Τρίτη, 01 Απριλίου 2014 07:43

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου θα έρθει με τον Μάιο στη Στέγη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Δημήτρης Παπαϊωάννου. Μίμης θέλεις να πεις. Τον ξέρω. Ο πατέρας μου τον θαύμαζε, όχι όμως τόσο όσο τον Νεστορίδη, που ήθελε να με κάνει Νεστορίδη. Μεγάλοι γκολτζήδες και οι δύο, βασιλιάδες στην ΑΕΚ. Ο Μίμης επιπλεόν τραγουδούσε κι όλας. Δημήτρης Παπαϊωάννου. Ααα, αυτός με τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, γι'αυτόν λες; Καλό παλληκάρι. Τι θέλεις να μου πεις γι'αυτόν, μήπως πέθανε; 

Σοβαρέψου. Λοιπόν, δώσε προσοχή για να μαθαίνεις. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, είναι για τον μοντέρνο χορό, για το χοροθέατρο, ότι ήταν ο Παπαγιώργης για τη φιλοσοφία. Και οι δύο πέτυχαν να κάνουν ένα είδος που ενδιέφερε λίγους, να πλησιάσει πολλούς. 

Ο 50χρονος πια, Ψαριανός στην καταγωγή, Παπαϊωάννου, ανήκει σε μια γενιά χορογράφων και χορευτών που εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80. Τα παιδιά αυτά δούλεψαν σκληρά, μελέτησαν, σκέφτηκαν, ασκήθηκαν και εξασκήθηκαν στα σύγχρονα ρεύματα χορού και το έκαναν με πολύ ενθουσιασμό. Ζούσαν και δούλευαν ασκητικά, αφοσιωμένοι σ'αυτό που τους άρεσε και σε ένα όνειρο που το μαγείρευε διαρκώς το μυαλό τους. Όνειρο που απ'ότι φάνηκε το κυνήγησαν με πάθος. Ο Παπαϊωάννου ήταν ένας απ'αυτούς που ξεχώρισε. Πολύ γρήγορα άρχισε να προσελκύει ένα μεγαλύτερο κοινό, που ήταν σχεδόν άσχετο και ανεκπαίδευτο με το νέο αυτό κύμα χορού. Παρόλα αυτά κατάφερε να δημιουργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης και αποδοχής απ'αυτό το κοινό και συνέβαλλε καθοριστικά στη μεταμόρφωσή του. 

Ένας απ'αυτούς ήσουν κι εσύ. Στην αρχή πήγαινες γιατί άρεσε στην άλλη, τη μαυροτσουκαλοχαμογελαστή. Μα σιγά σιγά άρχισε να σου αρέσει. Αν το μάτι (και τ'αυτί εν μέρει), απολάμβαναν αυτό που συνέβαινε πάνω στην σκηνή, τότε το παιχνίδι είχε κερδηθεί. Θα ξαναπήγαινες. Και πήγες πολλές φορές. Στις καλές παραστάσεις όχι μόνο ικανοποιούντο οι δύο αισθήσεις σου, αλλά η χορογραφία σ'έπιανε στον ιστό της κάθε φορά που σου γεννούσε εξαιρετικά συναισθήματα και κάποιες σκέψεις μετά το τέλος.

Να πούμε επίσης λίγα στοιχεία από τη ζωή του Παπαϊωάννου. Αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης ξεκίνησε σαν ζωγράφος. Στα 17 γνώρισε τον Τσαρούχη και μαθήτευσε δίπλα του και στη ζωή και στη ζωγραφική. Στα 18 περνάει πρώτος στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Λίγο καιρό μετά αρχίζει ν'ασχολείται με το χορό. Φεύγει για τη Ν.Υόρκη, όπου μαθητεύει στο La Mamma Experimental Theatre Company όπου μελετά την ιαπωνική τεχνοτροπία σύγχρονου χορού Butoh. Τρία χρόνια μετά επιστρέφει στην Ελλάδα και ιδρύει, μαζί με την Αγγελική Στελλάτου, την «Ομάδα Εδάφους», ένα χορευτικό σχήμα που διεύρυνε τα όρια της χορογραφίας στην Ελλάδα. Ασχολείται επίσης με τα κόμιξ και σύντομα γίνεται ο αγαπημένος κομίστας της γενιάς του, δημοσιεύοντας τις έγχρωμες ιστορίες του στη ''Βαβέλ''. Το 1991 μάλιστα κέρδισε και το πρώτο βραβείο στο «Marseilles Biennale's Comic competition». Παράλληλα αναλαμβάνει το design, όλων των μεγάλων industrial club της εποχής του. Εργοστάσιο, Αεροδρόμιο, Άτομο όλα έχουν κάτι από την αύρα του. 

 

Πατώντας  εδώ  μπορείτε να δείτε το 5' βίντεο "Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου με μια ματιά", όπου έχει μικρά αποσπάσματα από τις προηγούμενες εργασίες του. Το βίντεο αυτό φτιάχτηκε εν όψει της νέας του δουλειάς που θ'ανέβει στη Στέγη από τις 23 Μαΐου έως στις 8 Ιουνίου.

Αν πατήσετε  εδώ  θα σας εμφανιστεί μία συνέντευξή του που έδωσε στον Λάμπρο Αραπάκο κι αναδημοσιεύτηκε στη lifo το καλοκαίρι του '13, συνέντευξη που διηγείται στιγμές της ζωής του.

Αν πατήσετε  εδώ  θα σας εμφανιστεί μία συνέντευξη του Δημήτρη Παπαϊωάννου που του έχει πάρει ο δημοσιογράφος Θοδωρής Αντωνόπουλος το 2006, και την θεωρεί την πιο όμορφη απ'όλες.

Και αν πατήσετε  εδώ  θα σας εμφανιστούν οι απαντήσεις που έδωσε ο Παπαϊωάννου το 2012 στο ερωτηματολόγιο του Προύστ, πάλι στη lifo.

Τέλος, οι σημαντικότερες παραστάσεις που ανέβασε με την την Ομάδα Εδάφους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές, είναι οι εξής:

  • Το βουνό - Αδιάβροχο (1987) - Η πρώτη παράσταση της Ομάδας Εδάφους
  • Μήδεια (1993) - Κρατικό βραβείο χορού
  • Ενός λεπτού σιγή (1995)
  • Δράκουλας (1997)
  • Ανθρώπινη δίψα (1999) - Κρατικό βραβείο χορού
  • Για πάντα (2001) - Κρατικό βραβείο χορού

  • Και μόνος του, μιας και η Ομάδα εδάφους έκλεισε τον κύκλο της πριν από τους Ολυμπιακούς, τα
  • 2 (2006)
  • Πουθενά (2009)
  • Κ.Κ (2010)
  • Μέσα (2011)
  • Πρώτη ύλη (2013)

Επίσης έχει σκηνοθετήσει όπερες, ενώ ανέβασε και μουσικές παραστάσεις, όπως Νεφέλη (1995) και Δέντρο (1998) με τη Χάρι ΑλεξίουΗφαίστειο (1998) και Παραμύθι (2000) με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.

Τον Μάιο του 2002 υπέβαλε πρόταση και τελικά επελέγη ως ο άνθρωπος που μαζί με τους συνεργάτες του θα έφερνε σε πέρας τη σύλληψη, οργάνωση και εκτέλεση των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας. Το καλλιτεχνικό επίτευγμα απέσπασε σπουδαίες κριτικές από τον ελληνικό και διεθνή τύπο. Για το λόγο αυτό του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός τουΤάγματος της Τιμής από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κ.Στεφανόπουλο.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 03 Απριλίου 2014 20:19
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση