Δεν θυμάμαι ποιο από τα βιβλία της με πρωτοσημάδεψε· όχι πως έχει κάποια σημασία, αφού έχω λατρέψει ανέκκλητα, τελεσίδικα και διά παντός, τη Μαργαρίτα Καραπάνου.Έπασχε από αδιάλειπτη αϋπνία, ήταν άπειρες φορές προδομένη, από αγαπημένους και εραστές, το ίδιο απείρως αποκλεισμένη στην απομόνωσή της, στην αυτοεξορία της, από την αρρώστια και τον ξέφρενο ρατσισμό του πλήθους.
Σκεφτόταν να υιοθετήσει ένα παιδί από την Αφρική, όνειρο που δεν τελεσφόρησε. Στο κομοδίνο της υπήρχε σταθερά το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο.
Ένιωθε θυμό και ταυτόχρονα λατρεία για τη μητέρα της, Ρίτα Λυμπεράκη, η οποία την καταδίκασε σε κορίτσι χωρίς ταυτότητα, δίνοντάς της μέχρι και το δικό της όνομα.
Η υπερκοσμίως όμορφη μανιοκαταθλιπτική τίγρη, με τα σμαραγδένια μάτια, πέθανε, στις 2 Δεκεμβρίου του 2008, σε έναν παγωμένο θάλαμο του Γενικού Κρατικού, μετά από πολύμηνη εξοντωτική πνευμονοπάθεια, ακούγοντας το You Are My Destiny , το πιο αγαπημένο της τραγούδι.
«Λες ναι στη ζωή, όταν έχεις «πεθάνει» λίγο.
Χωρίς πόνο δεν υπάρχει ζωή, η ζωή είναι η μνήμη του πόνου.»
Σ.Δ. Η Μαργαρίτα Καραπάνου, κόρη της συγγραφέως Μαργαρίτας Λυμπεράκη και του ποιητή Γιώργου Καραπάνου, γεννήθηκε στην Αθήνα. Μεγάλωσε στην Ελλάδα και τη Γαλλία και σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, εργάστηκε για ένα διάστημα ως νηπιαγωγός. Τα βιβλία της "Η Κασσάνδρα και ο λύκος", "Ο υπνοβάτης" και "Rien ne va plus" εκδόθηκαν στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στην Αγγλία, στις ΗΠΑ, στη Σουηδία, στο Ισραήλ, στη Γερμανία, στην Ολλανδία και στην Ιταλία. "Η Κασσάνδρα και ο λύκος" απέσπασε παγκοσμίως θερμούς επαίνους από κριτικούς και συγγραφείς. Αποσπάσματα των έργων της ανθολογήθηκαν σε βιβλία και σε σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά.
lifo.gr/ Μαργαρίτα Καραπάνου: «Αισθάνομαι ότι ο κόσμος είναι πια χωρίς συμπόνια» Μία συνέντευξή της στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο που έγινε έγινε στο σπίτι της στο Κολωνάκι το 2004
