Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013 15:10

Αρχαιοφρένεια του Αρανίτση από την Ελευθεροτυπία

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Με φέρνει σε δύσκολη θέση η Ρεπούση.

Παρακολουθώ το λόγο, τα κείμενα και την πορεία της από τον καιρό των φοιτητικών χρόνων. Λίγο μεγαλύτερη εκείνη. Όμορφη παρουσία, δύναμη πνεύματος και λόγου. Πάντα παρουσίαζε ενδιαφέρον, όταν μιλούσε στο αμφιθέατρο και την παράταξη.

Εξακολουθώ να την παρακολουθώ. Πολύ συχνά συμφωνώ με το περιεχόμενο των προτάσεων και των αναλύσεών της. Διαφωνώ με τον τρόπο και το χρόνο που επιλέγει να τα παρουσιάσει.

Και τώρα, πάνω που είπε όσα είπε για τα Θρησκευτικά, που έκανε το γύρο των Μέσων και των κοινωνικών δικτύων η ανάλυση και η πρότασή της, που ενεπλάκησαν στην κουβέντα όλες οι πιο συντηρητικές δυνάμεις του τόπου, σκάει η βόμβα για τις «νεκρές γλώσσες».

Λες και θέλει να πείσει κι εμάς που την πιστεύουμε ότι, τελικά, κάνει «παιχνίδι». Το θέμα είναι - αν ναι - με ποιο απώτερο στόχο.

Ναι, τα αρχαία και τα λατινικά είναι «νεκρές γλώσσες». Αυτή η ορολογία έχει επιλεγεί στην Ευρώπη, για να ορίσουν αυτές τις γλώσσες. Και εννοούν ότι - επειδή δεν ομιλούνται - πρέπει να αναζητηθεί ο καταλληλότερος τρόπος για τη διδασκαλία τους.

Άλλη μέθοδο θα ακολουθήσουν για τη διδασκαλία μιας ομιλούμενης γλώσσας, την οποία αντιμετωπίζει το παιδί βιωματικά, και άλλη μέθοδο προσέγγισης και εκμάθησης χρειάζεται μια γλώσσα που δεν χρησιμοποιείται στο σήμερα.

Το ζήτημά μας, επομένως, δεν είναι να καταργήσουμε, να μειώσουμε ή να εξοβελίσουμε τα αρχαία ελληνικά ή και τα λατινικά. Οφείλουμε να αναζητούμε μεθόδους πιο πρόσφορες κάθε φορά για τη διδασκαλία τους. Ο στόχος είναι να διδαχθούμε την ιστορία των λαών και τη νοοτροπία τους μέσα από τη γλώσσα και τα γραπτά τους, μέσα από την τέχνη τους. Να παρακολουθήσουμε τη διαδρομή τους και να διδασκόμαστε συνεχώς - αρνητικά ή θετικά - από τη δική τους στάση ζωής, τη δική τους φιλοσοφία, τη δική τους καθημερινότητα.

Και το επιχείρημα εκ του αντιθέτου: αν εμείς δεν διδαχθούμε, δεν μελετήσουμε τη γλώσσα μας στην ιστορική της διαδρομή, σημαίνει πως θα χάσουμε κομμάτι της ιστορίας μας. Θα περιμένουμε, λοιπόν, κάποιοι «εκλεκτοί», Έλληνες ή ξένοι, να μιλήσουν για μας, να γράψουν για μας, να «συνθέσουν» την ιστορία μας κατά πώς τους «βολεύει». Θα περιμένουμε να ερμηνεύσουν την αρχαία τραγωδία και ποίηση, την αρχαία γραμματεία, οι δυτικοί ή οι ανατολικοί, που έχουν διαφορετικό ψυχισμό και άλλα - όχι καλύτερα ούτε χειρότερα - ιστορικά βιώματα από τα δικά μας. Δεν νομίζω πως πρέπει να επιτρέψουμε κάτι τέτοιο.

Ναι, είναι «δύσκολα» τα αρχαία και τα λατινικά. Πολύ δυσκολότερα τα μαθηματικά. Απείρως δύσκολη η φυσική, και η αποτυχία στις πανελλαδικές είναι μια ένδειξη. Αυτό σημαίνει ότι τα περιορίζουμε ή τα καταργούμε; Από πότε ό,τι μας «δυσκολεύει» το «κόβουμε»; Και η αναπνοή είναι κουραστική, αλλά τόσο απαραίτητη για τη ζωή. Κι ο έρωτας αφόρητος. Να τον καταργήσουμε κι αυτόν;

Λίγο φρένο, Μαρία! Κι αν παίζεις «παιχνίδι» άσε το για πιο «εύκολους» καιρούς.

 

Επειδή η παραπληροφόρηση και η διαστρέβλωση δίνουν τα ρέστα τους σε συμβάντα που εμπλέκονται πρόσωπα που προκαλούν κάθετους διαχωρισμούς στην κοινή γνώμη, καλό είναι να αναφέρουμε εδώ τι ακριβώς πρότεινε για τα Αρχαία στη Β'βαθμια εκπαίδευση, η κα. Ρεπούση, ως υπεύθυνη του τομέα παιδείας της ΔΗΜΑΡ.

Στη Βουλή λοιπόν, η πρόταση που έκανε έχει ως εξής: Τα Αρχαία στο Λύκειο να είναι υποχρεωτικό μάθημα για όσους επιλέγουν τη θεωρητική κατεύθυνση και μάθημα επιλογής για όλους τους άλλους. Στο Γυμνάσιο να διδάσκονται, αλλά μεταφρασμένα.

Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί το αξιόλογο άρθρο του Ευγένιου Αρανίτση που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου, με τίτλο "Αρχαιοφρένεια".

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013 21:41
Αντωνία Βαρθαλίτου

Τελευταία άρθρα από τον/την Αντωνία Βαρθαλίτου

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση