Το ζελέ αυτό απορροφά υγρασία ακόμα και από ξηρό αέρα της ερήμου τη νύχτα και κατά τη διάρκεια της ημέρας, η ηλιακή θερμότητα την κάνει να απελευθερώνει καθαρό νερό - συλλέγεται σε έναν σφραγισμένο θάλαμο μέσω καναλιών συμπύκνωσης. 

Αυτό που κάνει αυτό το σύστημα μοναδικό είναι η απλότητά του. Δεν χρησιμοποιεί ηλεκτρισμό, ανεμιστήρες, φίλτρα - μόνο βιομάζα, παθητική φυσική και ηλιακή ενέργεια. Σε δοκιμές πεδίου, ένα τετραγωνικό μέτρο της συσκευής παρήγαγε έως 1,5 λίτρα καθαρού νερού την ημέρα — αρκετό για να υποστηρίξει ένα νοικοκυριό με πολλαπλές μονάδες.

Το συγκομιδόμενο νερό πληροί τα πρότυπα πόσιμου του ΠΟΥ και δεν περιέχει πλαστικά ή τοξίνες, καθώς τα υλικά είναι οργανικά και βιοδιασπώμενα. Σε αντίθεση με τις ατμοσφαιρικές γεννήτριες νερού, αυτή η τεχνολογία λειτουργεί σε συνθήκες χαμηλής υγρασίας, όπου η κανονική τεχνολογία αποτυγχάνει.

Η Βραζιλία σχεδιάζει να την αναπτύξει σε αγροτικές κοινότητες που πλήττονται από την ξηρασία και ο σχεδιασμός είναι ανοιχτού κώδικα - έτσι ώστε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής να μπορούν να την κατασκευάσουν χρησιμοποιώντας τοπικές καλλιέργειες όπως αραβόσι.

Είναι αποκεντρωμένο, ανανεώσιμο και αναγεννάται μόνο του - ένα υδάτινο διάλυμα σχεδιασμένο για τους ανθρώπους που το χρειάζονται περισσότερο.

Μαρία Σφυράκη, Μαρία Σφυράκη, στην ομάδα "Κάθε Εικόνα Και Μια Ιστορία" στο fb.

Σ.Δ. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες βρήκα κάποια άρθρα που ανεφέρουν πως ερευνητές του ΜΙΤ έχουν κατασκευάσει μία συσκευή που λειτουργεί περίπου όπως αυτή στη Βραζιλία και φτιαγμένη από τα ίδια υλικά και κάνει την ίδια δουλειά. Οι δημοσιοποιήσεις του ΜΙΤ σαφώς προηγούνται απ'αυτήν των Βραζιλιάνων. Άρα;