Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014 18:53

Ραντεβού στα γουναράδικα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Κάτι πρέπει να' χω πάθει, δεν μπορεί. Παθαίνω κρίσεις του τύπου "όλα στη φόρα ρε!". Λες να λάσκαρε καμία βίδα, από τότε που έκοψα τη σπιρουλίνα;

Ο κύριος Λυριτζής, δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ, την Τετάρτη 23-07-14 και ώρα 7:40, διαβάζοντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και σχολιάζοντας τη βάρβαρη πράξη του ταβερνιάρη των Στύρων, είπε επί  λέξει: "Η καλύτερη καταδίκη θα είναι να μην ξαναπατήσει ποτέ κανείς στο μαγαζί του, αλλά κανείς!"

 

Αυτό...μεταφρασμένο σημαίνει: Να μείνεις ρε συ άνεργος και άφραγκος και να σας ταΐζει οικογενειακώς ο Πορτοσάλτε στα συσσίτια αλληλεγγύης του.

Ο κύριος Λυριτζής έχει δίκιο. Αυτός ο σκληρός και άσπλαχνος τύπος  πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Γι 'αυτό εγώ θα έλεγα ότι μια φυλάκιση δε φτάνει. Πολλούς απ' τους αυτοχαρακτηρισμένους φιλόζωους τους βλέπω στον ύπνο μου, μαζεμένους έξω απ' το προεδρικό μέγαρο, να ξεφωνίζουν ρυθμικά, άρον- άρον σταύρωσον αυτόν αλλά πιστεύω ότι και με μια απλή καταδίκη σε ισόβια δεσμά, θα ήταν ικανοποιημένοι.

Όπως και να 'χει, τώρα που η υπόθεση του κουταβιού έχει απασχολήσει και φιλοζωικά σωματεία της Ευρώπης (άλλοι υποκριτές κι αυτοί) , μια φυλάκιση ο δράστης την έχει...στο τσεπάκι.

Εντάξει! Μ' αυτόν τον αμαρτήσαντα κύριε Λυριτζή πες πως ξεμπερδέψαμε. Με τους άλλους όμως  τους πολλούς,  τους τρισχειρότερους, τους τρισαθλιότερους τους και κρυπτόμενους πίσω από κάποια νομιμότητα, που όμως δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων, μ' αυτούς τι θα κάνουμε, τι θα πούμε;

Και αρχίζω από το επαγγελματικό σας σπίτι και τον εμφανιζόμενο στ' αριστερά σας συνεργάτη σας. Τι  θα πούμε γι' αυτούς τους χιλιάδες αιμοσταγείς χομπίστες, τους κυνηγούς, που για να περνάνε ευχάριστα και διασκεδαστικά τις ελεύθερες ώρες τους, σκοτώνουνε η τραυματίζουνε κάνοντας να υποφέρουν ώσπου να βγει η ψυχή τους, εκατομμύρια ζώα, ζωάκια και πετεινά τ' ουρανού; Πόσες φορές δε θα κοπανίσανε κι αυτοί στο κεφάλι κάποιο λαγό που έτυχε να μην αποβιώσει αμέσως, με τα πρώτα πυρά της επίθεσης; Πόσα πουλιά δεν θα τα πνίξανε με τα ίδια τους τα χέρια, αν παρέμεναν ζωντανά, ακόμα και με την κοιλιά τους γεμάτη σκάγια; Αν υπολογίσουμε, στο περίπου, πόσα "φονικά" έχει διαπράξει κάθε κυνηγός στη ζωή του, τι θα λέγατε κύριε Λυριτζή για ποινή 200 (διακόσια)χρόνια στον καθένα, χωρίς αναστολή; Μιλάω για την πράξη και όχι για το Νόμο. Άλλωστε εσείς σαν άνθρωπος του δημόσιου βίου, γνωρίζετε καλά ότι τα χειρότερα εγκλήματα γίνονται του Νόμου παρόντος.

Τι θα κάνουμε επίσης κύριε Λυριτζή με τους καϊκτσήδες μας, τους αλιείς μας, που κάποιες φορές η τύχη φέρνει στα δίχτυα τους μεγάλα ψάρια, ένα σκυλόψαρο ας πούμε; Το κακό είναι ότι το μεγάλο ψάρι βασανίζεται ,σπαράσσεται για πολύ ώρα πάνω στο καΐκι μέχρι να ξεψυχήσει. Χτυπιέται, εκτινάσσεται, πηδάει αριστερά-δεξιά  αναζητώντας τη μάνα θάλασσα. Οι ψαράδες ενεργώντας επαγγελματικά, με κάποια μεγάλα χοντρά καντρόνια, χτυπάνε πολλές φορές με σφοδρότητα το ψάρι στο κεφάλι, μέχρι να μείνει ακίνητο, δηλαδή νεκρό. Τ' ότι τα χτυπήματα είναι άκρως οδυνηρά δε χρειάζεται να το πούμε. Στην κρίση σας κύριε Λυριτζή, η αποτίμηση του βασανισμού.

Και τέλος, για να μη με κουράζω άλλο.

Τι θα κάνουμε κύριε Λυριτζή, με τους εξαίρετους και καταξιωμένους στην κοινωνία μας κυρίους, που σκοτώνουν εκατομμύρια ζώα για να τους πάρουνε το δέρμα και να το μετατρέψουν σε γούνα; Αλεπούδες, κουνέλια, κάστορες, τσιντσιλά και σκιουράκια,  σφάζονται και γδέρνονται πολλές φορές και ζωντανά. Α... και κουταβάκια όμοια με το πικροχαμένο κουταβάκι στα Στύρα.

Κάπου διάβασα ότι: "για να σκοτώσουν αυτά τα ζώα χωρίς να καταστρέψουν τη γούνα τους, οι γουναράδες συνήθως τα πνίγουν, τα χτυπούν ή τα σφυροκοπούν μέχρι θανάτου. Τα ζώα σε εκτροφεία γούνας μπορεί να θανατωθούν με αέρια, πρωκτική ηλεκτροπληξία ή με δηλητηριασμό με στρυχνίνη, ασφυκτιώντας με επίπονους και δυνατούς σπασμούς".

Όταν για όλα αυτά τα φρικιαστικά κύριε Λυριτζή δε σας έχουμε ακούσει να λέτε ούτε μία καταδικαστική λέξη, πώς έφυγε από το έρκος των οδόντων σας αυτή η βαριά κατάρα για τον ταβερνιάρη; Η απεχθής και ανοίκεια πράξη του, συγκρινόμενη με τα πιο πάνω, δεν μοιάζει με πταίσμα;

Εδώ πια, στην περίπτωση των γουνοποιών, δεν έχει νόημα ο επιμερισμός ευθυνών και ποινών. Εδώ μπαίνει δραματικά το ερώτημα, μήπως όλα αυτά τα συμπτώματα ακραίας παρά φύσιν συμπεριφοράς, δείχνουν ότι το ανθρώπινο είδος περνάει την τελευταία του φάση πριν την ολοκληρωτική αποβολή του απ' τον πλανήτη Γη, κλοτσηδόν;

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014 10:19

Σχόλια   

0 # Σκουπιδόγιαννος 29-07-2014 16:00
Είναι πελώριο ζήτημα...τεράστια συζήτηση...κοινωνιολογικό φαινόμενο βαθιάς ή ρηχής οικολογίας ή δημοκρατίας...αλλά παραμένει υποχρέωση της παιδείας και αναζήτηση της συνείδησης του καθένα μας...Ο κύριος -με κάπα μικρό-Λυριτζής δεν κάνει τίποτα περισσότερο(γιατί δεν μπορεί ο καημένος)από το να παπαγαλίζει...αλλά μην "τον πυροβολείτε"...ο σκοπός είναι να αγαπάμε όλα "τα ζώα"....
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση