Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014 10:46

Και στη Δραπετσώνα, τη μάνα του ρεμπέτικου*, τραγουδάει η Κιτσοπούλου κι η παρέα της

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Τελευταία, όταν ρωτάω την παρέα "εγώ πότε θα γίνω μάνα;" όλοι καταλαβαίνουν ότι εννοώ, πότε επιτέλους θα πάμε ν'ακούσουμε την Κιτσοπούλου. Από πέρσι τους έθετα προ των ευθυνών τους. Κι ενώ συμφωνούσαν και τα ναι, και τα οποσδήποτε και θα πάμε, έπεφταν σύννεφο, το αποτέλεσμα, μηδέν εις το πηλίκον. Κάποια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό πως πριν δέκα χρόνια θα είχαμε πάει όχι μια, αλλά δέκα φορές.

Τι άραγε άλλαξε από τότε; Πολλά. Και πρώτη και καλύτερη η πραγματικότητα. Ναρκοθετημένη, με χίλια στοπ και τα αδιέξοδα να πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια. Και μετά είναι γνωστό τοις πάσι, πως όσο περνούν τα χρόνια τα συναισθήματά μας μαζεύουν και δυσκολευόμαστε να γιορτάσουμε με ήχους και στα φώτα τα λίγα κι άτονα σκιρτήματά τους. Οι εξαιρέσεις προφανώς και λάμπουν σε στιγμές που άσκεφτα χαρίζεσαι στο πρόσωπο που σε εξιτάρει, ή σε μια άλλη γλώσσα, που σε μαγεύει. 

Who is who η Λένα Κιτσοπούλου; Συγγραφέας και ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι από τις περιπτώσεις που σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητη. Όταν μάλιστα η ιδιοσυγκρασιακή προκλητικότητά της δένει με την πολύμορφη ποιότητά της το αποτέλεσμα είναι έξοχο καθώς η αυθάδεια αποκτά συγκροτημένο βάθος. Τα τελευταία χρόνια η Κιτσοπούλου τραγουδούσε μαζί με την παρέα της εδώ κι εκεί. Τραγουδούσε ρεμπέτικα, κάτι που εξάλλου το έκανε από μικρή. Πριν δυο τρία χρόνια το έμαθα όταν τις Τρίτες την εύρισκες στο Νuevo Μundo στο Πασαλιμάνι. Εκεί μαζί με τον Γιάννο Περλέγκα, σε απόσταση αναπνοής από τον κόσμο ήταν και δεν ήταν ηθοποιοί. Τραγουδούσανε με τον τρόπο τους, σαν μικρούς μονολόγους τα τραγούδια, αλλά καθόλου θεατρικά, καθόλου με στόμφο, καθόλου σαν να βρίσκονται σε σκηνή.  

Φέτος είχαμε μάθει ότι κάθε Παρασκευή βράδυ η Κιτσοπούλου, ο Περλέγκας και οι Ραστ Χιτζάζ ( Μπάμπης Παπαδημητρίου, Στράτος Γκρίντζαλης) ήταν σε μια γωνιά στη Αγία Φιάλη ( Πανόρμου 115Γ) και κάθε Τετάρτη βράδυ και Κυριακή μεσημέρι στα Μπριζολάκια (Ευελπίδων 47). Εκεί μάθαμε ότι έπαιρναν από την καρδιά τους θαμώνες και τους οδηγούσαν στις προσωπικές τους τρύπες, σ'αυτές που άλλοι έγιναν στάχτες και άλλοι καίγονται εδώ και τώρα. Και η Λένα παρούσα, να βάζει τη σφραγίδα της, άλλοτε σαν να προσεύχεται κι άλλοτε σαν να σεληνιάζεται. Ως γνωστόν τέτοιες φάσεις, ιδιαίτερα μέσα σε μια εξώκοσμη σιωπή, είναι που κάνουν τον κόσμο μια παρέα και τον απογειώνουν στα μέσα του και στα έξω.  

Να όμως που για μια ακόμα φορά επαληθεύεται ότι δεν είναι φήμες πως όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον κύριο Μωάμεθ. Τις προάλες μάθαμε λοιπόν, πως η Κιτσοπούλου με την παρεά της κάθε Σάββατο βράδυ τραγουδάνε στην Αναδρομή (Αγ.Παντελεήμονος 2), μια ταβέρνα στη Δραπετσώνα με ωραία θέα στο λιμάνι. Πέντε λεφτά από τα σπίτια μας, με τα πόδια, ε; Τώρα πια είναι σίγουρο ότι θα πάμε, δεν υπάρχει πια καμιά δικαιολογία.

Λέει η Κιτσοπούλου " Ξεκίνησα να τραγουδάω ρεμπέτικα πριν δέκα χρόνια στη Σαντορίνη. Τότε για πρώτη φορά δοκίμασα στο μαγαζί ενός φίλου και μου άρεσε. Όταν τραγουδάω αισθάνομαι πολύ κοντά στον εαυτό μου. Αισθάνομαι αυτάρκης. Αυτό που τραγουδάω είναι αυτό που είμαι και δεν μου λείπει τίποτα εκείνη την ώρα. Κάνω δουλειά τον τρόπο που διασκεδάζω. Αυτό είναι μεγάλη ευχαρίστηση. Και μαστουρώνω και ελευθερώνομαι και χαίρομαι. Είναι και ένα είδος κατά το οποίο οι άνθρωποι ενώνονται. Τραγουδάνε όλοι μαζί. Έχει μια ζεστασιά όλο αυτό, χάνονται οι τυπικότητες, είναι σαν για λίγες ώρες να αισθανόμαστε όλοι το ίδιο πράγμα."

Να κλείσουμε δίνοντας το λόγο στον Περλέγκα. « Μας ρωτάνε πως αντέχουμε. Αντέχουμε γιατί γουστάρουμε πολύ, πέρα απ' το ότι είναι και ένας τρόπος να ζήσουμε. Είναι ωραία. Τραγουδάμε και βγαίνουμε έτσι από μια μιζέρια που εύκολα μπορεί να την έχει κάποιος σήμερα, ειδικά στη δουλειά μας, που έγινε μια δουλειά πολυτελείας, από την οποία μπορούμε να ζήσουμε δύσκολα. Εκεί, στη Δραπετσώνα, την ώρα που τραγουδάμε, βλέπω τα καράβια να περνάνε και τα ξεχνάω όλα». 

*Όσο για τον πατέρα του ρεμπέτικου όλοι τον γνωρίζουμε, ο Μάρκος είναι μαζί με όλους τους ρεμπέτες του ντουνιά. 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014 17:20
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση