Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014 10:49

Για να τα θυμόμαστε...και μια ιστορία με τον Χότζα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Να θυμόμαστε βεβαίως ( πέρα από τα στοιχεία του 2009 και 2013 στην αριστερή φωτό) ότι η χώρα παρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα 1,5 δις. ευρώ το 2013. Να έχουμε όμως υπόψιν μας ότι αυτά που χρωστάει το δημόσιο σε ιδιώτες και επιχειρήσεις είναι πολύ περισσότερα από το πλεόνασμα. Να θυμόμαστε ότι το κυβερνητικό έλλειμμα για το 2013 έφτασε τα 16 δις. ευρώ, και ας ρωτάμε, μετά από όλα αυτά τα βάρβαρα μέτρα, γιατί; 

Να θυμόμαστε επίσης ότι για τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών μας έχουμε δώσει 40 δις. περίπου. Αυτά τα χρήματα είναι μέρος του συνολικού δημόσιου χρέους, ενώ λόγου χάρη στην Ισπανία και στην Ιταλία, τα δανεικά χρήματα που πήγαν στις τράπεζες είναι εκτός του δημόσιου χρέος τους. Τέλος καλό είναι να θυμόμαστε το γεγονός ότι βγήκαμε στις αγορές σημαίνει ότι βγήκαμε για να δανειστούμε και εκτός της Ελληνικής κυβέρνησης που πανηγυρίζει, ουδείς σώφρων άνθρωπος χαίρεται γι'αυτό. Και ελάχιστοι είναι αυτοί που εκτός κυβέρνησης πιστεύουν ότι λόγω πλεονάσματος τελείωσαν τα μνημόνια.

Θα μπορούσε φυσικά η μαύρη προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε να μας είχε κάνει να πιστεύουμε πως ο γιαλός είναι στραβός και ότι πάμε καλά, είμαστε σε καλό δρόμο. Ευτυχώς στο ευρωβαρόμετρο που πραγματοποιήθηκε αρχές Απριλίου, το 82% των Ελλήνων εργαζομένων εκτιμά ότι οι όροι εργασίας στην χώρα μας δεν είναι ικανοποιητικοί. Στην Ε.Ε το ποσοστό των εργαζομένων που είναι ικανοποιημένοι με τις συνθήκες και τους όρους εργασίας τους είναι 53%. Το "ευτυχώς" έχει να κάνει με την συνείδηση που έχουν της πραγματικότητάς τους και με το ότι δεν παραμυθιάζονται από τα κανάλια.

Ένα ποσοστό 62% των Ελλήνων δηλώνει ότι είναι προσωπικά δυσαρεστημένο από τις συνθήκες εργασίας τους, ενώ στην Ε.Ε το 77% δηλώνουν ότι είναι ικανοποιημένοι από τιςς συνθήκες εργασίας τους.  Όσο αφορά τους κινδύνους στον χώρο εργασίας το 55% θεωρεί ότι είναι το άγχος ( Ε.Ε: 51%), το 27% τις επαναλαμβανόμενες σωματικές κινήσεις (Ε.Ε:28%) και το 17% το ατύχημα(Ε.Ε:18%). Το ρεζουμέ του ευρωβαρόμετρου του Απριλίου είναι ότι, οι Έλληνες εργαζόμενοι είναι δικαίως αλλά και δυστυχώς, οι πιο δυσαρεστημένοι στην Ευρώπη. Που να ρωτούσαν και τους άνεργους...

Τέλος, καλό είναι να μην ξεχνάμε πως και από ποιούς ξεκίνησε αυτή η ιστορία, που έχει κολλήσει το μεγαλύτερο μέρος της χώρας μας στον τοίχο. Να σκεφτούμε για ποιους λόγους αποφάσισαν να παίξουν το ρόλο που έπαιξαν οι Πασόκες των Παπανδρέου και Βενιζέλου και οι Νεοδημοκράτες του Σαμαρά. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ως εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού και ως ετεροπροσδιοριζόμενοι από τα αφεντικά της Ε. Ε, έκαναν αυτά που τους ζήτησαν. Για να λύσουν το πρόβλημα του χρέους μας δούλεψαν με σκονάκια επιλέγοντας την πιο εύκολη λύση. Ποια; Ξεζούμισαν και θα ξεζουμίζουν ασύστολα τα αδύναμα και μεσαία στρώματα της χώρας μας. Όμως καλό είναι να αναλογιστούμε και το μερίδιο της δικιά μας ευθύνη σ'αυτήν την διαρκή κατρακύλα που ξεκίνησε σ'αυτήν την άκρη της Ευρώπης πριν τέσσερα χρόνια. Αν μάλιστα καταφέρουμε να μην επαναλαμβάνουμε τα μεγάλα λάθη μας, αυτό θα είναι μια στάση που μπορεί να βάλει σε κίνηση την ανάστροφη πορεία.


 

 

Ένας φίλος μου, μετά από μια τηλεφωνική συζήτηση που είχαμε για το πρωτογενές πλεόνασμα, μου έστειλε αυτήν την ιστορία με τον Ναστραντίν Χότζα.

Ο Ναστραντίν Χότζας αγόρασε κάποτε ένα γάιδαρο. Ο πωλητής γνωρίζοντας ότι ο Χότζας δεν ήξερε και πολλά πράγματα από τετράποδα, του έδωσε τις σχετικές οδηγίες. Ανάμεσα στα άλλα του είπε ότι ο γάιδαρος πρέπει να τρώει κάθε μέρα τρεις οκάδες κριθάρι. Ο Χότζας ακολούθησε την οδηγία αυτή για ένα μήνα περίπου αλλά μετά αναρωτήθηκε: «Δηλαδή αν του δώσω δυο οκάδες την ημέρα τι θα πάθει;»
Χωρίς δεύτερη σκέψη από την άλλη μέρα περιόρισε την τροφή σε δυο οκάδες. Ο γάιδαρος άρχισε να αδυνατίζει αλλά το αδυνάτισμα ήταν σταδιακό και ο Χότζας δεν το πρόσεξε. Άλλωστε ο γάιδαρος εξακολουθούσε να μεταφέρει αδιαμαρτύρητα τον Χότζα στη ράχη του. Έτσι μετά από είκοσι μέρες ο Χότζας σκέφτηκε : «Μια χαρά τα πάει ο γάιδαρος και με τις δυο οκάδες. Άρα και μια οκά την ημέρα να του δώσω δεν έχει ανάγκη». Πράγματι από την επομένη, το κριθάρι περιορίστηκε στο μισό της προηγούμενης ποσότητας. Βέβαια ο γάιδαρος έδειχνε σημάδια κακής διατροφής και εξάντλησης, αλλά ο Χότζας δεν έδινε σημασία. Μάλιστα σε καμιά δεκαριά μέρες ελάττωσε πάλι την ημερήσια δόση τροφής φτάνοντας στη μισή οκά την ημέρα. Φυσικά ο γάιδαρος είχε καταντήσει «πετσί και κόκκαλο» και μόλις και μετά βίας μπορούσε να αντέξει το βάρος του αφεντικού του.

Ο Χότζας όμως ενθουσιασμένος από την «επιτυχία» του πειράματος, ούτε που πρόσεξε την κατάντια του ζώου. Αντίθετα σκέφτηκε ότι αφού ο γάιδαρος άντεξε την περικοπή της τροφής κατά δυόμιση οκάδες, θα μπορούσε να αντέξει και μια μικρή περικοπή κατά μισή οκά ακόμη. Έτσι σε μια βδομάδα περίπου έκοψε εντελώς το κριθάρι. Αλλά ενώ ο Χότζας ήταν ενθουσιασμένος γιατί, κατά τη γνώμη του, είχε κατορθώσει να εκπαιδεύσει τον γάιδαρο να ζει χωρίς τροφή, ο γάιδαρος δεν άντεξε άλλο την πείνα και μετά από πέντε μέρες αφαγίας ψόφησε. Ο Χότζας έπεσε σε βαριά κατάθλιψη, τόσο που οι συγγενείς και φίλοι άρχισαν να τον επισκέπτονται και να τον παρηγορούν για το χαμό του ζώου.
Και σε όσους του έλεγαν να κάνει κουράγιο και να μη στενοχωριέται τόσο πολύ, ο Χότζας απαντούσε με μια έκφραση απελπισίας και αγανάκτησης:

«Δεν με νοιάζει τόσο πολύ που τον έχασα. Εκείνο που με στενοχωρεί είναι ότι παιδεύτηκα τόσο καιρό να τον μάθω να ζει χωρίς φαΐ και μόλις έμαθε να μην τρώει ψόφησε!»   

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 26 Απριλίου 2014 21:24

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση