Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015 22:22

Μία συνέντευξη κι ένα βιβλίο του κ.Π. Πιζάνια για τους Έλληνες πριν το 1821.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τις εθνικές εορτές γιατί τις γιορτάζουμε; Για να τιμήσουμε τους επώνυμους κι ανώνυμους προγόνους που ξεπέρασαν τους εαυτούς τους; Για να αντλήσουμε από ένα εξαιρετικό συμβάν, που εμπεριείχε ανάκατα στοιχεία συνέχειας και ρήξεων εξ αιτίας της δράσης των επαναστατημένων, ό,τι νομίζουμε ότι μπορεί να νοηματοδοτήσει την πορεία μας από το σήμερα στο αύριο;

 

Για να έχουμε μία αίσθηση του ποιοι είμαστε, από που ερχόμαστε και, καλώς εχόντων των πραγμάτων, που πάμε; Μήπως στην ουσία είναι η τεχνική υποστήριξη τύπου εντατικής, γεγονότων που κακώς τα κρατάμε στη ζωή; Η προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα "εμείς", όταν αυτό φαίνεται να μην έχει καμία σημασία για τους περισσότερους ενεργούς πολίτες;

Κάποιες φορές περνάει από το μυαλό μου πως ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος όταν γίνεται αποδεκτή από την ομήγυρη η αρχική ερώτηση. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός που δεν έχω γνωρίσει κανέναν που στην τρέχουσα ζωή του να έχει πιαστεί αιχμάλωτος από τον προβληματισμό γύρω από τη σχέση των εθνικών εορτών και της ζώσας κοινωνίας στην καθημερινότητά της.

Όσο γι' αυτό που συνήθως συμβαίνει σε περιόδους κρίσεων είναι η ιδιοτελής χρήση των εορτασμών για λόγους που έχουν να κάνουν, όχι με το φρόνημα, αλλά με την εξουσία. Συνειδητά λοιπόν, σαν πρόσχημα αντιμετωπίζουν τις εθνικές εορτές όσοι επιδιώκουν να κερδίσουν πόντους στο παζάρι της πολιτικής. Οι κανονικοί άνθρωποι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, βλέπουν σ'αυτές ένα εύπλαστο σύμβολο που έχει διαμορφωθεί μέσα στο χρόνο από δόλιες σκοπιμότητες που συνήθως προσπαθούν να υποτάξουν την αλήθεια τους. Κι έτσι μας βολεύουν όλους. Όλους όσους εμπλέκονται στην τεχνητή δίνη τους. Μετά από την αναζήτηση της ουσίας ακολουθεί μια βαρετή ανοησία που ανεβάζει τα μποφώρ. Συζητήσεις επι συζητήσεων για παρελάσεις, σημαιοφόρους, για συνθήματα και ένας τζερτζελές για τους δεκάρικους που εκφωνούνται από τους εντεταλμένους, που από το ένα αυτί μας μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν αυτοί οι τυποποιημένοι πανηγυρικοί.

Γι' αυτό που αναρωτιέμαι τα τελευταία χρόνια ως προς τη χρησιμότητα των εθνικών εορτών, είναι αν μπορούν να γίνουν ένα προνομιακό ερέθισμα για να σκαλίσουμε όσο μπορούμε την ιστορία τους και άρα και την ιστορία μας. Τι αλήθεια προηγήθηκε των εκρήξεων και πως οι ζωντανοί, ως άτομα και ως ομάδες, αναμετρήθηκαν με τα αδιέξοδα της εποχής τους, και με τις οριακές προκλήσεις που στην συγκεκριμένη περίπτωση τους ανάγκασαν να αναμετρηθούν με το "ελευθερία ή θάνατος"; Και πως, οι τεσσάρων αιώνων ραγιάδες, πάλεψαν για να γίνει το αίμα τους φως; 

Καμιά φορά περνάει από το μυαλό μου πως η γνώση της Ιστορίας μπορεί να μας κάνει πιο σοφούς στο χειρισμό των κοινών μας υποθέσεων. Λόγου χάρη, να μας εξοπλίσει με μία κοφτερή πείρα απ'αυτές που βάζουν πλάτη όταν μας ζώνουν τα φίδια. Τις πιο πολλές φορές όμως σκέφτομαι πως το να διαβάζεις Ιστορία, αν βεβαίως είναι καλογραμμένη και σέβεται τον εαυτό της, είναι μία απόλαυση που σου ανοίγει μεν τα μάτια, αλλά ως εκεί. Το πως θα σκέφτεσαι και θα αντιδράς γενικά στη ζωή σου και ιδιαίτερα σε στιγμές που παίζονται χοντρά κι επικίνδυνα παιχνίδια και τι στάση θα κρατήσεις τότε, ελάχιστα εφάπτεται με το μπακράουντ των ιστορικών γνώσεων που έχεις κατακτήσει. Έχω παρατηρήσει ότι στη διαμόρφωσή μας  πρωταγωνιστεί το οικογενειακό μας περιβάλλον, όταν μάλιστα αυτό είναι φορτισμένο από περιπέτειες και αγώνες και θυσίες, όπως και μια περιρρέουσα σχολική ατμόσφαιρα. Μεγαλώνοντας ανακατεύονται με τα ποικίλλα συμφέροντά μας και οι όποιες ιστορικές μας γνώσεις είναι σχεδόν κομπάρσοι που ταϊζουν τα λόγια μας κι ελάχιστα τις πράξεις μας.

Η μόνη ευχή που μου βγαίνει αυθόρμητα είναι, να μην βρεθούμε ποτέ σε μια κατάσταση ως κοινωνία, του να τρέχουμε και να μην φτάνουμε και στο τέλος να μας προκύψουν κι άλλες εθνικές εορτές. Αυτές που έχουμε φτάνουν και περισσεύουν και όσοι νοιώθουν μια βαθύτερη ανάγκη να τις τιμούν με όποιο τρόπο θέλουν, ας είναι ελεύθεροι να το κάνουν, αλλά όχι εις βάρος άλλων. Και αν ως λαός δεν καλυπτόμαστε από τον τρόπο που συνήθως τις σκεφτόμαστε και τις γιορτάζουμε τις εθνικές μας, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Ίσως όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν να επινοήσουμε τον εορτασμό τους με τρόπους που θα μας είναι χρήσιμες και που θα μας δίνουν νόημα, αναγνωρίζοντας σ'αυτές το μεγαλείο που μπορεί, όποτε και αν, να γεννά ένας λαός. Πότε; Συνήθως όταν ενώνεται για να πολεμήσει πραγματικούς εχθρούς, κατακτώντας έτσι νέους φανταστικούς ουρανούς.

Του κ. Πέτρου Πιζάνια, ομότιμου καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ιονίου, έχουμε αναρτήσει στη Σταγόνα κάποια άρθρα του. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα βιβλίο του με τίτλο " Η ιστορία των Νέων Ελλήνων από το 1400 έως το 1820" (εκδόσεις Εστία)".

Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, ο ιστορικός Πέτρος - Ιωσήφ Σταγκανέλλης του πήρε μία συνέντευξη που αναρτήθηκε στην Αυγή στις 22.3.15. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η ενδιαφέρουσα αυτή συνέντευξη, που γυροφέρνει στο αν και πως ένοιωθαν οι σκλαβωμένοι την Ελληνικότητά τους. 


Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015 18:18

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση