Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013 06:51

Νίκος Γόδας, ο ελασίτης που εκτελέστηκε το 1948 φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Καλό είναι να μαθαίνουμε και καινούργια ονόματα που έχουν κάτι να μας πουν. Λοιπόν, το νέο όνομα από τα παλιά είναι ΝΙΚΟΣ ΓΟΔΑΣ. Μας τον σύστησε το Κ.Κ.Ε, που την Κυριακή 24/11/13, στις 11π.μ, στον πολυχώρο "Μάνος Λοΐζος" στην Νίκαια (Λ.Θηβών 245) διοργανώνει μια εκδήλωση για το Γόδα. Και καλά κάνει.

 

Διότι ο Γόδας, ενώ ήταν το ανερχόμενο αστέρι του Ολυμπιακού, αυτό δεν τον εμπόδισε να ενταχθεί στον Ε.Λ.Α.Σ. Ένας κομμουνιστής μαζί και ταλαντούχος ποδοσφαιριστής, καλός συνδυασμός. Τέτοιους ανθρώπους είναι καλό να προβάλλει η αριστερά. Αυτούς δηλαδή που στην κοινωνία τα πάνε καλά, προχωράνε με τις δικές τους δυνάμεις δουλεύοντας σκληρά και ταυτόχρονα έχουν εκείνη την πίστη που τους οδηγεί τα βήματα στη ζωή και στους πολιτικούς αγώνες. Κι όταν λέμε πίστη, προφανώς δεν εννοούμε τους ανθρώπους που ησυχάζουν στις εκκλησίες ψέλνοντας και που κρατιόνται στη ζωή από την τυπολατρεία του δόγματος. Όπως και δεν είναι πίστη η αντιμνημονιακή επιλογή. Αυτή είναι πολιτική στάση. Πίστη είναι η αποδοχή ως το μεδούλι μιας ουτοπίας που οι αξίες που την συνοδεύουν έχουν γίνει ένα με τη ζωή του πιστού. Ο πιστός χριστιανός δηλαδή, πιστεύει στη Δευτέρα Παρουσία, στον Παράδεισο και στην Κόλαση, και αν κάτι χαρακτηρίζει τη ζωή του είναι η στα όρια του πηγαίου, αγάπη για τον κάθε πλησίον, ίδιας έντασης με την αγάπη για τον εαυτό του. Έτσι δεν είναι; Εντάξει είναι δύσκολο το ζήτημα της πίστης να διατυπωθεί με λόγια. Αλλά όλο και κάποιον πιστό θα έχετε συναντήσει στη ζωή σας, οπότε μία ιδέα θα έχετε. Το θέμα είναι αν στις μέρες μας μάς συγκινούν οι πιστοί ή αν μας φαίνονται ξεπερασμένοι. 

Εν πάση περιπτώσει ο Γόδας ήταν πρόσφυγας. Γεννήθηκε στο Αϊβαλί το 1921. Ένα χρόνο αργότερα, εξ αιτίας της Μικρασιατικής καταστροφής, η οικογένειά του πέρασε απέναντι, στη Μυτιλήνη. Μετά πήγαν στην Κρήτη και τελικά εγκαταστάθηκαν στην προσφυγομάννα Κοκκινιά. Ο πατέρα τους έστησε μια από τις πιο ξακουστές ταβέρνες της εποχής, "Τα Αραπάκια". Εκεί δούλευε προπολεμικά ο Γόδας. Έπαιζε και μπάλλα στις αλάνες της προσφυγούπολης. Γρήγορα ξεχώρισε το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο. Με το που ξεκίνησε ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος ο Γόδας παίρνει μεταγραφή για τον Ολυμπιακό και το 1942 είναι πια ένας βασικός μεσοεπιθετικός παίκτης της θρυλικής ομάδας του Πειραιά. Στους αγώνες που διεξάγονται μέσα στην κατοχή ο Γόδας ξεχωρίζει. Στο κύπελλο Χριστουγέννων το 1943 ό Γόδας ήταν ο καλύτερος του τελικού όπου ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Παναθηναϊκό με 5-2.

Ο Γόδας,ταν ένας πολλά υποσχόμενος ποδοσφαιριστής που δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει το μεγάλο ταλέντο του με την φανέλα της μεγάλης  του αγάπης, του Ολυμπιακού. Ο Νίκος Γόδας «καλλιτέχνιζε» (όπως έλεγε ο μεγάλος Μουράτης), από την θέση του «έξω δεξιά», στον αγωνιστικό χώρο. Ήταν δηλαδή ο σπουδαίος παίκτης, ο ικανός ντριμπλέρ, ο ζογκλέρ της ομάδας.

Την ίδια περίοδο ο Γόδας συμμετέχει στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του 5ου Λόχου του ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά, δίνοντας το παρόν στους αγώνες για τη λευτεριά και κοινωνική αλλαγή. Ο Νίκος Γόδαςλοχαγός πλέον του ΕΛΑΣ πολέμησε τους Γερμανούς στον Πειραιά, ως επικεφαλής του λόχου του στη μάχη της οδού 7ης Μαρτίου το 1944. Επίσης έλαβε μέρος στην κρίσιμη μάχη της Ηλεκτρικής, σε μάχες στο Κερατσίνι, στην Κοκκινιά και στο Πέραμα.

Τον Δεκέμβρη του 1944 έλαβε μέρος στην μάχη της Αθήνας "Δεκεμβριανά 1944" και πολέμησε τους Άγγλους στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά. Στις συγκρούσεις αυτές η μονάδα του Νίκου αποδεκατίζεται και καταφεύγει στο όρος Βελούχι στη Ρούμελη για να ενταχθεί στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ που παρέμεναν εκεί.

Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ο Ν. Γόδας επέστρεψε στον Πειραιά όπου συλλαμβάνεται και οδηγείται -αρχικά- στις φυλακές της Αίγινας (στις οποίες εξακολουθεί το αγαπημένο του άθλημα, παίζοντας μπάλα στην ποδοσφαιρική ομάδα που έχουν συστήσει οι φυλακισμένοι). Ακολούθει η κράτησή του στις Φυλακές Αβέρωφ, Αίγινας και τελικά Κέρκυρας. Ο Γόδας μένει στη φυλακή τρία χρόνια, χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας για να σωθεί. Ο Σταμάτης Σκούρτης κι ο Σπύρος Ανδρεάδης, και οι δύο μελλοθάνατοι που σώθηκαν ύστερα από παρέμβαση του ΟΗΕ το 1949, είναι κατηγορηματικοί στο ότι η διοίκηση του Ολυμπιακού δεν ενδιαφέρθηκε να σώσει τον Γόδα, κάτι που ο Σκούρτης γράφει στο βιβλίο του «Ώσπου να ξημερώσει» (εκδόσεις Κιβωτός).Ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, Νίκος Γόδας, εκτελέστηκε στις 19 Νοεμβρίου του 1948 στο Λαζαρέτο της Κέρκυρας φορώντας την εμφάνιση του Ολυμπιακού, την ερυθρόλευκη φανέλα και το λευκό κοντό παντελονάκι, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία.

 

Και μιας και πιάσαμε τα παλιά να πούμε και κάτι ακόμα. Περπατώντας σήμερα στον Πειραιά, έσκυψα κάποια στιγμή σ'ένα πεζούλι για να δέσω το κορδόνι μου. Με το που σηκώνουμε πέφτει το μάτι μου σε μια μικρή μαρμάρινη εντοιχισμένη πλάκα που έλεγε: "ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΕ ΤΟ Α΄ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΕΚΕ ΑΠΟ 17 - 23 ΝΟΕΜΒΡΗ 1918". Το κτίριο αυτό είναι στην αρχή της Μπουμπουλίνας και αν έπεφτα πάνω του αύριο Σάββατο 23/11, θα ήταν μια σούπερ εκπληκτική σύμπτωση. Αλλά κι έτσι έπαθα μια μικρή ταραχή. Πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο και άρχισα να παρατηρώ το εγκατελελειμμένο αυτό κτίριο. Είναι ένα παλιό γωνιακό που η είσοδός του όπως είπαμε είναι επί της Μπουμπουλίνας. Κι ενώ η πρόσοψή του βλέπει λιμάνι, παράξενο γιατί η αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα, η είσοδος του και τα κόλπα του είναι επί της Μπουμπουλίνας.

Τι σημαίνει ΣΕΚΕ; ΣΕΚΕ λοιπόν, σημαίνει Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος. Τον Νοέμβριο του 1924 στο τρίτο του συνέδριο το ΣΕΚΕ μετονομάστηκε σε Κομμουνστικό Κόμμα Ελλάδος. Κι έτσι ξεκίνησε μια ιστορία που είχε δύο λαμπρές στιγμές στην ζωή αυτού του τόπου. Τις δύο αυτές περιόδους κατάφεραν οι κομμουνιστές να συσπειρώσουν γύρω τους μια αγωνιστική, θυσιαστική και δημιουργική Ελλάδα, που η πλειοψηφία τους ήταν άνθρωποι του μόχθου. Μία στην κατοχή και μία που ξεκίνησε από τα μέσα της δεκαετίας του '50 κι έφτασε μέχρι τα τον Απρίλη του '67.

Από το κτίριο αυτό λοιπόν, ξεκίνησαν όλα της αριστεράς. Αυτά που έγιναν ένα με τον Γόδα και με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες μας. Και έμεινα εκεί κοιτάζοντας το και προσπαθώντας να φανταστώ τους ανθρώπους εκείνους. Τον ενθουσιασμό τους που έβαζαν τα θεμέλια μιας νέας πίστης. Θα ζωγράφιζα τα μάτια τους φλογισμένα, το πρόσωπό τους σοβαρό και σκεπτικό και το περπάτημά τους αργό και σίγουρο. Κόντρες κι αγκαλιές, συμφωνίες, εντάσεις και εξάψεις. Ένα αγωνιώδες κλίμα που τρεφόταν από τη γέννεση του καινούργιου συλλογικού ριζοσπαστισμού διαχεόνταν στο κτίριο αυτό όπου στεγάζονταν τα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμοπλοίων Πειραιώς. Εκεί μαζεύτηκαν αντιπρόσωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας που εκπροσωπούσαν τις διάσπαρτες σοσιαλιστικές ομάδες ποικίλων τάσεων και προϊστορίας. Είχαν γίνει οι απαραίτητες διεργασίες για να ενωθούν σε ένα νέο κόμμα, με κοινές αρχές, πολιτική και πρόγραμμα.  Μ'αυτόν το στόχο ξεκίνησε το πρώτο συνέδριο του ΣΕΚΕ. Τα όσα ακολουθούν τα αντέγραψα από την Βικιπαίδεια.

Σύμφωνα με τον Αβραάμ Μπεναρόγια, αγωνιστή από τη Θεσσαλονίκη ισπανοεβραϊκής καταγωγής: "Στο συνέδριο ήσαν όλοι οι εκπρόσωποι των σοσιαλιστικών ζυμώσεων παλαιοτέρων ετών, πλην του Πλάτωνος Δρακούληοι ζωηρότεροι και συνειδητότεροι εκπρόσωποι του ελληνικού προλεταριάτου καπνεργάται, ηλεκτροτεχνίται, σιγαροποιοί, ναυτικοί, οι εκπρόσωποι των νέων ιδεολόγων διανοουμένων, φοιτηταί επαναστάται, δοκιμασθέντες ήδη στον αγώνα υπέρ των ιδεών των. Μια χούφτα ανθρώπων περί τους 30 εν όλω έθετον τις βάσεις ενός νέου και ιστορικού κόμματος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ήνοιγον τον δρόμον της πολιτικής σταδιοδρομίας της νέας κοινωνικής τάξεως, του ελληνικού προλεταριάτου".

Στο συνέδριο συμμετείχαν και δύο βουλευτές, ο Αριστοτέλης Σίδερης και ο Αλβέρτος Κουριέλ, που είχαν εκλεγεί στη Θεσσαλονίκη με την Φεντερασιόν στις εκλογές του 1915.Το Α΄ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο ξεκίνησε τις εργασίες του με σύντομη ομιλία του ηλεκτροτεχνίτη και προσωρινού προέδρου των εργασιών Σταμάτη Κόκκινου, ο οποίος, μιλώντας εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής, είπε:

«Η αίθουσα εις την οποίαν συνεδριάζομεν δεν ανήκει εις το Σοσιαλιστικόν Κόμμα και ως εκ τούτου δεν πρέπει να κάμει εντύπωσιν εις το κοινόν η διακόσμησις, η κάθε άλλο παρά σοσιαλιστική. Εύχομαι, όπως εις το ερχόμενον συνέδριον έχωμεν αίθουσαν ιδικήν μας, όπως ημείς θέλωμεν».

Στη συνέχεια ο Αβραάμ Μπεναρόγια διάβασε εκ μέρους της Οργανωτικής Επιτροπής χαιρετιστήρια τηλεγραφήματα και κατόπιν το λόγο πήρε ο Άντζελ Πεχνά εκ μέρους των Σοσιαλιστών Καβάλας, ο οποίος και ζήτησε τη διακοπή των εργασιών για το απόγευμα της ίδιας μέρας, σε ένδειξη συμπαράστασης προς τη Γερμανική Επανάσταση των Σπαρτακιστών που εξελισσόταν εκείνες τις μέρες με ηγέτες τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ. Τέλος, το λόγο ξαναπήρε ο Μπεναρόγια, ο οποίος, μεταξύ άλλων, ζήτησε την άδεια «να αποστείλει χαιρετιστήρια τηλεγραφήματα, όπου πρέπει».

Υπήρχαν διάφορες τάσεις και αντιλήψεις για το νέο κόμμα. Ύστερα από έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις επικράτησαν οι απόψεις της αριστερής πτέρυγας που εμπνεόταν από την Οχτωβριανή Επανάσταση και το κόμμα από την ίδρυσή του κιόλας απέκτησε επαναστατικό προσανατολισμό. Το κόμμα διακύρηττε ανοιχτά και περήφανα ότι παλεύει "δια την ανατροπήν της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας και τον θρίαμβον του διεθνούς σοσιαλισμού". Ο Νικόλαος Γιαννιός και η ομάδα του αποχώρησε από το συνέδριο χωρίς αυτό να έχει επιπτώσεις.

Στο Ιδρυτικόν Ψήφισμα του ΣΕΚΕ αναφέρεται:

"Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος βασίζεται επί των θεμελιωδών αρχών:

  1. Πολιτική και οικονομική οργάνωσις του προλεταριάτου σε ξεχωριστό κόμμα τάξεως για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και δημοσιοποίησην των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής δηλαδή την μεταβολήν της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας εις κοινωνίαν κολλεχτιβικήν ή κομμουνιστικήν και
  2. Διεθνής συνεννόησις και δράσις των εργατών"

Γενικά εκφράστηκαν θέσεις για την εγκαθίδρυση Δημοκρατίας, δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, διαχωρισμού κράτους εκκλησίας, κατάργηση έμμεσων φόρων, προοδευτική φορολογία, εξίσωση δύο φύλλων, καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και εισαγωγής στα σχολεία γλωσσών των διάφορων εθνοτήτων. Το συνέδριο επίσης υιοθέτησε ψήφισμα ίδρυσης Δημοκρατικής Ομοσπονδίας των Βαλκανικών Κρατών. Τέλος ψήφισε «διαμαρτυρίαν δια την μελετώμενην επέμβασιν των συμμάχων κατά της νεαράς Σοβιετικής Δημοκρατίας».

Την πρώτη Κεντρική Επιτροπή που εκλέχθηκε στο συνέδριο αποτελούσαν οι:

Την Εξελεγκτική Επιτροπή αποτελούσαν οι:

  • Γιώργος Πισπινής
  • Σπύρος Κομιώτης
  • Αβραάμ Μπεναρόγια

Διευθυντής της εφημερίδας Εργατικός Αγών που ήταν το πρώτο επίσημο εβδομαδιαίο δημοσιογραφικό όργανο του κόμματος εκλέχτηκε ο Δ. Λιγδόπουλος.

Η καθημερινή ενημέρωση των μελών γινόταν μέσω του Ριζοσπάστη που έκδιδε ο Ι.Πετσόπουλος και συνέκλινε με τις απόψεις του ΣΕΚΕ.

Η πρώτη συγκέντρωση του ΣΕΚΕ οργανώθηκε τον Δεκέμβριο του 1918 στο θέατρο "ΔΙΟΝΥΣΙΑ" στην Πλατεία Συντάγματος και συγκέντρωσε αρκετό κόσμο. Παρόμοιες συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν σε ΒόλοΚαβάλα και Θεσσαλονίκη.

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014 16:55
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση