Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014 10:13

Ο Καραγκιόζης Ολυμπιακός

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Συγγνώμη για τον τίτλο, αλλά δεν αναφέρετε στους φιλάθλους του Ολυμπιακού, ούτε στη διοίκησή του. Ο τίτλος σχετίζεται με μια είδηση που έτυχε να διαβάσουμε και έχει σχέση με το μνημόσυνο που θα τελέσει ο Ολυμπιακός και οι οικογένειες των θυμάτων της Θύρας 7 το ερχόμενο Σάββατο. Μνημόσυνο εις μνήμην των 21 φιλάθλων που σκοτώθηκαν το 1981 μετά τον αγώνα του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ.

 

Τριάντα τρία χρόνια συμπληρώνονται από την τραγωδία στο παλιό «Γ. Καραϊσκάκης». Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο Ολυμπιακός θα τελέσει Μνημόσυνο, στο Μνημείο που υπάρχει έξω από το γήπεδο του, για τα 21 θύματα που άφησαν την τελευταία τους πνοή, εξερχόμενα από το στάδιο, ύστερα από το παιχνίδι των «ερυθρόλευκων» με την ΑΕΚ που είχε λήξει 6 - 0.

Ωστόσο, θα γίνει λίγο νωρίτερα από ότι συνήθως, διότι στις 8 Φεβρουαρίου που είναι η ημέρα μνήμης, το ποδοσφαιρικό τμήμα θα βρίσκεται στη Βέροια, καθώς θα δώσει αγώνα στις 19:30 στο πλαίσιο της 24ης αγωνιστικής της Superleague.

 


Αν τώρα μαθαίνατε πως κάποιος άσχετος μοιράζει προσκλήσεις για το μνημόσυνο αυτό, κι αν σας έβγαινε αυθόρμητα ένας χαρακτηρισμός του, ποιος θα ήταν o πιο ήπιος; Καραγκιόζης είπατε; Και μένα αυτός μου βγήκε. Μιλάμε φυσικά για την κλασσική περίπτωση εκείνων των ανθρώπων που για κάποιους σούπερ ιδιοτελείς λόγους κάνουν μνημόσυνα με ξένα κόλλυβα.

Το θέμα είναι ότι ο τύπος που στέλνει προσκλήσεις δεν είναι αποκύημα της φαντασίας κάποιου νοσηρού εγκέφαλου, αλλά πρόσωπο πραγματικό με κύρος και δύναμη και κομπολόι.

Ναι, καλά το καταλάβατε, είναι ο δήμαρχος Πειραιά κ. Β. Μιχαλολιάκος, όπως τουλάχιστον αναφέρει η Θύρα 7. Αν όμως οι εκλογές οδηγούν υποψήφιους σε τέτοια εξαχρείωση, δεν θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα παρέμβασης εκ μέρους της Πολιτείας, ώστε να ισιώνει τους εξτρεμιστές που συμπεριφέρονται λες κι όλος ο κόσμος τους ανήκει; Πάντως ειλικρινά θα θέλαμε να μην αληθεύει αυτή η πληροφορία, που έχει να κάνει με έναν επώνυμο άνθρωπο όπου για να κερδίσει οδηγεί τα πράγματα ένα σκαλί πιο κάτω. Ιδού τι αναφέρει η ανακοίνωση της Θύρα7, (κι εδώ).


Ανακοίνωση Θύρας 7

Μάθαμε ότι ο Δήμαρχος Πειραιά στέλνει προσκλήσεις για το μνημόσυνο των αδερφών μας, των θυμάτων της Θύρας 7, που θα γίνει το Σάββατο στο γήπεδο μας.

Δεν θα σταθούμε στα τυπικά και το γελοίον του πράγματος. Ότι δηλαδή προσκαλεί για το μνημόσυνο το οποίο οργανώνουν από κοινού οι οικογένειες των θυμάτων και ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ και φυσικά όχι ο Δήμος Πειραιά.

Θα σταθούμε στο ουσιαστικό. Ότι δηλαδή η στιγμή αυτή είναι μια στιγμή ιερή για την ερυθρόλευκη οικογένεια και δεν έχει κανένας το δικαίωμα να παίζει πολιτικά παιχνιδάκια ή να κάνει επιχειρήσεις ψηφοθηρίας με τα δικά μας ιερά και όσια.

Αν θέλει ο κ. Μιχαλολιάκος να δώσει παράσταση, να το κάνει σε άλλο τόπο και σε άλλη στιγμή.

Εμείς ξεκαθαρίζουμε ότι ο απερχόμενος Δήμαρχος Πειραιά, που δεν ήταν ούτε θα γίνει ποτέ μέλος της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, είναι ανεπιθύμητος στο Καραϊσκάκη, όχι μόνο για το Σάββατο που έρχεται, αλλά για πάντα.  

 


Αποσπάσματα από την συγκλονιστική ιστορία του Μανώλη, αδερφικού φίλου του Σπύρου Λεωνιδάκη, ενός εκ των 21 θυμάτων, ο οποίος είχε βρεθεί μαζί του στην Θύρα7 την 8η Φλεβάρη του 1981 στο τότε στάδιο "Γεώργιος Καραϊσκάκης". 

 

Σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια ο ελληνικός αθλητισμός έζησε την πιο μεγάλη τραγωδία της ιστορίας του. Το παιχνίδι με την ΑΕΚ έχει λήξει με θρίαμβο του Ολυμπιακού (6-0) και οι φανατικοί οπαδοί που παραδοσιακά “καταλάμβαναν” τη Θύρα 7, με τη λήξη του αγώνα, τρέχουν βιαστικά προς την έξοδο θέλοντας να φτάσουν γρήγορα έξω από τα αποδυτήρια των θριαμβευτών για να πανηγυρίσουν τη μεγάλη νίκη.

Η μοίρα όμως, για 21 από αυτούς, είχε αντίθετη άποψη. Οι πόρτες της θύρας παραμένουν κλειστές, ο κόσμος που πιέζει από πίσω δεν το αντιλαμβάνεται και το κακό δεν αργεί να γίνει. Κάποιοι χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν στα σκαλιά, άλλοι στριμώχνονται στα κάγκελα και έτσι ξαφνικά ένας σωρός από σοβαρά τραυματίες και νεκρούς μετατρέπει μια ημέρα γιορτής σε απέραντη θλίψη! Υπάρχουν πολλές ανατριχιαστικές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν καρέ-καρέ το σκηνικό της τραγωδίας και της διηγούνται κάθε χρόνο τέτοια μέρα.
 
"Το δικαστήριο να τους αθώωσε όλους αλλά οι τύψεις θα τους ακολουθούν"

 

 

 Η Θύρα 7, ήταν η μοναδική θύρα του σταδίου που δεν οδηγούσε κατευθείαν στις κερκίδες. Στο τέλος της σκάλας, υπήρχε μια στοά σκοτεινή περίπου 50 μέτρων που έφτανε μέχρι την εξέδρα. Όταν έβγαινες απο το γήπεδο, δεν μπορούσες να δείς αν υπήρχε κόσμος στην σκάλα ή αν η πόρτα είναι ανοιχτή. Ακόμα και τώρα, δικαιολογώ απόλυτα τα παιδία που πήγαν ώρες μετά για να βρούν τους υπευθύνους για όλη την τραγωδία. Δεν είχε όμως κανένα νόημα πλέον. Μπορεί το δικαστήριο να τους αθώωσε όλους αλλά οι τύψεις θα τους ακολουθούν μέχρι να πεθάνουν... Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, δίνω το παρόν μαζί με όλη την οικογένεια μου στο μνημόσυνο για τα 20 παιδιά και τον έναν αδερφό μου, που χάθηκε έτσι ξαφνικά .Δεν ξεχνώ, πάντα τιμώ.

 

 

"Δεν τιμωρήθηκαν ποτέ"

 

 Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω απο αυτό το γεγονός, θέλοντας και μη. Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν τον Ολυμπιακό και τον φανατισμό που είχαν αυτά τα παιδία για την ομάδα. Δεν είναι έτσι όμως. Ο Ολυμπιακός αυτός είναι, των μεγάλων συγκινήσεων. Δεν φταίει σε τίποτα ούτε αυτός, ούτε η αγάπη, ούτε ο φανατισμός, ούτε τίποτα τέτοιο. Μόνο η εγκληματική αβλεψία μερικών, οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, μα ποτέ. Αν δεν είχαν ανοίξει την Θύρα 8, τα θύματα θα ήταν πολύ περισσότερα.

 

"Αν η πόρτα ήταν κλειστή ή ανοικτή μόνο εμείς ξέρουμε"

 

 Αυτή είναι η πιό ουσιαστική βοήθεια και η πιό αληθινή. Τότε τα χρήματα και οι 350 χιλιάδες που έδινε στις οικογένειες η κυβέρνηση, ήταν ένα τίποτα. Τι να κάνουν τα λεφτά σε μία μάνα μπροστά την απώλεια του παιδιού της;;; Δυστυχώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει υπεύθυνα τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή την τραγωδία. Η ανάκριση δεν είπε ποτέ, επίσημα, αν η πόρτα ήταν κλειστή ή ανοικτή, μόνο εμείς που ποδοπατηθήκαμε, χάσαμε τις αισθήσεις μας για αρκετή ώρα, την αναπνοή μας την ίδια, ξέρουμε την αλήθεια και είναι ντροπή μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία να την κρύβουμε.

 

Οργή και θυμός

 

Θύμωσα, και η οργή μου ξεπερνάει τα όρια όταν (ακόμα και τώρα), διαβάζω σε διάφορα βιβλία ότι η πόρτα ήταν ανοικτή. Σήμερα, αυτά που βλέπουμε και ακούμε εις βάρος των θυμάτων της Θύρας 7, αυτή η ιεροσυλία που διαπράττεται απο κάποιους υπάνθρωπους, είναι απαράδεκτη. Ξέρω, ότι κάθε ένας που βρίζει τους νεκρούς της Θύρας 7, θα το βρεί μπροστά του, αν δεν το έχει ήδη βρει. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, είναι αυτό που αισθάνομαι. Καλά όλα, καλές οι ομάδες, οι οπαδοί, αλλά το σημαντικότερο είναι να μη γίνονται τέτοια πράγματα, και ο καθένας να γυρίζει σπίτι του αρτιμελής. Να πηγαίνει, αλλά να γυρίζει κιόλας.

 

"Θρύλε, θυμήσου, πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα και οι νεκροί σου"

 

Το σύνθημα «Θρύλε, θυμήσου, πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα και οι νεκροί σου», μας ταρακουνάει όλους. Όταν μια διοργάνωση κατακτείται, είναι παράδοση το τρόπαιο να σηκώνεται ψηλά...Από την 8η Φεβρουαριίου του 1981 και έπειτα όμως, οι παίκτες του Ολυμπιακού, το σηκώνουν τόσο ψηλά, ώστε να μπορέσουν και τα αδέλφια μας που είναι εκεί, να το ακουμπήσουν... Αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου και αδελφού μου ΣΠΥΡΟΥ και των υπόλοιπων αδικοχαμένων πρωταθλητών αγάπης και αφοσίωσης στον Ολυμπιακό" .

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014 15:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση