Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014 13:36

Ο μικρός Γιαννάκης στη Δραπετσώνα τότε, Μαργαρώνης τώρα στη Θεσσαλονίκη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Παραδίπλα από το χασάπικο του πατέρα μου ζούσε η οικογένεια του κ. Σταύρου και της κας. Ελένης Μαργαρώνη. Ανάμεσα στα παιδιά αυτής της γειτονιάς που παίζαμε μπάλα και τα χιλιάδες άλλα παιδικά παιχνίδια του δρόμου ήταν κι ο υιός Μαργαρώνης, ο Νίκος και στα ομαδικά συμμετείχε και η αδελφή του η Αθηνά.

 

Στο σπίτι τους μπαινόβγαινα εκείνα τα χρόνια αρκετά συχνά. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στον κόσμο και ένας τρίτος Μαργαρώνης. Επειδή εμείς ήμασταν μεγάλα πια παιδιά, Γιαννάκη τον ανεβάζαμε, Γιαννάκη τον κατεβάζαμε. Ότι θυμάμαι απ'αυτό το αεικίνητο παιδάκι που μπλεκόταν στα πόδια μας είναι ένα χαμογελαστό πρόσωπο.

Χρόνια πολλά μετά, όταν κάποια παρασκευοσαββατοκύριακα από Καστοριά κατέβαινα Σαλονίκη, με φιλοξενούσε μία γνωστή μου, η Αγάπη, της παιδικής γειτονιάς κι αυτή που σπούδαζε εκεί. Η γνωστή αυτή και ο Γιαννάκης από μικρά έκαναν παρέα και τη συνέχισαν, μιας και στη Σαλονίκη σπούδαζε και ο Γιαννάκης. Κάποιες φορές μάλιστα μιλήσαμε για διάφορα θέματα της τότε επικαιρότητας και πάντα χαιρετιόμασταν όταν πέφταμε ό ένας πάνω στον άλλον στους δρόμους της πόλης. Τον θυμάμαι με μία τσάντα πάντα κάπου να πηγαίνει. Όταν τον έβλεπα από μακρυά περπατούσε γρήγορα κι ωραία. Μετά χαθήκαμε. 

Πριν δυο τρία χρόνια γίναμε φεϊσμπουκικοί φίλοι και από εκεί έμαθα ότι ο Γιάννης Μαργαρώνης είναι ένας γνωστός αφιερωμένος καλός χορογράφος και δάσκαλος χορού στη Θεσσαλονίκη. Χάρηκα.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο του που πριν λίγες μέρες αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα Ora Θεσσαλονίκη, με τίτλο "Ο χορός είναι ελιξήριο νιότης"

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014 18:52
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση