Ναι, και κάπως έτσι ένα μη θέμα ( οπλοχρησία) γίνεται θέμα. Κάπως έτσι χτίζεται η ατζέντα, το μαύρο οπλοστάσιο των αντιδραστικών ιδεών. Μια εφημερίδα παραγγέλνει έρευνα για τη γνώμη μας για την νόμιμη οπλοκατοχή (θέμα που δεν είχε απασχολήσει κανέναν πριν ο παραπάνω πετάξει την μπαρούφα και γίνει το σούσουρο).
Βγαίνει ένα ποσοστό 24% που λέει ότι θέλει όπλα, στην πλειοψηφία τους το ελληνικό MAGA όπως δείχνει η έρευνα. Tο θέμα γίνεται είδηση παρόλο που η συντριπτική πλειοψηφία 82% δηλώνει πως η οπλοκατοχή αυξάνει τους φόνους και τη βία.
Συνεχίστε έτσι, στην επόμενη έρευνα θα πάνε στο 35% και μετά θα μιλάμε στα αλήθεια για λαϊκό αίτημα για οπλοκατοχή και θα αναρωτιόμαστε από ποια μαύρη τρύπα βγαίνει η altRight.
ΥΓ. Στο μεταξύ, κανείς δε μιλάει για τα παράνομα όπλα και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ασφάλειας σε μια χώρα που έχει πλημμυρίσει με μπράβους της νύχτας και της golden visa. Προπαντός μη χαλάσουμε το επενδυτικό κλίμα.
Σ.Δ. Σχόλιο στην ανάρτηση στο fb
Ioannis Georgopoulos
Μετά από μια ανεξιχνίαστη δολοφονία δημοσιογράφου που ερευνούσε τη μαφία εντός της κυβέρνησης και της πολιτικής, μετά από 10 χρόνια ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μέρα μεσημέρι σε καφετέριες και ταβέρνες, μετά από δύο φόνους και 2.000 σφαίρες από πολεμικά όπλα, αντί να καταδικαστεί ομόφωνα από την πολιτική ηγεσία η παράνομη οπλοκατοχή και να παρθουν άμεσα και ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπισή της, βγαίνει ο εθνικός μας σαλτιμπάγκος να προτείνει την νομιμοποίησή της. Οχι μόνο ως μέσο gaslighting και αλλαγής ατζέντας αλλά κυρίως γιατί το να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας θα τους αφήσει να κάνουν τη δουλειά τους ελεύθερα και ανενόχλητα.
Σ.Δ Το σκέφτηκα πάντως πριν αναρτήσω αυτό το κειμενάκι που το είχα βρει καλό. Το σκέφτηκα, γιατί δεν ξέρεις που στο μυαλό του καθενός θα κάτσει η μπίλια της οπλοκατοχής, αν δηλαδή θα συντείνει και αυτό το άρθρο να γίνεται θέμα η οπλοκατοχή. Αποφάσισα ότι τέτοια θέματα καλό είναι να συζητιώνται δημόσια γιατί ότι παραμένει στην ομίχλη παίρνει άλλες διαστάσεις. Καλό φυσικά είναι όταν η κοινωνία των πολιτών έχει ροπή προς το καλό, διότι διαφορετικά είναι σαν να βάζουμε τα χέρια μας και να βγάζουμε τα μάτια μας. Με λίγα λόγια ρισκάρουμε και ήθελε προκύψει, αναλαμβάνοντας όμως την ευθύνη.
