Τετάρτη, 08 Οκτωβρίου 2014 19:29

Τα φώτα στο βάθος της Niemands Rose, 4η έκδοση.

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αυτό το βιβλιαράκι το διάβασα εκεί γύρω στο Πάσχα. Η συγγραφέας του με το ψευδώνυμο  Niemands Rose (Του κανενός το ρόδο), ξεκίνησε ως μία μπλογκερ στο fb. Εκεί την έμαθα. Από τα κείμενα που αναρτούσε αρκετά μου άρεσαν. Το βιβλιαράκι της λοιπόν, περιέχει τέτοια κείμενα. Τα διάβασα Πασχαλιάτικα και δεν ξέρω γιατί, αλλά στο βιβλιαράκι μου φάνηκαν καλύτερα.

 

Έχουμε λοιπόν μία κίνηση απ'αυτές που είναι πολύ πιθανόν όσο περνάνε τα χρόνια να πληθαίνουν. Δηλαδή, θα έχουμε κείμενα που θα περνάνε πρώτα από το δοκιμαστήριο του fb και από ότι θα το αντικαταστήσει κάποια στιγμή στο διαδίκτυο του μέλλοντος και με βάση μια κάποια αποδοχή που θα συναντούν, θα παίρνουν το δρόμο για το τυπογραφείο για να κυκλοφορούν ως βιβλία από χαρτί είτε ηλεκτρονικά.

Αν κάτι ολοφάνερα ξεχωρίζει σ' αυτά τα μικρού μήκους αφηγήματα είναι η γλώσσα. Μια γλώσσα που κεντάει αυτά που θέλει να εκφράσει. Τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα που για μένα είναι διεργετικό, είναι βέβαιο ότι δεν θα είναι για τον καθένα, διότι δεν είναι η τρέχουσα λογοτεχνική γλώσσα. Προσπαθώντας να βρω τις αιτίες της απόλαυσης, θεώρησα ότι αυτή έχει να κάνει με την στάση της συγγραφέως απέναντι στα θέματά της, με τη γραφή της και με τον τόνο της. Τα γνωστά δηλαδή.

Η στάση της καθορίζεται από την προσπάθεια να καλύψει την απόσταση ανάμεσα σ'αυτό που της συμβαίνει και σ'αυτό ή σ'αυτά που της προκαλούν κάτι δυνατό. Δυνατό που δεν είναι απαραίτητο να είναι θετικό ή αρνητικό. Ακόμα και η έλλειψη ενός ισχυρού τσιμπήματος όταν το έχει ανάγκη, αυτά τα φλατ συναισθήματα που πριν την κρίση ήταν πολύ διαδεδομένα στους νέους, είναι αφορμή για να αρχίσει να δουλεύει για να πλησιάσει όσο γίνεται πιο κοντά στην πηγή, την φανερή και την αόρατη. Για ποιο λόγο; Αυτό δεν είναι και πολύ φανερό. Μοιάζει σαν να είναι μία κίνηση συμφιλιωτική με συμπλήρωμα κατανόησης, κι άλλοτε σαν να θέλει να ελέγξει τους φόβους της.

Όσο για τον τόνο της, αυτό που εμένα μου άρεσε ήταν η ισορροπία ανάμεσα στο ταυτίζομαι και στο αποστασιοποιούμε, στο "εμμένω στα δικά μου" και στο "τα παρατάω και πάω γι'άλλα". Διέκρινα επίσης ένα περίτεχνο παιχνίδι ζουμ του γούστου μου, που όμως δεν είναι εντελώς παιχνίδι, μιας και υπάρχει ουσία που όσο και αν μας την παίζει στο "εδώ παπάς εκεί παπάς που'ναι ο πάπας;" στο τέλος μας την σερβίρει στο πιάτο του νοήματος. Το τελευταίο που αισθάνθηκα είναι η ανολοκλήρωτη σχέση της πραγματικότητάς της με τον εαυτό της. Γι'αυτό η νεωτερική ας πούμε ματιά δεν σταθεροποιείται, μπαλαντζάρει αρκετά συχνά ανάμεσα στο παραδοσιακό και στο προχωρημένο, δημιουργεί μια φλου κατάσταση, δίχως φυσικά αυτό να διαχέει μία αίσθηση του δήθεν. Απλά με αρκετά από τα μικρά αφηγήματα δεν απογειώθηκα.

Έτσι κι αλλιώς όλοι όσοι προχωράνε επιθυμώντας κάτι διαφορετικό απ'αυτό που κυριαρχεί, είναι με το ένα πόδι σ'αυτό που μεγαλώσανε και με το άλλο έχουν περάσει ένα κάποιο σύνορο. Η επιστροφή δεν αποκλείεται, όπως δεν αποκλείεται και ο ριζοσπάστης να γίνει κάποιος που μικρή σχέση θα έχει μ'αυτό που ονειρεύτηκε. Αλλά παρόλες τις συχνές αποτυχίες μέσα στους αιώνες, αρκετοί άνθρωποι επιμένουν να προσπαθούν γίνουν αυτό που θέλουν. Απ'αυτήν την ριψοκίνδυνη φυλή είναι και η συγγραφέας. Το παλεύει έχοντας επίγνωση ότι μπορεί να αποτύχει, είτε στη ζωή είτε στην τέχνη της, είτε και στα δύο. Όμως έχει επιλέξει τον μονόδρομο που μόνη της τον φτιάχνει πόντο πόντο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη των πράξεων της. Αυτό όμως είναι η αρχή μιας νίκης, απ'αυτές που δεν προϋποθέτουν νικημένους, αλλά ευτυχισμένους στο κέντρο και στα πέριξ. Της ευχόμαστε καλή συνέχεια σ'αυτήν την τροχιά, όπου ίσως γεννήσει έναν ολοκληρωμένο νέο λογοτεχνικό κόσμο, συμβατό και συνάμα ασύμβατο με τον δικό μας και γι'αυτό και πιο ενδιαφέροντα. Προσοχή στην αυταρέσκεια, γενικότερα το λέμε.

 Η 4η έκδοση, που ήταν η πρόκληση για να γράψουμε το άρθρο αυτό, κυκλοφόρησε με

ανανεωμένο εξώφυλλο από τις εκδόσεις Απόπειρα. Περιέχει επιπλέον

αποσπάσματα από όλες τις βιβλιοκριτικές

και δυο ακόμα αφηγήσεις μικρού μήκους, σύνολο 40.

Η πρώτη έκδοση κυκλοφόρησε στις αρχές του 2013.

 

Αποσπάσματα από μία συνέντευξή της πριν ένα χρόνο.

 

Αγαπημένοι σας παλαιότεροι και σύγχρονοι συγγραφείς.

Θα σας τους αναφέρω, τυχαία, όπως μου έρχονται στο μυαλό, Βυζιηνός, Παπαδιαμάντης, Σκαρίμπας, Ροϊδης, Μπορίς Βιαν, Μπάροουζ, Μπουκόφσκι, Τιμ Ρόμπινς, Λένος Χρηστίδης, Φίλιπ Ροθ, Μίλαν Κούντερα, Όργουελ, Μπρυκνέρ, Σαραμάγκου,Τζόναθαν Κόου κ.α. Οι αγαπημένες των παιδικών μου χρόνων, ήταν η Άλκη Ζέη και η Ζωρζ Σαρρή, ενώ της πρώιμης εφηβείας η Διδώ Σωτηρίου, η Λιλή Ζωγράφου και ο Χρόνης Μίσσιος. 

Αγαπημένα σας παλαιότερα και σύγχρονα βιβλία.

Το πιο αγαπημένο μου θα αναφέρω, τον Αναρχικό των δύο κόσμων της Ούρσουλα Λεγκαίν. 

Παρακολουθείτε σύγχρονο κινηματογράφο ή θέατρο; Σας γοήτευσε ή σας ενέπνευσε κάποιος σκηνοθέτης, ταινία, θεατρική σκηνή;

Φροντίζω να βλέπω αρκετές θεατρικές παραστάσεις. Οι μεγάλες εκπλήξεις έρχονται συχνά από τα μικρά θεατρικά σχήματα. Είδα για παράδειγμα από την «Ορχήστρα μικρών πραγμάτων» την παράσταση «Παρθενώνας», την «Ψυχολογία Συριανού συζύγου» από την ομάδα Gaff, και τον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού» από τους Μηχανικούς του Φθηνού Μελοδράματος και εκστασιάστηκα και με τους τρεις.

Αν κάποιος σας χάριζε την αιώνια νιότη με αντίτιμο την απώλεια της συγγραφικής ή αναγνωστικής σας ιδιότητας, θα δεχόσασταν τη συναλλαγή;

Αυτός ο Μεφιστοφελής δε σταματάει να κάνει προσφορές. Φτυστός ο καπιταλισμός.

Ποιες είναι οι σπουδές σας και πώς βιοπορίζεστε; Διαπιστώνετε κάποια εμφανή απορρόφηση των σπουδών και της εργασίας σας στη γραφή σας (π.χ στην θεματολογία ή τον τρόπο προσέγγισης);

Βρίσκομαι αισίως στο δεύτερο βασικό πτυχίο και έχω ένα μεταπτυχιακό και ένα διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Έχω ένα υπόβαθρο δημόσιας υγείας, παιδαγωγικών και κοινωνικής έρευνας. Αυτή την περίοδο διδάσκω ως επιστημονική συνεργάτης σε μεταπτυχιακό της Ιατρικής και είμαι δημόσιος υπάλληλος. Η κοινωνιολογία είναι η μεγάλη μου αγάπη, κι όπως έγραφε ο Χρήστος Νάτσης στην κριτική του για «Τα φώτα στο βάθος» στο Bookstand τα διηγήματά μου κινούνται από την έννοια στην έγνοια, κάτι που μοιάζει να είναι απότοκο των σπουδών μου, ή, αντίστροφα, κινήθηκα προς τις κοινωνικές επιστήμες ακριβώς γιατί έχω αυτή την δυνατότητα.

Τι γράφετε τώρα;

Έχω μία σύλληψη για ένα θεατρικό έργο, που όμως προϋποθέτει κάποια έρευνα, έχω αφήσει on hold ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, έχω ολοκληρώσει κάποια διηγήματα, ενώ έχω ξεκινήσει κάτι που ακόμα που δεν ξέρω αν θα εξελιχθεί σε νουβέλα ή μυθιστόρημα. Έχω αρκετές ιδεές, αλλά δυστυχώς στερούμαι ελεύθερου χρόνου και προσήλωσης, ως εργαζόμενη μητέρα δύο παιδιών, με ακαδημαϊκές υποχρεώσεις. Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ρόλους θα πρέπει και να βρω χρόνο να αφοσιωθώ στο γράψιμο. Μεγάλο στοίχημα. 

Να κι ένα νέο φαινόμενο. Γνωρίζουμε, εμείς το κοινό, το πρόσωπο της συγγραφέα (στη δεύτερη φωτό), αλλά όχι το όνομά της. Ίσως αυτό να συμβολίζει την προσπάθεια των νέων ανθρώπων να φτιάξουν μόνοι τους ένα όνομα που να δένει αρμονικά με τη φάτσα. Αν πετύχει, τότε ότι θα βλέπουμε στο μέλλον, αυτό και θα'ναι. Τίποτα δεν θα μας ξεγελάει.

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 09 Οκτωβρίου 2014 14:00

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση