Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014 20:02

Για τον έρωτα και τις αμβλώσεις, τη δημοκρατία, την τέχνη και τις λοιμώξεις (μέρος I)

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου, τουλάχιστον αυτή την ώρα. Χίλια μύρια κομμάτια πεταμένα εδώ κι εκεί. Το καθένα τόσο αδύναμο και συνάμα τόσο ετοιμοπόλεμο που σου φέρνουν στο νου όλα εκείνα τα σκυλάκια τσέπης που γαβγίζουν σαν τρελαμένα, όταν τα γιγάντια τα κοιτάζουν με μια ινδουιστική σιωπή.

Δεν είσαι στο κέντρο του κόσμου ευτυχώς μα φαίνεται να είσαι από τους τύπους που πατάνε τις μπανανόφλουδες ακόμα και των χαζών. Όμως όταν κάποιος Ξέρξης πάει να σε ποδοπατήσει, τότε που κάθε αντίσταση μοιάζει άνευ νοήματος, τότε σηκώνεις ανάστημα, σηκώνεις κεφάλι και ούτε ξέρεις πως βγάζεις εκείνο το θρυλικό στοπ του "θα προτιμούσα όχι" καλέ μου κύριε.

Την έχεις ζήσει εν πλήρη συνειδήσει αυτή τη φάση κάποιες φορές, κι ας είσαι το ένα τίποτα που πάει κόντρα στο "τα πάντα όλα". Και καπάκι, όταν τελειώσει η όποια αντιπαράθεση, όταν ο αντίλογος σταματήσει, κι όταν το μακελειό λήξει, τότε ξαναζείς τη σκηνή με τον εαυτό σου στα καλύτερά του, δίχως λάθη, δίχως περιττές αδυναμίες κι ανερμήνευτες απροσεξίες. Και όταν ξυπνήσεις την άλλη μέρα, αναρωτιέσαι, που στο διάτανο βρήκες τη δύναμη και έπαιξες εκτός έδρας με μισή ενδεκάδα και διαιτητή το Σπάθα. Έχεις καταλήξει πως ένα νανοδευτερόλεπτο πριν τη σύγκρουση, κάποιος αόρατος μαγνήτης μαζεύει ενίοτε τα σκορπισμένα σου κομμάτια, τα συναρμολογεί και ιδού εσύ με πρόσωπο και ψυχή απέναντι στο κακό. Κακό που μπορεί να είναι και ο άλλος σου εαυτός. Ότι και νάναι πάντως, σαφώς σε ξεπερνάει. Κι εσύ στέκεσαι εκεί να το αντιμετωπίσεις στα ίσα και ας τρέμει η ψυχούλα σου. Τι είναι αυτό όμως που σε στηρίζει; Μήπως είναι ο ίδιος ο μαγνήτης που σε μάζεψε από τους πέντε δρόμους;

Να αποτολμήσω μία απάντηση; Μπορεί να είναι και λάθος, ή εν μέρει σωστή. Οριστική πάντως δε θα είναι. Θα ξαναδοκιμάσω κι άλλες φορές, όποτε η συγκυρία το επιβάλλει και έχω όρεξη έχω κέφι.

Πιστεύω λοιπόν, ότι ο έρωτας παίζει μεγάλο ρόλο σ'αυτόν τον φρέσκο αέρα που είναι αντίσταση και ξερό ψωμί. Γιατί ο έρωτας, όσο κρατάει, είναι αυτός που κάνει τη ζωή εξαίσια. Είναι ο πολλαπλασιαστής των λίγων καλών που έχεις και ο διαιρέτης των άπειρων στραβών σου, έτσι δεν είναι; Το ξέρω από την κοιλιά της μάνα μου, ότι είμαι ερωτευμένος όταν η πρώτη μου σκέψη μόλις ξυπνήσω είσαι εσύ και η τελευταία πριν κοιμηθώ, είσαι πάλι εσύ. Όμως όσοι οι έρωτες τόσα και τα ποιητικά ερωτόλογα που ψιθυρίστηκαν στους αιώνες ιδιωτικά. Αυτά που προκάλεσαν στους εραστές ευχαρίστηση, διέγερση, χαρά. Από όσα όμως κυκλοφορούν δημόσια, ένα από αυτά τα εξάισια που τόλμησε να μη δώσει λογαριασμό σε ότι είχε προηγηθεί, πιστεύω ότι είναι το   Λαχταρώ της Σάρας Κέιν  .

Το άλλο που με ξεσηκώνει είναι όταν κάποιοι αγνοί ή και καλά αγνοί, προσπαθούν να μου επιβάλλουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι το σωστό και για μένα. Προσπαθούν να με πείσουν με το καλό. Παντού. Και στο σπίτι και στο σχολείο και στη δουλειά και στις διαφημίσεις, παντού σου λέω μου ψιθυρίζουν ακόμα κι όταν δεν μιλάνε το "γίνε σαν όλους μας, γίνε σαν εμάς". Και μετά όταν τα βρίσκουν μπαστούνια, αρχίζει ο χορός των καρότων και των μαστιγίων. Προσπαθούν να με φοβίσουν, με κατηγορούν με ψέμματα, με κυνηγούν με νόμους και παρανόμους για να συμφωνήσω ότι ο δρόμος τους είναι ο μονόδρομος που εκεί βρίσκεται το κουστούμι μου, η σωτηρία μου. Με ξεσηκώνει κάθε που θέλουν να με κάνουν σαν κι αυτούς, με οργίζει όταν αυτό που κατά βάθος τους νοιάζει είναι να κάνουν κουμάντο στο σπίτι μου, στο σώμα μου στο μυαλό μου. 

Παράδειγμα; Ένα δεκατριάχρονο κοριτσάκι στη μακρινή Χιλή, βιάστηκε και έμεινε έγκυο. Και βγάλανε αφρίζοντας τα ξίφη τους οι αρνητές των αμβλώσεων. Και εν ονόματι του Θεού είπαν πως είναι αμαρτία, είναι φόνος να επιτραπεί η άμβλωση. Σ'αυτήν την μούρλα πρωτοστατεί η Καθολική εκκλησία. Να πως απάντησε οργισμένος ο σοσιαλιστής γερουσιαστής Γκίντο Χιράρντι: " Θέλω να θυμίσω ότι η Χιλή το 1933 θέσπισε ένα νόμο περί θεραπευτικών αμβλώσεων που καταργήθηκε από τη Χούντα του Πινοσέτ. Δυστυχώς υπάρχει ένα είδος κοινωνικής δικτατορίας στην οποία τα άτομα δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις στα ζητήματα για τα οποία θα έπρεπε να αποφασίζουν. Έχουμε μια κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις και φαντάσματα που δυσκολεύεται να κατανοήσει ότι σε μια δημοκρατική χώρα στα θέματα αξιών δεν μπορεί να υπάρχει ηθική υπεροχή κάποιων έναντι των άλλων. Θεωρώ θεμιτό κάποιοι να μην θέλουν θεραπευτική άμβλωση όταν κάτι τόσο τραγικό συμβεί στην ανήλικη κόρη τους. Αλλά το ίδιο δικαίωμα επιλογής πρέπει να έχει και η γυναίκα που σε ανάλογη κατάσταση θέλει να διακόψει την κύηση. Πόσο μάλλον ένα κοριτσάκι 13 ετών του οποίου η ζωή κινδυνεύει. Το να υποχρεώσεις ένα παιδί ή μία γυναίκα να γεννήσει το παιδί του βιαστή της είναι μία πράξη κτηνωδίας, βαρβαρότητας και απίστευτου αυταρχισμού".

Μέσα απ'αυτή την θέση, που ως παράδειγμα την επέλεξα, είδα τη δημοκρατία να ξεπροβάλλει σεμνά και ταπεινά στην πίστα ιστοριών που μοιάζουν ιδιωτικές. Πριν μπλεχτούμε με τους λαβυρίνθους της δημοκρατίας, μια μικρή αναφορά στις αμβλώσεις. Εδώ σ'εμάς τρομερό θέμα δεν έγινε ποτέ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν μας ταλαιπώρησε το αυτονόητο, όπως ταλαιπώρησε και συνεχίζει ακόμα, άλλους λαούς να τους οδηγεί στα άκρα. Σχεδόν σε όλα τα κράτη που οι καθολικοί είναι δύναμη, το θέμα των αμβλώσεων ξεφεύγει από την κοινή λογική. Φανατικοί ανάβουν τη φωτιά του παραλογισμού, κρατώντας πάντα οι αρνητές της μια ιερά ρομφαία. Στις χώρες του προτεσταντισμού οι αμβλώσεις δε δημιούργησαν πρόβλημα και διχασμούς, εκτός από τις Η.Π.Α, όπου μάλιστα επίσημη θρησκεία δεν αναγνωρίζεται. Για τους μουσουλμάνους δεν γνωρίζω, αλλά επειδή έχουν πολλά παιδιά, μάλλον θα είναι παρόμοιοι με τους καθολικούς. 

Διάλειμμα μια εβδομάδας φτάνει.        

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014 16:40
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση