Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014 13:20

Παύλε Φύσσα, είσαι ευχαριστημένος αγόρι μου με την αντιφασιστική πορεία που έγινε στο Κερατσίνι;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Χθες Πέμπτη, η πορεία που έγινε στο Κερατσίνι, εξωτερικά ήταν σχεδόν μία από τα ίδια. Και αν δεν ξεκινήσει κάτι να αλλάζει βαθιά και ουσιαστικά και μάλιστα από αύριο, τότε το ίδιο έργο θα επαναληφθεί και του χρόνου και τον άλλο χρόνο μέχρι να φθαρεί εντελώς, όπως οι διαδηλώσεις τη μέρα του Πολυτεχνείου.

 Γιατί ν’αλλάξει; Για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πού ποιο είναι αυτό; Το ελάχιστο μίνιμουμ είναι το να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι δολοφόνοι. Το σκέτο ελάχιστο είναι να αναχαιτιστεί ο φασισμός και μην μας προκύψει κι άλλη δολοφονία ανθρώπου με πολιτικά και ρατσιστικά κίνητρα, να μην θρηνήσουμε κι άλλα θύματα του φασισμού. Το μέγιστο αποτέλεσμα αυτών των κινητοποιήσεων στις οποίες συμμετέχουν κόμματα, φορείς και κινήσεις, σε σχέση λοιπόν μ’αυτούς, είναι μία κοινωνία που θα λειτουργεί με άμεση δημοκρατία και θα είναι αυτοδιαχειριζόμενη.

Ενδιάμεσα παίζουν όλα τα γνωστά, δηλαδή το αίμα που κυλάει και εκδίκηση ζητάει, οι κρεμάλες που περιμένουν τους φασίστες, η υπενθύμιση στο λαό πως το χώμα που πατάει το λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ή το άλλο που είναι και δυνατό κι ωραίο ( ποιος να το σκέφτηκε άραγε;) και τώρα και πάντα και όπως το σαράντα, τη φτώχεια και το φασισμό θα πολεμάμε πάντα. Και συνεχίζουμε με την ανατροπή της μνημονιακής συγκυβέρνησης, την έξοδος από την Ε.Ε, το τέλος του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού και δεν συμμαζεύεται. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε όλα αυτά. Δημοκρατία έχουμε (εντάξει πετσοκομμένη), οπότε ο καθένας μπορεί ελεύθερα να διαλαλεί αυτό που τον εκφράζει και να προσπαθεί προβάλλοντάς το να κερδίσει την αποδοχή από τον κόσμο για να μπορέσει να το πραγματοποιήσει.

Είχαμε όμως και λίγα φρέσκα κουλουράκια. Το πιο ευχάριστο ήταν οι διαδηλώσεις που έγιναν όχι μόνο σε διάφορες Ελληνικές πόλεις, αλλά και Ευρωπαϊκές. Το άλλο φρέσκο κουλουράκι είναι μια ωραία φάση που μας την μετέφεραν. Ήχοι της χιπ-χοπ μουσικής ακουγόντουσαν από ώρα, όταν στις 3μ.μ, πολλά πολύχρωμα μπαλόνια άρχισαν να αιωρούνται γύρω από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Ήταν η στιγμή που έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τον Παύλο, εκεί στο μέσον της Παναγή Τσαλδάρη στο Κερατσίνι, μια οδός που θα πάρει σύντομα το όνομά του. Το μνημείο το φιλοτέχνησε ο γλύπτης Στάθης Αλεξόπουλος και του το ανέθεσαν η οικογένεια και οι φίλου του Παύλου Φύσσα, δηλαδή η ομάδα « Δεν ξεχνάμε». Στο μνημείο υπάρχει η μορφή του σε γκρίζο βιομηχανικό τσιμέντο. Οι γνωστοί μου μού μετέφεραν ότι ήταν αδύνατο οι διαδηλωτές να πλησιάσουν το μνημείο. Οι κάμερες, που δεν έχουν ιερό και όσιο, είχαν περικυκλώσει το μνημείο αφαιρώντας από την κατάνυξη των παρόντων το βάθος της κι εμποδίζοντας ακόμα και τους γονείς να πλησιάσουν το μνημείο του νεκρού γιου τους. Με τα πολλά, κάποια στιγμή ο πατέρας του ξεκίνησε ένα σύντομο λόγο του, λέγοντας: « Είμαστε εδώ για να απομονώσουμε το φασισμό και ό,τι τον γεννά» κι εκείνη την ώρα η μητέρα του έβαλε τα κλάματα. Μετά, μέλη της «Δεν ξεχνάμε», έπαιξαν ένα θεατρικό για τον φασισμό ανάμεσά μας.

Να πούμε επίσης πως στο μπροστινό μέρος του μνημείου υπάρχει η εξής επιγραφή: « Σε αυτό το σημείο, ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013, ομάδα φασιστών επιτέθηκε και σκότωσε τον μουσικό ΠΑΥΛΟ “Killa P” ΦΥΣΣΑ, ο οποίος αντιστάθηκε μάχιμος όταν δέχτηκε απειλές για τις ζωές των φίλων του και της δικής του με μόνα όπλα τις ιδέες του και τα ιδανικά του… Ο Παύλος χάθηκε από μαχαιριά στην καρδιά και σε δημόσια θέα». Στο πίσω μέρος της τσιμεντένιας πλάκας, υπάρχουν χαραγμένοι στίχοι από το τραγούδι του Παύλου «Ζόρια» : «.. Μια τέτοια μέρα είναι ωραία / για να πεθάνεις όμορφα / και όρθιος σε δημόσια θέα / με λένε Παύλο Φύσσα / από τον Πειραιά Έλληνας / κι ότι συνάδει αυτό / όχι μια σημαία…». Μόνο μία παρατήρηση έχουμε να κάνουμε. Για μας λοιπόν, καμιά μέρα δεν είναι για να πεθάνεις όμορφα, ακόμα περισσότερο δε, όταν αυτή είναι κι ωραία.

Ο κόσμος τώρα, που συμμετείχε στην πορεία, μας φάνηκε λιγότερος από πέρσι, αλλά ξέρετε πως είναι αυτά τα πράματα. Πάντα έχουν να κάνουν όχι μόνο με τα μάτια μας, αλλά και με το αν μας διακατέχει εκείνη τη στιγμή η ψυχολογία του μισοάδειου ποτηριού ή του μισογεμάτου. Ίσως το ελικόπτερο που πετούσε από το πρωί πάνω απ’την περιοχή, συγκρίνοντας τα φετινά του πλάνα με τα περσινά, θα μπορούσε να είναι πιο αντικειμενικό. Εν πάση περιπτώσει η διαφορά του πέρσι και του φέτος ήταν μικρή και ως εκ τούτου η σημασία της είναι αμελητέα. Σημασία έχει πως έτσι κι αλλιώς ο κόσμος που συμμετέχει είναι λίγος, τόσο σε σχέση με το συμβάν, όσο και με το ότι έρχεται από όλα τα μέρη του Λεκανοπεδίου. 

Στην πορεία, άλλο φρέσκο κουλουράκι ήταν οι «Δεν ξεχνάμε». Πολλά άτομα, νεοσύλλεκτοι μου φάνηκαν αρκετοί, νέοι και νέες οι περισσότεροι, με το αυτοκόλλητο ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ στο στήθος τους, με τα πολύχρωμα μπαλόνια πάνω από τα χαμογελαστά πρόσωπά τους και με ένα δυο συνθήματα που το ζητούμενο ήταν η καταδίκη και το σβήσιμο των ναζί - Ο Παύλος ζει, να σβήσουν οι ναζί. Ανάμεσά τους πήρε το μάτι μας και τον πατέρα του 27χρονου Πακιστανού Σαχτζάτ Λουκμάν, του μετανάστη εργάτη που πέρσι τον Γενάρη μαχαιρώθηκε από Χρυσαυγίτες. Αυτοί οι «Δεν ξεχνάμε», έβγαζαν κάτι άνετο και χαλαρό και μου δημιούργησαν την αίσθηση πως είναι εύκολα προσεγγίσιμοι και ανοιχτοί. Ήταν στην κορυφή της πορείας και τους ακολουθούσαν  ΚΕΕΡΦΑ και  ΣΕΚ και θα πήγαιναν όλοι μαζί μέχρι την πλατεία Μέμου στον Κορυδαλλό. Μια πλατεία που πρόσφατα μετονομάστηκε σε πλατεία «Παγκόσμιας Ειρήνης». Καλή κι αυτή η αλλαγή αφού δεν είναι και κακό σε δουλειά να βρισκόμαστε, αλλά όλοι Μέμου θα εξακολουθήσουμε να τη λέμε.

Οι άλλοι τα γνωστά. Αλλού οι Συριζαίοι, αλλού οι Ανταρσύα, πιο πάνω οι Κουκουέδες, σε ένα άλλο σημείο τα αντιεξουσιαστικά σχήματα του λεκανοπεδίου, που έχουμε την εντύπωση ότι αυτοί ήταν οι περισσότεροι. Κι όταν γύρω στις 7μ.μ ξεκίνησε η πορεία, το ΚΚΕ που διακατέχεται από την ψυχολογία του «όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια», όταν έφτασε στη γωνία Π.Τσαλδάρη και Σαλαμίνας έστριψε δεξιά και κατηφόρισε, ενώ όλοι οι άλλοι είχαν κόψει αριστερά και ανηφόριζαν. Λείπει κάτι; Ε, βεβαίως. Οι, πώς να τους πούμε, οι μπαχαλάκηδες; Τέλος πάντων, αυτοί που είχαν καλυμμένα τα κεφάλια τους, λες και φορούσαν τσαντόρ. Έχουν αποφασίσει τα παιδιά να είναι όπως οι συμπολίτες μας που στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα, από σλόγκαν, από ρητά και άλλες άχαρες γελοιότητες.  

Γι’αυτούς λοιπόν, υπάρχουν κατατεθειμένες από αρχαιοτάτων χρόνων οι εξής υποθέσεις: α) Είναι όλοι προβοκάτορες, άνθρωποι του παρακράτους. β) Δεν είναι όλοι, αλλά αυτοί που συνήθως παίζουν ηγετικό ρόλο είναι μυστικοί πράκτορες που εκτελούν την γνωστή αποστολή. γ) Είναι ατόφιοι σούπερ επαναστάτες εναντίον όλων των κομμάτων και των βολεμένων. δ) Είναι ότι το πιο ακραίο και βίαιο του αριστερού φάσματος, αλλά συχνά διεισδύουν και ύποπτα άτομα που κάποιες φορές κάνουν τα δικά τους.

Η επίσημη αριστερά εξ ανέκαθεν και αβλεπί επιλέγει ή το (α) ή το (β). Η δική μας γνώμη, που διαμορφώθηκε σιγά σιγά αυτά τα σαράντα τόσα χρόνια φούρναρης, είναι το (δ). Θεωρούμε πως όσο η καθεστηκυία αριστερά τους αντιμετωπίζει ως προβοκάτορες δεν θα ξέρει που θα πατά και που θα πηγαίνει ( εννοείται σε σχέση μ’αυτούς και τις αιτίες που τους γεννούν). Αλλά άμα έχεις συνηθίσει ένα πράμα που σε βολεύει και ξεμπερδεύεις εύκολα, γιατί να το ψάξεις; 

Χθες λοιπόν οι γνωστοί άγνωστοι νεαροί, με τα στειλιάρια στα χέρια κι αντιασφυξιογόνες στα κεφάλια, εμφανίστηκαν κάποια στιγμή στο πεζοδρόμιο της Σαλαμίνας, πλάι στους διαδηλωτές, που αμέσως έκαναν αλυσίδες. Κάποιοι αφελείς άνοιξαν κουβέντα μ’αυτούς, αλλά η επωδός των παιδιών με τις μάσκες ήταν «να πα να γαμηθείτ’ κομματόσκυλα». Καθ’οδόν άρχισαν να σπάνε τζαμαρίες τραπεζών, τα Αγοράζουμε Χρυσό, κι άλλων καταστημάτων, ανάμεσα στα οποία ήταν κι ένα από τα ΚΕΠ του Κερατσινίου, που εκείνη την ώρα μέσα υπήρχαν οι υπάλληλοι. Κατέβασαν την τζαμαρία του κάτω, και εξ αιτίας αυτού έγιναν και μικροεπεισόδια όταν κάποιοι από τους γύρω τους φώναζαν και προσπάθησαν να τους εμποδίσουν. Μετά από λίγο πήρε το μάτι μας τον Καρακώστ' με αίμα να τρέχει πάνω στη μύτη του και δίχως γυαλιά και μία γυναίκα χτυπημένη και ξαπλωμένη ανάσκελα στο πεζοδρόμιο, να επαναλαμβάνει, γιατί σκοτεινιάζει και να της απαντάει μια δίπλα της που την χάιδευε, γιατί νυχτώνει καλή μου, ώσπου ήρθε το πρώτο βοηθειών και την πήρε. Εύχομαι να είναι καλά.

Ως συνήθως μετά από τους επαναστάτες της σέχτας «είμαι άντρας μασκοφόρος και το κέφι μου θα κάνω και θα σπάω ότι γουστάρω, γιατί είμαι πολύ θυμωμένος και θέλω να εκτονωθώ βολεμένοι μικροαστοί», ακολουθούν τα ΜΑΤ. Τότε έρχεται και δένει το γλυκό, αφού εξ άλλου αυτό προβλέπει το σενάριο. Ως γνωστόν, όταν τα παιδιά οσμίζονται ΜΑΤ, παθαίνουν κρίση, βγάζουν αφρούς, τρελαίνονται. Έτσι ξεκίνησε και χθες η φάση, με τη ρίψη των δακρυγόνων κι άλλων …γόνων, κατά των παράσιτων και μετά του πλήθους που δεν ήταν δα και μακριά. Όποιος δεν τον πείραζε που έτσουζαν τα μάτια του και πλησίαζε, θα έβλεπε τις γνωστές βαρετές σκηνές όπου κάνουν θραύση στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Αν μάλιστα υπάρχει σκηνοθέτης που δεν έχει πολλά λεφτά για την νέα ταινία που ετοιμάζει και το σενάριο προβλέπει «ταξικές» συγκρούσεις, του συστήνουμε αυτές οι σκηνές, είναι ταμάμ και τσάμπα. Τα παιδιά αυτά, που ως παράσιτα κολλάνε στις διαδηλώσεις αυτών που τους σιχαίνονται γιατί μασάνε και σκύβουν το κεφάλο, αλλά κατά βάση κάνουν μνημόσυνα με ξένων κόλλυβα, άμα τη εμφανίσει των ΜΑΤ, απλώθηκαν σε διάφορα σημεία από την Σαλαμίνος έως τη Δημοκρατίας κι έκαναν το μόνο που έχουν μάθει να κάνουν. Έβαλαν φωτιές σε κάδους, κατέβασαν κι άλλες τζαμαρίες, μάθαμε ότι ανάμεσα σ'αυτές ήταν και του Δημαρχείου, και παίζανε ως αργά μια βερσιόν ψευτοπόλεμου με τους ματατζήδες. Υποτίθεται ότι οι πρώτοι τα κάνουν όλα αυτά λόγω ιδεολογίας ( και πρασινόμαυρα άλογα, προσθέτω) και οι δεύτεροι επειδή αυτή είναι η δουλειά τους, που είναι. Οι ματατζήδες φυσικά, σε καμία κοινωνία δεν είναι αρεστοί, ιδιαίτερα απ’τον λαό  που συχνά μας ξυλοφορτώνουν. Όταν μάλιστα η πολιτική ηγεσία τους επιτρέπει να ξεσαλώνουν, όπως τώρα παραδείγματος χάρην, τότε είναι κίνδυνος θάνατος. Αυτό όμως που έχω παρατηρήσει είναι ότι και η κρατική και η ιδιωτική ομάδα του κλεφτοπόλεμου αρέσκονται να παίζουν αυτό το παιχνίδι των δακρυγόνων, των φωτιών και των κυνηγητών. Σαν να έχουν εθιστεί. Μου φαίνεται, ότι πέρα από την ιδεολογία και τους μισθούς, μου φαίνεται λοιπόν, ότι τη βρίσκουν. Λόγω αδρεναλίνης που κτυπάει κόκκινο; Ίσως. Κάποτε είχα ακούσει μία πρόταση, που μου είχε φανεί ενδιαφέρουσα. Να φτιάξει λέει το κράτος ένα ομοίωμα μιας συνοικίας με δρόμους και δρομάκια, σπίτια και σπιτάκια και μαγαζιά με τζαμαρίες και να κλείνει ματς των ματατζήδων με τα άγρια παιδιά. Πάντως, μ'αυτά τα παιδιά, που εξ αιτίας τους οι ματατζήδες και οι δελτάδες τα κάνουν όλα λίμπα στις διαδηλώσεις κι όπου πίπτει ράβδος επί δικαίων και αδίκων, δεν θα πρέπει το κίνημα και οι κάθε φορά διοργανωτές κάποτε να βρουν τρόπους για να τους απομονώσουν; Γιατί πόσα χρόνια κρατάει αυτή η κολώνια με τους μπαχαλάκηδες; Τουλάχιστον τριάντα; 

Δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι πως την πληρώνουν άσχετοι κι ο άμαχος πληθυσμός. Το πιο βαρύ όμως είναι πως τέτοιες συγκρούσεις αποθαρρύνουν όχι μόνο όσους το παιδεύουν μέσα τους για να πάνε σε πορείες, όσοι δηλαδή δεν είναι συνηθισμένοι στο πεζοδρόμιο, αλλά και αρκετούς απ’αυτούς που είναι αποφασισμένοι και πηγαίνουν. Κι επειδή τα ίδια έγιναν και πέρσι και υποθέτω ότι τα ίδια θα γίνουν και του χρόνου και ας συλλάβανε φέτος 60 νοματαίους, σε μερικά χρονάκια εμείς κι εμείς θα δίνουμε παρόν.

Είναι νόμος αυτός; Είναι. Δεν θα ισχύσει μόνο αν οι διοργανωτές αντιμετωπίσουν σοβαρά αυτό το πρόβλημα, το σκεφτούν, το συζητήσουν και βρουν άλλα κόλπα. Εδώ, στους ευφάνταστους και σε αυτούς που στροφάρει το μυαλό τους, πρέπει να τους κλείσουν πρώτο τραπέζι πίστα. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο νόμος της αδράνειας σημαίνει αέναη επανάληψη. Γι'αυτό αργά και βασανιστικά θα αλλάξει η κατάσταση στις διαδηλώσεις, μόνο αν τις πάρουν στα χέρια τους αυτοί που πιστεύουν ότι οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι απεργίες και οι πορείες μπορούν να παίξουν ένα θετικό ρόλο ως προς την πολιτικοποίηση του κόσμου και ως προς την ικανοποίηση κάποιων αποτελεσμάτων εδώ και τώρα. Αυτοί δηλαδή, που θεωρούν πως το ποιον των αιτημάτων, η δυναμική και οι συμμαχίες που διαμορφώνουν οι μαχητές και το πλήθος του οργανωμένου κόσμου που συμμετέχει στον αγώνα των δρόμων, είναι ένας παράγοντας ουσιαστικός για να μας προκύπτουν αλλαγές υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Το πανάρχαιο όσοι περισσότεροι τόσο καλύτερα, δεν έχει χάσει την αλήθεια του. Αυτά για το σήμερα. Υπάρχουν όμως και κόμματα που επενδύουν στο μέλλον. Λόγου χάρη το ΚΚΕ, που δεν ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των λαϊκών ανθρώπων που ζουν στο σήμερα, άρα δεν το νοιάζει καμία συμπόρευση και ως εκ τούτου έχει αποφασίσει ότι είναι πιο καλή η μοναξιά του. Είναι φανερό πως το κόμμα αυτό έχει ασπαστεί την ασφαλή θεωρία της Δευτέρας Παρουσίας και του αξίζουν συγχαρητήρια για την επίδειξη συνέπειας που κάνει. Τους ευχόμαστε ολόψυχα κι ο θεός μαζί τους.

Στο δια ταύτα: Αν τον Σεπτέμβρη του 2015 οι διοργανωτές αποφασίσουν και πορευτούν πάνω κάτω όπως και φέτος, τότε δεν θα χρειαστεί να γράψουν νέες καταγγελίες. Ας φυλάξουν τις φετινές που σίγουρα θα τους καλύπτουν πλήρως. Αλλά έτσι πολεμιέται ο φασισμός; Που ως γνωστόν, πέρα από την υπεράσπιση των προνομίων του πλούτου, είναι και νοοτροπία. Αυτή που οδηγεί στην αποθέωση του αρχηγού, την τελετουργική λατρεία του θανάτου και σ'εκείνη την παράσταση του φουσκωτού τέρατος όπου το πνεύμα τελεί υπό διωγμό κι ο διάλογος είναι άλογος.

 

 

Παύλε Φύσσα, σκεφτικό σε βλέπω καλέ μου και λυπημένο, ε; Τι σου συμβαίνει;  

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014 07:33
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση