος, αγενής, επιπόλαιος, ταραξίας, οικονομικός τρομοκράτης. Στο δια ταύτα, ο αυτόκλητος υπερασπιστής του Γιάνη, που ως αυτόκλητος τον πάει με χίλια, συμπεραίνει ότι μόνο οι φασίστες χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν τέτοια μέσα για να εξοντώσουν ανεπιθύμητα πρόσωπα. 

Ποια είναι τώρα η μεγάλη πλάκα; Ο άνθρωπος που τα γράφει αυτά είναι ο ίδιος που μόλις πριν τρία χρόνια προέτρεπε τους αναγνώστες του να στενέψουν μέχρι ασφυξίας τα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα των ύποπτων ως φιλομνημονιακών. Εντάξει, εύκολα κατατάσσεται ο άνθρωπος αυτός στην κατηγορία εκείνων όπου το "δύο μέτρα και δυο σταθμά" αποτελεί το λάιτ μοτίβ της ζωής τους, αυτό που τους δίνει την ευκαιρία να ανεβαίνουν ποδοπατώντας τους αντιπάλους τους. Και συνήθως αυτοί οι διπολικοί συμπολίτες μας έχουν μειωμένη αυτογνωσία, σε σημείο να δυσκολεύονται να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε οποιοδήποτε καθρέπτη της κοινωνίας μας. 

Όταν δούμε από κοντά τέτοια φαινόμενα που ξεθεμελιώνουν αρχές και δικαιώματα με την γελοία υπεροψία του παντογνώστη και αλάθητου ανθρώπου, αυτού που συνήθως τρέχουν τα σάλια του για αξιώματα και αναγνώριση, τότε η πλάκα παύει να είναι τέτοια και αποκτά γκροτσέσκα στοιχεία.

Αν μάλιστα πληροφορηθούμε ότι ο αρθρογράφος των δύο αυτών άρθρων είναι 68 ετών, ότι έχει κυνηγηθεί, έχει κάνει φυλακή και έχει βασανιστεί αγρίως επί χούντας, ότι πάνω από 50 χρόνια αγωνίζεται στον πολιτικό στίβο, ότι υπήρξε διευθυντής του Ριζοσπάστη και μετά από δεκαπέντε χρόνια πρώτος διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού "105,5 στο Κόκκινο" και το όνομα αυτού Θανάσης Καρτερός, τότε ίσως καταλάβουμε πως όσο και αν τα αγωνιστικά μας ένσημα είναι πάμπολλα, η επικινδυνότητά μας εξακολουθεί να μην είναι αμελητέα. Η ιστορία βρίθει από ανθρώπους που κυνηγώντας μια ιδέα άστραψαν και βρόντηξαν, καταφέρνοντας με αίμα και θυσίες να κτυπήσουν κορυφές. Και οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σε άλλες φάσεις και από άλλες θέσεις, κυνηγώντας την νίκη με οποιαδήποτε μέσα, κατάφεραν στην προσπάθειά τους αυτή να πιάσουν πάτο. Πάτο συνθλίβοντας πολλούς άλλους συνανθρώπους τους που αποφάσισαν ότι στεκόντουσαν εμπόδιο στο διάβα τους

Απορίες δύο: Ο Αναστάσιος Τιράνων όσα θεάρεστα ολοκληρώνει, το καταφέρνει διότι είναι ένας πιστός χριστιανός; Κι αν ήταν οργανωμένος στο ΚΚΕ, πάλι θα έτρεχαν από μέσα του αυτά τα απαστράπτοντα ποτάμια της αγάπης και του έργου που την υπηρετεί;

Ο Θανάσης Καρτερός, που μισό αιώνα πίνει τα νάματα της αριστεράς στις διάφορες εκδοχές της, αν διαπλάθονταν από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ενός ευρύχωρου και με δημοκρατικές αρχές πολιτικού χώρου, θα ήταν το ίδιο εύκολο να εκσφενδονίζει τα φασιστικά του νεράντζια εναντίον όσων διαφωνούν με τις απόψεις του; Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση στο ζήτημα χαρακτήρας και πιστεύω. Ξέρω μόνο ότι όταν ετοιμαζόμαστε να πυροβολήσουμε οτιδήποτε σκέφτεται και μάχεται με διαφορετικό από τον δικό μας τρόπο, ας θυμόμαστε ότι στη θέση του θύματος δεν είναι και τόσο δύσκολο να βρεθούν και οι θύτες.   

Γι' αυτό αδέλφια, να προσέχουμε αδέλφια. Όλοι και πολύ. Συναγωνιστές, συνάδελφοι, συνεργάτες, σύντροφοι και φίλοι, τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά να τα έχουμε, πάντα ανοιχτά. Διότι ο άνθρωπος συνάνθρωποι, είναι το πλέον επικίνδυνο ζώον σ'αυτόν τον πολιτισμένο κόσμο που έχει φτιάξει. Και γι'αυτό είναι απαραίτητο, να κρίνουμε για να κρινόμαστε κι εμείς, όπως είπε και ο ποιητής. Αλλά όχι μόνο. Απαραίτητο θεωρώ την καλλιέργεια με το ίδιο πάθος και όσο πιο καλά μπορούμε, της αυτοκριτικής ιανότητας, Για να πιάνει τόπο και να έχει νόημα το "μάτωμα" των άλλων γύρων μας πρέπει να συνοδεύεται και από το "μάτωμα" του εαυτού μας από εμάς τους ίδιους. Διαφορετικά τζάμπα πάει το αίμα που χύνουμε. Κι αυτό είναι μεγάλο κρίμα.

Κύριοι, εντός μας και εκτός μας Καρτεροί, ποτέ δεν είναι αργά για να ψάχνουμε να μάθουμε τα γιατί και τα πως εκστομίσαμε και πράξαμε πράματα που βρίσκονται στον αντίποδα των ιδεών μας. Σίγουρα, είναι δυσκολότατο να αλλάζουμε τον εαυτό μας, ακόμα και σε βάθος χρόνου δεκαετιών. Όμως, αν έχουμε εντοπίσει κάποια επίκτητα δικά μας στοιχεία και νοοτροπίες που μας κάθονται στο λαιμό, μαγκιά, μεγάλη μαγκιά, είναι οι προσπάθειες που κάνουμε από αδύναμη θέση, κάνουμε λέω, για να περιορίσουμε τη δύναμή τους.  

 

Η πρώτη μπλε παράγραφος από την ιστοσελίδα respentza εδώ ) .

H δεύτερη μπλε παράγραφος από την εφημερίδα Αυγή εδώ ).     

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 03 Μαΐου 2015 13:06

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση