Παρασκευή, 04 Ιουλίου 2014 00:39

Από τη ΔΕΗ που μας ανήκει μέσω Γάζας στην ευτυχία που μας ξεγλιστράει.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Οι αριθμοί είναι μυστήριοι. Ακόμα και ως προς την αλήθεια, αφού μπορούν και να την φανερώνουν και να την κρύβουν. Γι'αυτό πολλοί προσπαθούν να τους ελέγχουν και να τους αλλάζουν κατά το δοκούν. Με μέσα θεμιτά, αλλά τις περισσότερες φορές αθέμιτα. Ας δούμε τι μπορεί να μας πουν οι αριθμοί σχετικά με την υπόθεση της μικράς/ φιλέτο ΔΕΗ. Φιλανδία 36%, Δανία 63%, Σουηδία 71%, Ιρλανδία 84%, Νορβηγία 89%.

 

Στις χώρες αυτές ιδιωτικοποιήθηκαν οι δημόσιες επιχειρήσεις ηλεκτρισμού. Οι αριθμοί εδώ δείχνουν την αύξηση που έγινε στα τιμολόγια ενός μέσου νοικοκυριού πολύ σύντομα μετά την ιδιωτικοποίηση.

Οπότε τίθεται το ερώτημα. Γιατί οποιοσδήποτε κάτοικος αυτής της χώρας να θέλει να πουληθεί η μικρή ΔΕΗ; Γιατί μπορεί να ελπίζει πως όπως συνέβη με την τηλεφωνία, όπου οι τιμές πέφτουν διαρκώς, το ίδιο να συμβεί και στο ρεύμα. Ναι; Ναι, αυτό πιστεύουν όσοι υποστηρίζουν την πώληση της ΔΕΗ. Και γιατί αυτό που δεν προέκυψε στις βόρειες χώρες θα συμβεί σ'εμάς; Διότι δεν ξέρουν, απλά ελπίζουν.

Τι άλλο επιχείρημα έχουν; Ότι σ τη χώρα μας η μέση τιμή της πώλησης  είναι χαμηλότερα από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Ως εκ τούτου δικαιούνται οι ιδιοκτήτες της μικρής ΔΕΗ να ανεβάσουν τα τιμολόγια. Αν τους πεις ότι οι μισθοί εδώ είναι χαμηλότεροι και οι τιμές των βασικών προϊόντων είναι υψηλότερες από την Ευρώπη, απλά δεν θα το ακούσουν. Θα μας γυρίσουν την πλάτη και θα αλλάξουν θέμα.

Τι άλλο κυκλοφορεί στην πιάτσα; Ότι η τιμή της πώλησης θα είναι φτηνή. Γιατί; Διότι ποιος πιστεύει ότι ο αγοραστής ή οι αγοραστές, δεν βρίσκονται σε ένα αλισβερίσι κάτω από το τραπέζι με τους κυβερνώντες που θεωρούν ότι η ΔΕΗ τους ανήκει; Τα ίδια και τα ίδια δηλαδή. Άλλο; Το άλλο που μάθαμε και καλό είναι να το γνωρίζουμε είναι ότι η πώληση της ΔΕΗ δεν αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση. Στο θέμα αυτό την πρωτοβουλία την έχει η καλή μας η κυβέρνηση.

Πάμε κατά διαόλου; Πάμε, αλλά όχι όλοι κι όχι με τον ίδιο ρυθμό. Των περισσοτέρων πάντως συνανθρώπων μας η διάθεση όλο και χειροτερεύει, όχι γιατί η αγοραστική τους δύναμη πέφτει διαρκώς, αλλά διότι διαισθάνονται πως αυτό θα κρατήσει πολλά χρόνια. Και απελπίζονται γιατί δεν γνωρίζουν πως να αντιδράσουν, τι να κάνουν. Σαν να είναι αιχμάλωτοι. Το χειρότερο είναι πως μερικές εικόνες που φανερώνουν αυτήν την εξαθλίωση και βρίσκονται εκεί έξω, έχουν πάψει να ξαφνιάζουν, να προκαλούν και να ενοχλούν πολλούς.

Δεν φταίνε αυτοί οι πολλοί. Στην αρχή τους έπιανε μία λύπη για τους ανθρώπους που ψάχνανε στα "σκουπίδια", και στα σκουπίδια, μετά ένας φόβος μήπως και αυτοί σύντομα αρχίσουν να κατεβαίνουν τα ίδια σκαλοπάτια της εξαθλίωσης, άνεργοι και απροστάτευτοι. Αργότερα άρχισε να ανεβάζει στροφές ο θυμός. Και τέλος ένιωθες πως οι εξαγριωμένοι δεν μπορούσαν το κρύψουν το πόσο πολύ ποθούσαν να κατασπαράξουν κάποιους. Τώρα το ξέρουμε όλοι. Ξέρουμε πως αν το μείγμα λύπης, φόβος και θυμού δε γίνει κινητήρια δύναμη για αντίδραση και πάλη, τότε ακολουθεί ο κιτρινισμός της παθητικότητας. Πρόκειται για μία από τις χειρότερες μορφές παραίτησης που μεταδίδεται πάρα πολύ εύκολα και ανοίγει τις πόρτες στην ανεξέλεγκτη επιθετικότητα εναντίον των πιο αδύναμων. Η ζωή σταδιακά περιορίζεται στο να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στο αφόρητη και στο αδιάφορη. Η αδιαφορία αυτή είναι στο τσακ να επεκταθεί και μέχρι τη ζωή του ίδιου του εκμηδενισμένου από την αυθαιρεσία και τα ψέμματα πολίτη.  

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις. Όπως λόγου χάρη αυτή. Το μάθατε ότι οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής Αλγερίας θα δώσουν όλα τα χρήματα που θα πάρουν από την Ομοσπονδία τους στους Παλαιστίνιους της Γάζας; Κι αυτό διότι, όπως δήλωσε ο Σλιμανί, αυτοί τα χρειάζονται περισσότερο από εμάς. Να μια χειρονομία, που δεν αλλάζει τίποτα στην ουσία, διότι τα χάλια στη Γάζα είναι απερίγραπτα. Καταφέρνει ωστόσο να στάξει λίγο φωτεινό χρώμα μέσα σ' έναν κόσμο μουντό και γκρίζο στο βάθος, παρόλο που έξω και πάνω λάμπει ο ήλιος. Αυτή η αλληλεγγύη των Αλγερινών άραγε ποια δύναμη τη γέννησε; Και ποια δύναμη εμπόδισε να γεννηθεί στην καρδιά των δικών μας διεθνών, μια παρόμοια συμβολική πράξη; Γιατί μη μου πείτε ότι δεν έχουμε εδώ στα πάτρια εδάφη, ανθρώπους που η ζωή τους δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτήν των αιχμάλωτων Παλαιστινίων στη λωρίδα της Γάζας; Το ποσόν από τα πριμ της FIFA φτάνει τα 6,5 εκ.ευρώ. Όσο για τη FIFA, αντί να δώσει συγχαρητήρια στα παιδιά απ'το Άλγέρι ακούστηκε ότι θα τους τιμωρώσει, διότι απ'το καταστατικό της απαγορεύεται τα μέλη της να προβαίνουν σε πολιτικές χειρονομίες. 

Το τραγούδι απ'τ'Αλγέρι, είναι ακόμα μία στιγμή από τις άπειρες της πραγματικότητας, που τη γέννησε όμως κάτι υπόγειο που έχει μεγαλύτερη διάρκεια και που το τραγούδι των παικτών το δυναμώνει . Προφανώς και υπάρχουν κι άλλες πολλές πτυχές τριγύρω μας. Μήπως θα θέλατε να μας παρουσιάσετε τις δικές σας; Όχι; Γιατί καλέ; Καλά, μια άλλη φορά. Κλείνουμε με μία αφιέρωση, 

από το "Πλούτος και ανισότητα" του αειθαλούς Πολωνού στοχαστή Ζίγκμουντ Μπάουμαν. Είναι μικρούλικο, αλλά σκέτο δυναμίτης, προπάντων για τους αδαείς και για τους άλλους που έχουν ξεχάσει τα βασικά: " Σε αντίθεση με την περίπτωση των ηλεκτρονικών γκάτζετ, η αγάπη ενός ανθρώπου για έναν άνθρωπο, σημαίνει δέσμευση, αποδοχή ρίσκων, προθυμία για αυτοθυσία, σημαίνει να επιλέγει κανείς μία αβέβαιη και αχαρτογράφητη, δύσκολη και ανώμαλη διαδρομή, ελπίζοντας - και όντας αποφασισμένος - να μοιραστεί τη ζωή του με έναν άλλον άνθρωπο. Ανεξάρτητα με το αν η αγάπη θα συνυπάρξει με την ανέφελη ευτυχία, δύσκολα πάντως συνυπάρχει με την άνεση και την ευκολία: ποτέ μην την προσδοκάτε με αυτοπεποίθηση, πόσο μάλλον με βεβαιότητα"

Απορία; Πως συμβαίνει αυτές τις σκέψεις που βρίσκονται πολύ κοντά σ'αυτό που θεωρούμε λάμψη της ζωής, να μην καταφέρνουμε να την εκπέμψουμε ακόμα κι όταν είμαστε στα καλά μας;   

   

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 05 Ιουλίου 2014 16:56

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση