Κυριακή, 06 Απριλίου 2014 18:26

Η ελληνική δεξιά του Πέτρου Πιζάνια

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Όλες οι δεξιές του κόσμου είναι ίδιες; Αυθόρμητα μου'ρχεται να πω, off course darling. Τα συμφέροντα της αστικής τάξης δεν εκφράζουν όλες; Τον καπιταλισμό δεν θεωρούν ως το πιο ωφέλιμο κι αποτελεσματικό σύστημα για το άτομο; Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι γι'αυτούς το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα που είναι πιο χειρότερα; Η πατρίς, η θρησκεία και η οικογένεια δεν είναι ο σκληρός πυρήνας της;

Ναι σε όλα, απαντούν οι δεξιοί σε όλον τον κόσμο, εκτός από το τελευταίο που εξαρτάται. Άρα; Μετά όμως με ρωτάω αν το ίδιο είναι παραδείγματος χάριν η Ιαπωνία, η Κολομβία και ο Καναδάς, όταν σ'αυτά τα κράτη κυβερνούν οι δεξιοί. Και φυσικά η απάντηση ότι δεν είναι το ίδιο, μας βρίσκει σύμφωνους. Σε τι διαφέρουν όμως; Ας πούμε ότι η κατανομή του πλούτου είναι πολύ πιο άδικη στην Κολομβία απ'ότι στον Καναδά. Ή, τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ιαπωνία είναι λιγότερα σεβαστά απ'ότι στον Καναδά. Ή, η ανεργία στην Ιαπωνία είναι εμφανώς μικρότερη απ'ότι στην Κολομβία. Ή, ότι στον Καναδά το κρύο είναι ανυπόφορο και στην Ιαπωνία οι σεισμοί ψωμοτύρι, αλλά και οι δύο τους για να ξεπερνούν τα άγχη τους προμηθεύονται ναρκωτικά από την Κολομβία. Κι άλλα τέτοια παραδείγματα μας μηνύουν ότι για τους συγκεκριμένους ανθρώπους που ζουν τη ζωή τους σε μια εποχή είναι αυτονόητο ότι όλες οι δεξιές δεν είναι ίδιες.

 

Αλλά και στην ίδια χώρα οι επικεφαλής της δεξιάς διαφέρουν. Τι σχέση είχαν η δεξιά του παρωχημένου εθνικοπατριωτισμού του Αβέρωφ, με τη δεξιά του Ράλλη που προσπαθούσε να γίνει ευρωπαϊκή και απεχθανόταν τα "ου" και με τη δεξιά του Μητσοτάκη που θεωρούσε επωφελές να ξεπουλήσει το δημόσιο και την ίδια του τη μάνα και να μεγαλώσει παράλληλα το πελατολόγιό της; Ή το ίδιο είναι τα τελευταία χρόνια η αντιμνημονιακή Ν.Δ και η μνημονιακή; Η πιο χτυπητή περίπτωση των διαφορετικών δεξιών είναι αυτή της Ιταλίας των μολυβένιων χρόνων, προς τα τέλη της δεκαετίας του '70. Τότε, το ηγετικό στέλεχος της δεξιάς Άλντο Μόρο και ο γ.γ του Κ.Κ.Ι Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, είχαν αρχίσει τις συζητήσεις για συγκυβέρνηση. Στο απέναντι πεζοδρόμιο οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και η άκαμπτη Ιταλική δεξιά, δούλεψαν για τον ίδιο σκοπό, ανεξάρτητα οι μεν από τους δε, τουλάχιστον όπως δείχνουν τα μέχρι στιγμής στοιχεία. Και ο σκοπός αυτός ήταν η απαγωγή του Μόρο απ'τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και μετά από δυο μήνες κράτηση η εκτέλεσή του. Αυτό ήταν και το τέλος μιας πολιτικής τακτικής που είχε βαπτιστεί "ιστορικός συμβιβασμός" και ποτέ δεν τον άφησαν ξένες δυνάμεις και ντόπιοι παρακρατικοί να δοκιμαστεί.

Στα δικά μας τώρα και σε σχέση με την ιστορία Μπαλτάκου και Κασιδιάρη, αν δεν είσαι σε εγρήγορση ή είσαι αδιάφορος για την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, τότε, όταν προκύπτει ένα έξτρα γεγονός που κάνει μπαμ, μπορεί και να αναρωτηθείς "μα από που στο διάτανο πετάχτηκαν αυτοί οι απερίγραπτοι τύποι;". Από τη δεξιά φυσικά, και μάλιστα την σκληρή, την αντικομμουνιστική. Μια δεξιά που στην Ελλάδα έχει μια αρκετά διαφορετική πορεία από ότι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και ένας βασικός λόγος είναι ότι πάντα έψαχνε η δική μας δεξιά στο εξωτερικό για προστάτες, γιατί μόνη της δεν τα κατάφερνε να κυβερνήσει με τρόπο ευνοϊκό για τα συμφέροντα της χώρας και του λαού. Ο εμφύλιος υπήρξε για τη δεξιά ένα ακόμα μείον που την απομάκρυνε από τις εξελίξεις της ευρωπαϊκής δεξιάς. Μ'αυτά και με τα άλλα φτάσαμε στα μνημόνια που ήρθαν κι έδεσαν με την ιστορία της. Φυσικά αυτή η χοντροκομμένη εκδοχή μιας αγοραφοβικής ντόπιας δεξιάς είχε επιπτώσεις και στην ελληνική αριστερά. Και αυτής οι επιλογές ήταν αναντίστοιχες με όσα η εποχή επέτρεπε να κατακτηθούν. Τις δυνάμεις που κυριαρχούσαν στο εσωτερικό της τις καθόριζε το ιδρυματικό σύνδρομο μιας αυταρχικής αυταρέσκειας. Γι'αυτό και δεν μπορούσαν να συνομιλήσουν με τις νέες ελευθερίες κι επιθυμίες και να ριψοκινδυνέψουν εκείνα τα αναγκαία ανοίγματα που μπορούσαν να γίνουν.

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, που είναι η δεξιά που γεννάει Μπαλτάκους και Κασιδιάρηδες, έχουμε γι'αυτήν μια συνοπτική παρουσίαση από τον ιστορικό Πέτρο Πιζάνια που κεντράρει στα κοινά στοιχεία της όπως εκδηλώθηκαν αυτά από το 1936 και μετά. Το άρθρο με τίτλο "Η ελληνική δεξιά" δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 4/4/14. Πατώντας  εδώ  θα σας παρουσιαστεί το άρθρο αυτό. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 07 Απριλίου 2014 19:49
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση