Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013 23:08

Και πήρα σβάρνα πορείες και συναυλίες...και ήρθε η ώρα να τα πω.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Σε πέντε εκδηλώσεις παρευρεθήκαμε από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή που μας πέρασε. Είχαμε πιαστεί στο δόκανο της λαϊκής σοφίας "όποιος γυρίζει μυρίζει". Το στίγμα των τεσσάρων ήταν αντιφασιστικό και της μίας το ρεμπέτικο, μία διήμερη γιορτή που οργάνωσε ο Δήμος Πειραιά στον σταθμό του Αγ.Διονυσίου στη Δραπετσώνα, με σκοπό να το τιμήσει για πρώτη φορά στην περιοχή όπου γεννήθηκε. 

 

Από τις αντιφασιστικές, ή μία ήταν συναυλία που την οργάνωσε ο Δήμος Κερατσινίου Δραπετσώνας στην ελεύθερη παραλία των Λιπασμάτων. Η άλλη ήταν μια σεμνή γιορτή με κατάθεση στεφάνων και εκφωνήσεις λόγων προς τιμήν της μάχης της Ηλεκτρικής το 1944. Και οι δύο άλλες ήταν πορείες, η μία στο Κερατσίνι και η άλλη στο Πέραμα.

Η σεμνή τελετή στο μνημείο της μάχης της Ηλεκτρικής στην Χαραυγή, είχε καθισμένους, είχε και όρθιους. Οι μεγάλοι και φέροντες κάποιο τίτλο ή κατέχοντες κάποια θέση, ήταν οι καθιστοί. Οι άλλοι, ως επί το πλείστον νέοι, ήταν όρθιοι και αρκετοί κρατούσαν πανό και σημαίες. Συνδημότες μας που είχαν έρθει άλλοι με το Κ.Κ.Ε και με διάφορες συλλόγους που τους υποστηρίζει, άλλοι με το ΣΥΡΙΖΑ και με διάφορες κινήσεις στις οποίες συμμετέχει και αρκετοί από μόνοι τους.Το καλό είναι πως της γιορτής αυτής η ουσία της από χέρι είναι αντιφασιστική. Γι’αυτό κούμπωσε με τις προσπάθειες που κάνουν αυτήν την περίοδο, όλα κόμματα και πιο πολύ της Αριστεράς, που επιδιώκουν να στείλουν στην κοινωνία ένα αντιφασιστικό μήνυμα, εξ αιτίας της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από ένα μέλος της Χρυσής Αυγής. Αυτός είναι ο λόγος που γύρω  στους 300 δημότες παρευρέθηκαν την Κυριακή στη γιορτή της μάχης της Ηλεκτρικής, όταν τα προηγούμενα χρόνια μετά βίας έφταναν τους 50. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν χρέος τους να παρευρίσκονται σε εκδηλώσεις που τιμούν τη δράση ανθρώπων που αγωνίστηκαν ενάντια του κακού, είτε αυτό είναι οι ξένοι, είτε οι έχοντες άλλες πεποιθήσεις και συμφέροντα συμπατριώτες τους. Επίσης στις γιορτές συμμετέχουν άνθρωποι που θεωρούν σημαντικό τη διατήρηση της ιστορικής μνήμη και τα διδάγματα που αυτή μας προσφέρει, όπως λέει και το σύνθημα ότι και τώρα και πάντα και όπως το '40, τη φτώχεια και τον φασισμό θα πολεμάμε πάντα. Υπάρχουν τέλος κι εκείνοι που κάνουν το κομματικό τους καθήκον και ως εκ τούτου παρευρίσκονται σε τέτοια μαζώματα για λόγους άσχετους. Εμείς νομίζουμε πως δεν ανήκουμε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες και μάλλον δεν θα παρευρεθούμε ξανά για να αποδώσουμε τιμές κι ευχαριστίες σε όσους αγωνίστηκαν στη μάχη της Ηλεκτρικής. Μέσα μας φυσικά θα εξακολουθούμε να τους βγάζουμε το καπέλο και να τους ευχαριστούμε σιωπηλά για όσα έκαναν για τους συνανθρώπους τους και για την πατρίδα εκείνες τις πολύ δύσκολες εποχές.

Η αντιφασιστική συναυλία που οργάνωσε την Κυριακή το απόγευμα ο δήμος στην ελεύθερη παραλία των Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα δεν μας άρεσε. Ο βασικός λόγος ήταν πως είχε μια προχειρότητα. Ακόμα και το κεντρικό πανό είχε ένα λάθος. Ακούστε τι έλεγε στην άκρη του: «πρώην παραλία περιοχή Λιπασμάτων». Και ποιο είναι το σωστό; Παραλία περιοχής πρώην Λιπασμάτων. Κακόηχο κι αυτό, αλλά η παραλία εξακολουθεί να είναι στη θέση της και να είναι παραλία. Το σκεπτικό της εκδήλωσης μάλλον ήταν το εξής: Θα κλείσουμε μερικά συγκροτήματα hiphop και new metal roc, θα κάνουμε μια όσο γίνεται πιο λάιτ καταδίκη του φασισμού και θα είμαστε εντάξει με τη συνείδησή μας. Και όσοι τσιμπήσουν, τσίμπησαν. Μια γιορτή που διαφημίστηκε ελάχιστα και που δεν προβλήθηκε καθόλου. Γι’αυτό κυκλοφορούσαμε στο χώρο μπροστά από την εξέδρα σαν άδικες κατάρες, άνθρωποι που σχετίζονται με τα δημοτικά και ελάχιστοι νέοι που μάλλον ήταν φίλοι και γνωστοί των συγκροτημάτων. Ευτυχώς που δίπλα μας ήταν η θάλασσα με τους ήχους της, τη μυρωδιά της και τα χρώματα που της χάριζε ένας καλοκαιριάτικος ήλιος που έδυε αργά και γλυκά. Και λέμε ευτυχώς, διότι πολύ άργησε, μα πολύ, να ξεκινήσει το πρώτο συγκρότημα να παίζει τη μουσική του. Έφυγα χειρότερα από ότι είχα πάει κι αν δεν συναντούσα αγαπητούς φίλους και γνωστούς θα ήμουν ταμάμ για να με κλαίνε και οι ρέγγες.

Την αντιφασιστική διαδήλωση της Παρασκευής που διέσχισε την Π.Τσαλδάρη, πέρασε μπροστά από το Δημαρχείο και κατέληξε στη πλατεία Λαού, την διοργάνωσε η "Αυτόνομη Αντιφασιστική Συνέλευση Κερατσινίου". Οι περισσότεροι παρόντες ήταν νεαροί και νεαρές, με τις μαύρες μπλουζίτσες τους, τα τσιγαράκια τους και με μια ευχάριστη διάθεση. Νέοι Κερατσινιώτες, που μάλλον θα συμμετέχουν στην Αυτόνομη  Συνέλευση, μέλη και φίλοι του Ρεσάλτο και αρκετοί αντιεξουσιαστές κι αναρχικοί από διάφορες περιοχές του Πειραιά και της Αθήνας συζητούσαν πριν από την πορεία στην πλατεία Νίκης, φώναζαν τα συνθήματά τους και από τα ηχεία ακουγόντουσαν αγγλόφωνα τραγούδια που γυρίζανε γύρω από το είδος της πανκ μουσικής. Όλες οι άλλες οργανωμένες αντιφασιστικές ομάδες και κινήσεις της πόλης μας δεν τίμησαν την Αυτόνομη Συνέλευση, εξόν από μεμονωμένες ατομικές παρουσίες. Σύμφωνα με τα κείμενα αυτής της ομάδας ο φασισμός είναι γέννημα θρέμμα της εξουσίας όταν το καπιταλιστικό σύστημα περνάει τέτοια κρίση που δυσκολεύεται ακόμα και το κράτος του να αντιμετωπίσει το λαό. Αυτόν το ρόλο που με βία και τραμπουκισμούς θα φοβίσει και θα διασπείρει το μίσος τον ρατσισμό και τον εθνικισμό τον αναλαμβάνουν να τον παίξουν οι φασίστες, οργανώνοντας το νέο παρακράτος. Έτσι ο αντιφασισμός της "Αυτόνομης Συνέλευσης Κερατσινίου" είναι αδιαχώριστος με τον αντικαπιταλιστικό και αντικρατικό αγώνα. Κι αυτό διότι η εξουσία αυτού του καπιταλιστικού κράτους γεννάει και θρέφει τον φασισμό.

Ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να οργανώνεις πολιτικές εκδηλώσεις και μάλιστα αν δεν έχεις από πίσω σου την υποστήριξη κάποιου κόμματος και σε βάση που ξεφεύγει αρκετά από τα στάνταρ της τρέχουσας ζωής. Το όποιο λοιπόν, σχόλιο μας εκ προοιμίου σέβεται τις προσπάθειες που κάνουν συνδημότες μας και προπάντων στις περιπτώσεις εκείνες που δεν τρώνε από τα έτοιμα, προσπαθώντας με πολλή δουλειά να ανοίξουν νέα μονοπάτια σκέψης και πολιτικής παρέμβασης. Η εκτίμησή μας είναι πως ο αντιφασισμός της Αυτόνομης Συνέλευσης είναι πολύ δύσκολο να περάσει στον μέσο άνθρωπο. Που ακόμα κι αν συμφωνεί στην ανάλυση του φαινομένου του φασισμού πρέπει να διανύσει μεγάλες αποστάσεις για να βρει μια θέση ο εαυτός του στο δια ταύτα της οργάνωσης της κοινωνίας και στο τι μέλλει γενέσθαι που έχει στο μυαλό της η Συνέλευση αυτή. Στην συγκυρία αυτή, για την "Αυτόνομη Συνέλευση" δεν είναι ο φασισμός ο μοναδικός εχθρός. Εχθροί είναι όλοι όσοι δεν είναι αντιεξουσιαστές. Μας δίνει πάντως την εντύπωση ο λόγος και η πρακτική της "Αυτόνομης Συνέλευσης", πως το μόνο που έχει να προσφέρεο σαν δυναμική των αγώνων ο αντιφασισμός είναι ότι πιο εύκολα δηλώνει κάποιος αντιφασίστας παρά αντιεξουσιαστής, και από τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει η Χρυσή Αυγή. Διότι άλλο είναι να πολεμάς γενικά κι αόριστα το κράτος, την εξουσία και τον καπιταλισμό και άλλο τα συγκεκριμένα μέλη της Χρυσής Αυγής. Όμως ο υπαρκτός φασισμός σε τι άλλαξε τον πολιτικό χώρο που εκφράζεται από την "Αυτόνομη Συνέλευση"; Εμείς δεν μπορούμε να διακρίνουμε κάποιες νύξεις αλλαγών, ή προσπάθειες για το στήσιμο γεφυριών με τους ας πούμε λάιτ αντιφασίστες, ούτε αντιλαμβανόμαστε προβληματισμούς που θα επιδιώξουν συμμαχίες ακόμα και με πολιτικούς αντιπάλους, αλλά όχι απαραίτητα εχθρούς. Ισχύει φυσικά εκείνο το γνωστό, πως δηλαδή, ακόμα κι αν έτσι έχουν τα πράγματα τώρα, ποτέ δεν ξέρουμε πως θα είμαστε και τι θα κάνουμε αύριο. Ευχόμαστε τα καλύτερα.

Στην ίδια λογική κινείται και ο "Αντιφασιστικός Συντονισμός Δραπετσώνας Κερατσινίου Περάματος" που μαζί με τους "Πολίτες Περάματος ενάντια στον φασισμό" διοργάνωσαν το Σάββατο την πορεία στο Πέραμα. Όπως μας είπαν γνωστοί Περαματιώτες, για Πέραμα καλή ήταν η συμμετοχή, αν και οι μισοί περίπου ήταν από άλλα μέρη. Το καλό εδώ ήταν πως αν και πάλι οι νέοι ήταν πολλοί, έδωσαν παρόν και οι υπόλοιπες ηλικίες. Ομοιομορφία στο ντύσιμο και στο στυλ δεν διακρίναμε, ίσα ίσα, αρκετά μοντελάκια πήρε το μάτι μας, κι αυτό το λέμε για καλό. Η πορεία που ξεκίνησε από την πλατεία Ηρώων και διέσχισε κεντρικούς δρόμους του Περάματος είχε πολλά συνθήματα που αφορούσαν όλα τα θέματα που απασχολούν την αριστερά. Το φασισμό της Χρυσής Αυγής πρώτα από όλα, τα μνημόνια του Σαμαρά και το ρατσισμό, τους μετανάστες και την ιστορία με τον Άρη Βελουχιώτη (όπου ζητούσαν οι διαδηλωτές από το λαό να θυμηθεί πως το χώμα που πατά αυτός το λευτέρωσε και το ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, εντάξει ότι θυμάται χαίρεται ο καθένας) και άλλα ενάντια στη φτώχια και την ανεργία. Κόσμο στα πεζοδρόμια  ή στα μπαλκόνια να χειροκροτεί τους διαδηλωτές δεν είδαμε. Κάτι λίγοι που σιωπηλοί και στα όρια της αδιαφορίας κοιτούσαν την πορεία ήταν το σύνηθες μοτίβο. Εδώ το στίγμα ήταν η σύνδεση του ναζισμού της Χρυσής Αυγής με τη φτώχεια και την ανεργία που γέννησαν τα μνημόνια. Άρα ο αντιφασιστικός αγώνας είναι και αντιμνημονιακός κι αντιστρόφως. Ακόμα και αν υπάρχουν εν δυνάμει αντιφασίστες στα άλλα κόμματα ή άνθρωποι που θέλουν να εκφράσουν τον αντιφασισμό τους, αυτοί αποκλείονται από τη στιγμή που δεν καταδικάζουν τα μνημόνια. Στην ουσία, μιας και οι άλλες αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, εκτός από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν θέλουν να δημιουργήσουν ένα εννιαίο αντιφασιστικό μέτωπο με τους Συριζαίους, ο Αντιφασιστικός Συντονισμός είναι πολύ δύσκολο να συσπειρώσει κόσμο και κοσμάκη. Μοιάζει σαν ο αντιμνημονιακός αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ να απόκτησε λόγω συγκυρίας και τον προσδιορισμό του αντιφασιστικού. Και στην περίπτωση αυτή, όλοι οι μνημονιακοί είναι όχι πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εχθροί του όπως και η Χρυσή Αυγή, αφού αυτοί και η πολιτική τους γέννησαν τον φασισμό. Επί του παρόντος δεν διακρίνουμε να πέφτει το βάρος στον εμπλουτισμό και στην ενίσχυση της δημοκρατίας μας, στην ενίσχυση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και στην καλλιέργεια, αν όχι της αποδοχής, τουλάχιστον της ανοχής στο διαφορετικό και στο αλλιώτικο. Αυτό που θέλουμε να πούμε ότι η καταδίκη του φασισμού είναι το μισό, αν δεν συμπληρώνεται από τα προηγούμενα,

Για το ΚΚΕ να πούμε; Δεν έκανε και κάτι αυτό το τριήμερο, αλλά αυτό από γεννησιμιού του είναι και

αντικαπιταλιστικό

και αντιμπεριαλιστικό και αντιευρωπαϊκό και αντιμνημονιακό και αντιφασιστικό κόμμα. Χρόνια τώρα είναι που δεν

θέλει παρτίδες με κανέναν άλλον που δεν είναι σαν κι αυτό, μιας και ο ένας του μυρίζει και ο άλλος του ξυνίζει κι

έτσι έχει μάθει να ανακυκλώνει τον εαυτό του αρκετά ικανοποιητικά για τα μέλη του. 

Τώρα, στη φάση του αντιφασισμού, ξέρει και ξέρουμε εκ των προτέρων τι θα πει, πως θα το πει και τι θα κάνει.

Στόχος είναι να επιβεβαιώνει τη μοναδικότητά του.  

Αυτό που είναι γεγονός είναι ότι το ξήλωμα του μηχανισμού της Χρυσής Αυγής το έχει αναλάβει η κυβέρνηση. Αφού τους ανέχτηκε επί μακρόν, μετά το φόνο αποφάσισε να πιεί το φαρμάκι και να τους κυνηγήσει με την αστυνομία και με την δικαιοσύνη. Αν τα κατηγορητήρια εν τέλει στηριχτούν σε επαρκείς αποδείξεις και τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα και συντριπτικά για τις κατηγορίες που θα αποδοθούν στην ηγεσία της Χ.Α, τότε η οργάνωση αυτή δύσκολα θα μπορέσει να συνεχίσει ως έχει. Αυτό πάντως που κάνει η κυβέρνηση, κι αν όλα πάνε κατ'ευχήν, είναι μία κίνηση που σωστά θα καταγραφεί στα θετικά της και λογικό είναι να αποκομίσει κι εκλογικά κέρδη.

Το δύσκολο όμως θέμα είναι άλλο. Και είναι αυτό που μας περιμένει στη γωνία, οι ναζιστικές δηλαδή συμπεριφορές και αντιλήψεις. Αυτές είναι που δεν πολεμιούνται με αστυνομίες και δικαστήρια. Γι’αυτές απαιτείται αγώνας ιδεολογικός, πολιτικός και πρωτοβουλίες τέτοιες που θα ροκανίζουν σιγά σιγά τη ναζιστική θεώρηση των πραγμάτων. Αν η πρωταρχική αιτία του φασισμού στην Ελλάδα στις αρχές του 21ου αιώνα είναι ο καπιταλισμός και το κράτος του, τότε μάλλον ο ναζισμός θα είναι για πολύ καιρό εδώ. Το θέμα όμως είναι αν αποκτά πολλούς υποστηριχτές, αν λαϊκά στρώματα τον στηρίζουν γιατί τον νοιώθουν κοντά τους, αν γεννάει πάθος για την πολιτική στους ανθρώπους που τον ασπάζονται, αν τα συνθήματα του και τα αιτήματά του εγγράφονται στην πολιτική ατζέντα της επικαιρότητας. Και δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι αν με κάποιο τρόπο αρχίζουν να αμβλύνονται οι αρνητικές επιπτώσεις των μνημονίων θα αρχίζει να εξασθενεί και η δύναμη του ντόπιου φασισμού. Γι'αυτό θέλει ψάξιμο και κοίταγμα από πολλές πλευρές το φαινόμενο του ναζισμού.

Ίσως επίσης έχει σημασία να ερευνηθούν συστηματικά και εις βάθος τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ντόπιων ναζιστών. Πέρα από τις συγκεκριμένες αιτίες που διαμόρφωσαν τις συνειδήσεις ανθρώπων συντηρητικών, και όχι μόνο, ανθρώπων πάντως που ένιωσαν να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους, που αισθάνθηκαν εξαπατημένοι και διαψευσμένοι από το πολιτικό σύστημα και τις παρλαπίπες του Παπανδρέου, αλλά και από τις κωλοτούμπες του Καρατζαφέρη και του Σαμαρά, πρέπει να συλλειτούργησαν και άλλες αιτίες. Λόγου χάρη, δύσκολα η συντηρητική στάση ζωής αποδέχεται αυτήν την διάχυτη ανομία κι ατιμωρησία που ξεκινούσε από την κορυφή και διαχέονταν σε όλα τα στρώματα χρόνια τώρα. Δύσκολα επίσης ο μέσος άνθρωπος αποδέχεται το διαφορετικό και το ξένο. Κι όταν η κρίση λιγοστεύει τις θέσεις εργασίας τότε ο ξένος γίνεται απειλητικός και εχθρικός. Έτσι μπήκε με έμφαση από φτωχά στρώματα, το να παταχθούν και να εκδιωχθούν με κάθε μέσο οι μετανάστες από την χώρα. Και η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε σ'αυτούς σαν το Ζορό και εξέφραζε αυτό το «με κάθε μέσον» που είχε λίγη σημασία για τους ανθρώπους αυτούς αν ήταν ωμό κι απάνθρωπο, μιας και αυτό που παιζόταν ήταν η επιβίωσή τους στο εδώ και τώρα. Στον χίλια κομμάτια λαϊκό άνθρωπο εξ αιτίας της κρίσης, μήπως η Χρυσή Αυγή κατάφερε να του δίνει αξίες και ρόλο και νόημα που τον σήκωσαν από χάμω όπου τον είχαν πετάξει οι δικοί του άνθρωποι και του έδωσε ύψος και περηφάνια; Και μήπως η συγκεκαλυμμένη βία που κυριαρχούσε τις τελευταίες δεκαετίες, όπου η κυρίαρχη άποψη την διακινούσε μέσω των μηχανισμών που έλεγχε για να περιθωριοποιεί άλλες απόψεις, μήπως αυτή η από "βαμβάκι" βία, στις ακραίες καταστάσεις της κρίσης ήρθε κι έδεσε ομαλά με τη σωματική και τραμπούκικη βία της Χρυσής Αυγής; Και μήπως η κυριαρχία ενός χαμηλής αισθητικής και φτηνού νοήματος λάιφ στάιλ πολιτισμού που έκοβε και έραβε όχι μόνο στα κανάλια της συμφοράς, αλλά και σε όλα τα σπίτια, βοήθησε να διαμορφωθεί ένας τύπος ανθρώπου που από μόνος του απαρνιέται τις ευθύνες του εν ονόματι της ξέγνοιαστης καλοπέρασής του και ψάχνει γι'αυτό μια ασφάλεια που πιστεύει ότι θα την εξασφαλίζει ο μονολιθικός τρόπος ζωής που πουλάει η οποιαδήποτε δικτατορία;

Αν πολλοί από τους παραπάνω ισχυρισμούς, είναι όντως παραπόταμοι του ναζισμού, αλλά υπάρχουν και άλλοι που θα τους ανιχνεύουμε μέσα στους χώρους όπου κινούμαστε και ζούμε, τότε η αντιμετώπισή τους θέλει πολύ δουλειά και σε πολλά επίπεδα. Θέλει επίσης μια στράτευση που θα προσκαλεί όλους όσους είναι διαθέσιμους για κάτι τέτοιο που ξεφεύγει από τα οφθαλμοφανή. Και πάνω απ’όλα θέλει να έχουν όλοι μια βαθιά επιθυμία για το ανοιχτό των οριζόντων όλων των υπάρξεων που κινούνται δίπλα τους, απέναντί τους, στη χώρα τους και σε κάθε γωνιά αυτού του μικρού κι αιματοβαμμένου πλανήτη. 

Δεν ξέρω αν αυτός ο κόσμος που τώρα παίρνει μέρος στις αντιφασιστικές πορείες θα αυξηθεί ή σιγά σιγά θα αρχίσει να ελαττώνεται. Ένα θέμα είναι αυτό, δηλαδή ποια δύναμη θα αποκτήσει συν τω χρόνω το αντιφασιστικό κίνημα. Το άλλο θέμα είναι ποιους στόχους θα έχει. Γιατί ως πότε θα συμμετέχει ο ευνοϊκά διακείμενος στις πορείες αυτές, αν το μόνο που εν τέλει προκύπτει είναι να επιβεβαιώνεται ο αντιφασισμός και ότι άλλο κολλάει σ’αυτόν ο κάθε οργανωτής; Άρα είναι σημαντικό να αναδεικνύονται στόχοι συγκεκριμένοι που δεν είναι απαραίτητο να υλοποιούνται μόνο μέσα από συλλαλητήρια. Λόγου χάρη, η Αυτόνομη Αντιφασιστική Συνέλευση Κερατσινίου οργάνωσε ένα αντιφασιστικό γκράφιτι και το ερχόμενο Σάββατο διοργανώνει ένα αντιφασιστικό τουρνουά μπάσκετ. Ένα δείγμα είναι αυτό, μικρό, που φανερώνει όμως κάτι διαφορετικό. Η μεγάλη όμως πρόκληση είναι να επαναδιατυπώσουμε τις σχέσεις μας με πολλά πράγματα που απαρτίζουν τη ζωή μας. Τέχνες, επιστήμες, φιλοσοφία, τεχνολογία, σχέσεις ανθρώπινες και τρόποι και προτεραιότητες ζωής, σχέσεις φύλων και περιεχόμενο παιδείας, εργασίας κι αθλητισμού, και ότι απασχολεί και περιορίζει τις ελευθερίες του ανθρώπου. Όλα αυτά είναι εκεί και μας περιμένουν να τους εμφυσήσουμε μια νέα ορμή, να δημιουργήσουμε μια διαφορετική σχέση ικανή να κάνει τη ζωή, παρόλες τις δυσκολίες της, προσπελάσιμη και στο βάθος κήπος για πολλούς.

Στη ρεμπέτικη βραδιά ήταν όμορφα. Ήταν και γλυκός ο καιρός, και καλά τα συγκροτήματα που έπαιξαν διαλεχτά τραγούδια. Κι ο κόσμος ήταν ωραίος και φαινόταν σχετικός μ’αυτήν την μουσική. Βοήθησε και ο χώρος που ταίριαξε μ'αυτά τα τραγούδια. Κάποια στιγμή πέρασε και ο Μιχαλολιάκος, είπε δυο τρία ενθαρρυντικά πράγματα, ευχαρίστησε τους μουσικούς που δωρεάν συμμετείχαν σ’αυτό το αφιέρωμα, όλους εμάς που ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα και άρον άρον έφυγε κρατώντας τα δυο εγγονάκια του στα χέρια. Όπως είπε κι ο Φάνης μας. οι επικοινωνιολόγοι του θα τον συμβούλεψαν: Βασίλη και καλή εντύπωση θα κάνεις με τα εγγόνια και καλή δικαιολογία είναι για να αποχωρήσεις γρήγορα. Εν πάση περιπτώσει, εμείς περάσαμε καλά και δίχως τον Μιχαλολιάκο. Άμα μάλιστα συναντούσαμε φίλους και γνωστούς από τη Δραπετσώνα – που απουσίαζε εκκωφαντικά – μάλλον θα ήταν καλύτερα. Του χρόνου ίσως….     

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013 23:10
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση