Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014 22:00

3o) Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Δεν ξέρω αν θα σας κάνει το άρθρο μου που δεν μιλάει για μια ταινία που θα ήθελα να είχα παίξει, αλλά για μια ταινία που έπαιξα. Η εγγονή μου μού είπε για σας και γι’αυτό με τους ρόλους και τις ταινίες που σκεφτήκατε. Άμα δεν ταιριάζει, δε με πειράζει που δεν θα το βάλετε. Νάστε  καλά και σας ευχαριστώ.

 

 

Η ταινία που σας λέω είναι η «Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων». Αυτό το έργο δεν υπήρχε λόγος για να πάω να το δω, δεν ήταν μέσα στις συνήθειές μου. Πάντα έβλεπα ταινίες, μα πιο πολύ με ευχαριστούσαν οι ασπρόμαυρες ελληνικές κωμωδίες παλιά στους καλοκαιρινούς και μετά στην τηλεόραση. Έβλεπα και μερικές Αμερικάνικες, άντε και καμιά Ιταλικιά. Μια συγχωριανή μου όμως που την είδα μια μέρα στη λαϊκή, ήταν σίγουρα πριν την Ολυμπιάδα, μου είπε ότι ένας Χιώτης έκανε μία ταινία στη Χίο. Κι έτσι αποφάσισα να πάω να τη δω. Μόνη μου πήγα, ο άντρας μου βλέπετε ποτέ του δεν του άρεσε το σινεμά. Ναυτικός είναι και χρόνια γυρίζει σε όλα τα λιμάνια του κόσμου. Μου φτάνουν αυτά τα ταξίδια λέει.

Όταν είδα αυτή την ταινία έπαθα ένα σοκ. Δεν μπορείτε να το φανταστείτε και δυσκολεύομαι κι εγώ να σας το περιγράψω. Με λίγα λόγια η μικρή που τρέχει εδώ κι εκεί μέσα στα δένδρα ήμουν εγώ. Λες και ο κ. Αβδελιώδης είχε μπει στη κορμί μου και μου είχε κλέψει όλες μου τις θύμησες. Όσο έβλεπα το έργο την ταραχή μου, αν δεν ήταν σκοτάδι, ήμουν σίγουρη ότι θα την έβλεπαν όλοι. Αυτό το αγριοκάτσικο που ξέφευγε από όλες τις παγίδες, που έφτιαχνε λιθαράκι λιθαράκι τον κόσμο του, το γνώριζα πολύ μα πολύ καλά. Η μόνη διαφορά, εκτός του ότι εγώ είμαι μελαχροινή, ήταν ότι είχα δυο αδέλφια πιο μικρά και ζούσα με τη μαμά μου και με τη γιαγιά μου. Ο παππούς και η άλλη γιαγιά ζούσαν σε ένα διπλανό χωριό και συχνά πήγαινα και τους βοηθούσα. Μα όλα τα μέρη στην ταινία και προπάντων οι καταστάσεις ήταν τόσο μα τόσο δικά μου. Ξέρετε πως ήταν; Σαν να μπήκα μέσα στο σινεμά και μετά προχώρησα στο διάδρομο και ξαφνικά άνοιξε μια πόρτα στην οθόνη και τρύπωσα μέσα και αμέσως γύρισαν τα χρόνια πίσω. Με τι χαρά ξανάζησα όλα όσα είχα περάσει μικρή! Στο τέλος βγαίνοντας από την αίθουσα δεν ήξερα ποια εκδοχή ήταν η καλύτερη. Του σινεμά ή η άλλη που είχα ζήσει πριν δεκαετίες; 

Αυτά τα χρόνια μπορώ να πω ότι ήταν τα καλύτερά μου. Φτωχικά ήταν και οι ανέσεις…. Μεγάλες οι δυσκολίες και η μάνα μου μόνη της ( ο πατέρα μου ταξίδευε) με τρία παιδιά προσπαθούσε η καημένη. Τη βοηθούσα όσο μπορούσα. Η μεγάλη τρέλα μου όμως ήταν το δάσος με όλα όσα είχε. Μυρωδιές, χρώματα, ζώα με τις φωνές τους, αέρηδες, παιχνίδια του ήλιου και του φεγγαριού. Έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να καταλάβω ότι εκείνη την εποχή ήμουνα πιο πολύ ένα με τη φύση παρά με τους ανθρώπους. Ναι, εγώ και το δάσος ήμασταν δύο σ’ένα. Δεν ξέρω πώς να σας το πω αυτό, που όταν τριγύριζα μέσα του ένιωθα όλα του να κυλούσαν μέσα μου σαν ρυάκι. Να το πω καλύτερα. Ένιωθα λες και ήμουν την ίδια στιγμή το νερό, το δένδρο, το φως και οι σκιές, οι καρποί, τα λουλούδια, οι μέλισσες, τα τζιτζίκια, οι πεταλούδες, τα φίδια, οι λαγοί και οι χελώνες, όλα ήμουν, σε όλα ήμουνα μέσα. Ήμουν η Ελλισώ η Νύμφη του δάσους. Αυτό ήμουν κι ας ήταν η θάλασσα λίγο πιο πέρα. Με το δάσος ήμουν εγώ, και μαζί του ένιωθα αγνή. Τέτοιο ωραίο πράμα στη ζωή μου δεν το ξανάζησα. Κι αυτές οι εποχές, που η μία ακολουθούσε την άλλη και ήταν τόσο υπέροχες η κάθε μία με τα δώρα της. Ελάφρυνε ο χρόνος που περιστρεφότνα έτσι ένα γύρω και μου έδινε μια σιγουριά αυτή η επανάληψη με τα απρόβλεπτά της. Το έλεγε ο παππούς μου, το ένιωθα κι εγώ. Όταν άρχισαν τα ερωτικά ήταν κι αυτά πολύ ωραία. Κι ακόμα πιο ωραία που έγιναν στη φωλιά μου. Μα γρήγορα κατάλαβα πως πάει τέλειωσε το παραμύθι. Εγώ και το δάσος χωρίζαμε. Πονούσα που σιγά σιγά γινόμουνα άνθρωπος με μαμά και μπαμπά όπως όλοι γύρω μου στο χωριό και στο σχολειό.

Όσο για τους αγροφύλακες ήταν πανηγύρι μαζί τους. Μια μανία να με τσακώσουν, να με πιάσουν στα πράσα, μια μανία να με φυλακίσουν. Κούνια που τους κούναγε. Ήθελα να τους πω «βρε σεις συλλαμβάνεται ο αέρας;». Και μάλιστα όταν εγώ ήξερα το δάσος σαν την παλάμη μου κι αυτοί μόνο τα μονοπάτια ακολουθούσαν. Κι επιπλέον το δάσος ήταν μαζί μου και την ίδια ώρα ήτανε εναντίον τους. Χαμένοι από χέρι ήταν. Μα όταν τους έβλεπα από μακριά τους λυπόμουνα που πάλι έφευγαν με το κεφάλι σκυφτό και με άδεια χέρια. Οι καημένοι οι αγροφύλακες. Ούτε ένας απ’αυτούς δεν θα ζει τώρα. Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή τους. Εδώ που τα λέμε, αν τους έβγαζες τη στολή, φαντάζομαι ότι δεν θα ήταν τόσο πιεσμένοι και κλειστοί.  

Νομίζω πως εκείνα τα χρόνια μου πήρα μια ελευθερία που άπλωσε το μέσα μου και που ότι κι αν μου συνέβη αργότερα αυτή με βοηθούσε να το ξεπεράσω. Ιδιαίτερα από τότε που ήρθαμε στον Πειραιά κι όλα ήταν πιο σφικτά, πιο στενά, πιο στενάχωρα. Σίγουρα ήμουν τυχερή που έγινα μια νύμφη του δάσους και είχα την ικανότητα να ξεφεύγω από τους αγροφύλακες και τους άλλους χωριανούς.

 

Όταν κάποια χρόνια αργότερα η εγγονή μου μεγάλωσε και της είπα πως η ζωή μου στη Χίο έγινε ταινία και την είδε η μικρή στο βίντεο, μου είπε. Καλέ γιαγιά άκουγες και Βιβάλντι στα δάση; Γελάσαμε, αλλά ο Βιβάλντις που έβαλε ο κ.Αβδελιώδης, ήταν μια πολύ όμορφη σκέψη που ταίριαξε πολύ με όλες τις σκηνές. Η εγγονή μου όμως, που έχει μια κλίση προς αυτά τα μαγικά αερικά, με πήγε μια μέρα και είδαμε την «Η διπλή ζωή της Βερόνικας». Πάρα πολύ ωραία μουσική. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι μπορεί να ζούμε στην πραγματικότητα τη δικιά μας και σε έναν άλλο χρόνο να κόβουμε βόλτες στον νου κάποιου άλλου ανθρώπου. Αυτό δεν μου το βγάζεις με τίποτα από το μυαλό. Αλλά δεν το είπα στην εγγόνα μου, μην τις ταΐζω κι αυτά τα αερικά που τριγυρνάνε μέσα της. Δεν ξέρω αν αυτά στην πόλη βοηθάνε.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία της ταινίας "Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων" είναι του 62χρονου Δήμου Αβδελιώδη. Η ταινία παίχτηκε το 2000 και πήρε διάφορα βραβεία. Παίζουν: Αγγελική Μαλάντη, Άγγελος Πανελαράς, Τάκης Αγορής, Γιάννης Τσουμπαριώτης, Στέλιος Μακριάς, Παναγιώτης Λούρος, Ηλίας Πετροπουλέας, Δημήτρης Αυγουστίδης κ.α. Το άρθρο αυτό μας το έστειλε η κα. Ιουλία Πάχνου, που όπως μας έγραψε, στην συγγραφή τη βοήθησε η εγγονή της η Αταλάντη. Τις ευχαριστούμε.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μία από τις πιο ωραίες σκηνές της ταινίας.

 

Διαβάστηκε 1630 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 05 Ιουλίου 2014 11:35

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση