Πέμπτη, 02 Ιανουαρίου 2014 12:33

Καλά είμαστε εντελώς μακριά νυχτωμένοι, από Hot-Doc του Γ.Βαρουφάκη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Υπάρχουν κόλπα νόμιμα και παράνομα. Υπάρχουν κι αυτά που κινούνται σε τεντωμένο σχοινί. Αυτά είναι και τα πιο θαυμαστά. Άμα λάχει μπορεί να γίνουν και ταινία, όπως φερ'ειπείν " Το Κεντρί ", που στα μάτια του θύματος και της αστυνομίας όλα τα στημένα είχαν την κοψιά του νόμιμου.

 

Το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων επί Καραμανλή, βρισκόταν πίσω από τα νόμιμα τέτοιου τύπου ομόλογα. Ομοίως και η κομπίνα του χρηματιστηρίου, όπου χειραγωγήθηκαν χιλιάδες μικροκροεπενδυτές από την κυβέρνηση Σημίτη, με ένα κόλπο που η βιτρίνα του ήταν νόμιμη. Αυτά τα κόλπα είναι και τα πιο επικίνδυνα να την πατήσεις, γιατί, αφελώς βέβαια, σκέφτεσαι, "μα είναι δυνατόν;". Με τις δεκαετίες σιγά σιγά έπαθες και έμαθες, πως ναι, είναι δυνατόν να μην έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Τόσο αυτοί που τους έχεις εκλέξει, όσο και οι άλλοι που παίρνουν άδεια από τη σημαία για να κυβερνούν.

Τα τελευταία χρόνια από όσα μαθαίνουμε - όχι όλα φυσικά - έχουμε πια πειστεί ότι εμπιστοσύνη δεν μπορούμε να έχουμε παρά μόνο στον εαυτό μας και αυτό υπό κανονικές συνθήκες. Τα ισχυρά κέντρα εξουσίας κινούμενα συνήθως στις γκρίζες ζώνες που συνεχώς δημιουργούν, καταφέρνουν να στήνουν απίθανες μηχανές, όπου αυτά πάντα κερδίζουν κι εμείς πάντα χάνουμε. Τα κόλπα αυτά είναι υψηλού επιπέδου, αλλά αν τα δεις από κοντά και ψυχρά, μοιάζουν εντελώς σαν παιδικά επιτραπέζια παιχνίδια. Είναι δε τόσο υψηλών αποδόσεων που κάνουν να μοιάζουν τα κόλπα που μαθαίνουμε ότι παίζουν στα πέριξ οι τοπικοί άρχοντες και διάφοροι υπηρεσιακοί παράγοντες, ως επινοήσεις ψιλικατζίδων. Πάντως, η γεύση που μας αφήνουν αυτά τα χοντρά κόλπα, είτε τα οργανώνουν νόμιμες συμμορίες είτε παράνομες, είναι αφόρητα πικρή και μας κάνουν να αισθανόμαστε τελείως αγαθιάρηδες κι ασυναγώνιστοι βλάκες. Στο δια ταύτα, και με βάση ότι ούτε θύματα επιθυμούμε να είμαστε, πολλώ δε μάλλον ούτε θύτες, το ερώτημα της αμπελοφιλοσοφίας επανέρχεται συχνά. Γιατί άραγε είμαστε πάντα από την μεριά των θυμάτων κι όχι απ'αυτήν των θυτών; Είναι σαν να έγινε κάποτε ερήμην μας αυτή η κατάταξη, σα να συντελέστηκε από μόνη της και από τότε τιποτα δεν μπορεί να την αλλάξει. 

 


 

Ακολουθεί το κόλπο, που το σκέφτηκε και το οργάνωσε ο επικεφαλής του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Γερμανίας και υπουργός οικονομικών της Γερμανίας με την ομάδα του, πριν τον Σόυμπλερ. Και το όνομα αυτού χερ Στάινμπρουκ. Το άρθρο αυτό το έγραψε ο οικονομολόγος Γιάνης Βαρουφάκης και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hot Doc, τεύχος 42.

 

Το 2005, όπως και σχεδόν κάθε χρονιά πριν ξεσπάσει η κρίση, η γερμανική κυβέρνηση πάσχιζε με νύχια και με δόντια να μην παραβιάζει τον κανόνα του Μάαστριχτ, σύμφωνα με τον οποίο, ως γνωστόν, το δημόσιο έλλειμμα πρέπει να παραμένει κάτω του 3% (μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία ήταν η πρώτη χώρα που παραβίασε αυτόν τον κανόνα, παρόλο που η ίδια τον εισήγαγε ως όρο για τη δημιουργία της ευρωζώνης). Τότε ο υπουργός Στάινμπρουκ κάλεσε μια ομάδα τραπεζιτών και τους ανέθεσε τη μυστική αποστολή να βρουν τρόπους να εμφανίσουν δαπάνες του γερμανικού δημοσίου ως… δημόσια έσοδα (ακριβώς όπως είχε κάνει η κυβέρνηση του κ. Σημίτη το 2001 επιστρατεύοντας την Goldman Sachs).

Τραπεζίτες ήταν, τραπεζικά τερτίπια σκαρφίστηκαν. Το πιο ωραίο αφορούσε δαπάνες για συντάξεις δημόσιων υπαλλήλων. Κοιτάξτε τι έκαναν:

Δημιούργησαν ένα χρηματιστηριακό συμβόλαιο, ας το ονομάσουμε «Σ», το οποίο έδινε στον κάτοχό του το δικαίωμα στα κονδύλια που θα ξόδευε το γερμανικό δημόσιο τα επόμενα χρόνια για τις συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων.

Δημιούργησαν μια offshore εταιρεία, έστω «Ε», με έδρα στο Δουβλίνο, όπου ο φορολογικός νόμος εξαιρεί τέτοιες εταιρείες από φορολόγηση.

Πούλησαν το «Σ» στην «Ε» για 8 δις ευρώ. Προσμέτρησαν αυτά τα χρήματα ως έσοδα του γερμανικού δημοσίου, μειώνοντας έτσι το έλλειμμα του γερμανικού προϋπολογισμού κατά 8 δις. ευρώ.

Η ανύπαρκτη, επί της ουσίας, εταιρεία «Ε» ταυτόχρονα πούλησε για μεγαλύτερο ποσό το συμβόλαιο «Σ» σε τράπεζες όπως η Dexia (ναι, η βελγο-ολλανδική τράπεζα που φαλίρισε πριν από δύο χρόνια), η οποία μεταπώλησε το «Σ» σε άλλους επενδυτές-τραπεζίτες-χρηματιστές ή το ενέταξε σε κάποια από τα τοξικά της παράγωγα.

Όταν τα επόμενα χρόνια ήρθε η ώρα της πληρωμής των συντάξεων του δημοσίου, το γερμανικό δημόσιο όχι μόνο έπρεπε να καταβάλει τις συντάξεις στους συνταξιούχους, αλλά και να πληρώσει τα ποσά (8 δις. συν τόκοι συν προμήθειες) που χρωστούσε στους ιδιώτες αγοραστές του «Σ».

Όταν είδε τι όμορφα λειτούργησε το κολπάκι αυτό, ο Στάινμπρουκ το χρησιμοποίησε άλλες τρεις φορές, π.χ. σε σχέση με τις συντάξεις των γερμανών ταχυδρομικών υπαλλήλων. Με κάθε τέτοια κίνηση ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός, και πιο πρόσφατα ηγέτης του SPD, δημιουργούσε κέρδη για χρηματιστές, τράπεζες κ.λπ., με διπλή απώλεια για τον γερμανό φορολογούμενο: Μία απώλεια από τους τόκους και τις προμήθειες που προέκυπταν από τη σύναψη αυτών των συμβολαίων-παραγώγων και μία δεύτερη απώλεια από το γεγονός ότι η υπεραξία αυτή (τόκοι και προμήθειες) συσσωρευόταν στον φορολογικό παράδεισο του Δουβλίνου όπου απέφυγαν τη γερμανική εφορία.

Γιατί σας τα λέω αυτά; Για έναν απλό λόγο. Πολλοί συμπατριώτες μας επένδυαν, προ των γερμανικών εκλογών του Σεπτεμβρίου, στην ελπίδα μιας νίκης των σοσιαλδημοκρατών (του SPD) που, δήθεν, θα έβλεπε το πρόβλημα της κρίσης του ευρώ, και της Ελλάδας πιο συγκεκριμένα, μέσα από τον φακό του ορθολογισμού και μιας ηθικής διαφορετικής από εκείνη της κ. Μέρκελ. Για μήνες τώρα προειδοποιούσα ότι αυτές οι επενδύσεις ήταν είτε ανόητες είτε εκ του πονηρού. Η πιο πάνω ιστορία επιβεβαιώνει αυτές τις προειδοποιήσεις: Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, όπως ακριβώς και οι δικοί μας, δυστυχώς έχουν απολέσει εδώ και πολλά χρόνια την οποιαδήποτε πρόσβαση διέθεταν, πάλαι ποτέ, στον ορθολογισμό και στο ήθος.  

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 04 Ιανουαρίου 2014 18:02

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση