Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013 17:45

Άκου μια σκέψη... και την συνέχειά της

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Διαβάζω Κικέρων*. O Ρωμαίος ψάχνει να βρει τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος θα μπορούσε να γλιτώσει από την θλίψη (όχι την απλή θλίψη, την άλλη που σε ρίχνει στο τάρταρο - καλή ώρα αυτή που βιώνουμε σήμερα).

 

 

 

 

 

 

Για την διατριβή του εξετάζει άλλων φιλοσόφων τις ανακαλύψεις, τις τσεκάρει, αντικρούει, συναινεί, με σκοπό να βγάλει ένα κάποιο αποτέλεσμα, που να αποδίδει.

Το μόνο δεδομένο που έχει είναι ότι ο σοφός δεν παθαίνει μπαλκ άουτ, οπότε η λύση στα σίγουρα είναι η γνώση. Και ψάχνει να βρει την γνώση εκείνη που σε κάνει σοφό για να καταντήσεις μετά άτρωτος απέναντι στην θλίψη.

 (Αν η φαιά ουσία που έχει καταναλωθεί εις τους αιώνες για τον αυτόν σκοπό ήταν χρυσός θα είχε επικαλύψει ολόκληρη την γη.)

 Άκου μια σκέψη..

 

Πες ότι ερχόμαστε στη γη για να καταφέρουμε (επιτύχουμε) κάτι το οποίο έως τώρα δεν έχουμε καταφέρει. ( Ό,τι έχω ήδη κάνει νιώθω ότι το μπορώ, μού είναι εύκολο. Δύσκολο μού είναι αυτό που νιώθω ότι δεν μπορώ, επειδή δεν το έχω ποτέ κάνει.) Έχει τεθεί κι αλλιώς: «αν δεν είχαμε κάτι νέο να μάθουμε δεν θα ερχόμασταν να ζήσουμε» (μάλλον δεν ερχόμαστε για να δείξουμε το μπόι μας). Και πες τώρα ότι μπορείς να διακρίνεις αυτό που ήρθες για να καταφέρεις, μέσα από ό,τι θεωρείς πρόβλημα. (Τα προβλήματα είναι χείρα βοηθείας όχι τιμωρία, κουβαλούν αυτό που πρέπει να καταφέρεις. Είναι αυτό που με τίποτα δεν μπορείς.) Και αφού το αναγνωρίσεις, πες ότι με απόλυτη επίγνωση, ηθελημένα, αποφασίζεις (επιλέγεις) να το περάσεις…. Και το περνάς.

Θα έχεις απορίες μετά;

Θα σου χρειάζονται διατριβές για να ξεμπερδευτείς;

Το πρόβλημα θα καταφέρει να σε ρίξει τάρταρο;

Αν υπερβείς ό,τι δεν μπορείς δεν γίνεσαι ισχυρότερος από αυτό;

Δεν θα νιώθεις μετά άτρωτος;

Υ.Γ. Τελευταία έχω την αίσθηση ότι ο δημιουργός γελάει με εμάς…

 

 

* Κικέρων –Το φάρμακο της λύπης:  εδώ

 

....και η συνέχεια της σκέψης

..δεν εννοώ ότι ήρθαμε να κάνουμε κάτι σπουδαίο, μάλλον το αντίθετο, τις περισσότερες φορές είναι το πιο σύχρηστο, γι' αυτό και δεν το θέλουμε άλλωστε. Θα σου πω τι με οδήγησε σ' αυτήν. Αυτό που περνάω, παρότι έχω καταλάβει το σπουδαίο αποτέλεσμα που σε μένα φέρνει, δεν μου αρέσει! Θέλω να τελειώνει, να βρω επιτέλους ηρεμία, να ζήσω σαν άνθρωπος καλά. (Στο νου μου όλη την ώρα έρχεται το απόφθεγμα του Καζαντζάκη "πάταξα τους φόβους και τις επιθυμίες μου".. αχ αυτές οι επιθυμίες! Περισσότερο από τους φόβους δέσμιο κρατούν τον άνθρωπο.)

Επίσης παρατήρησα ότι ζω με κρατημένη την αναπνοή!! (αυτό το συναίσθημα το ένιωσα πρώτη μου φορά στην Παλαιστίνη), που σημαίνει ότι κάθε στιγμή περιμένω το χειρότερο να μου συμβεί. Ζω σταντ μπάι. Μου ήρθε λοιπόν η φαεινή να το αποδεχτώ (όχι από απόγνωση αλλά με την γνώση ότι αυτό ήρθα για να κάνω και επιπλέον είναι αυτό που θα με ολοκληρώσει). Με το που έκανα αυτή την σκέψη μού ήρθε στο νου το γενικό πρόβλημα της χώρας. Όσο ζούμε αναμένοντας να αλλάξει/φτιάξει η κατάσταση, δεν το παίρνουμε απόφαση να ανασυνταχθούμε. Στο καπάκι ρώτησα την ξαδέλφη μου αν έπαιξε ρόλο η παραδοχή του συμβάντος στο να πάρει μπρος για να ξανασταθεί στα πόδια της, μου είπε «απόλυτα». Έχει και παραπάνω.. Όταν αποδέχεσαι το πρόβλημα (λες αυτές είναι πλέον οι συνθήκες μου) κι επίσης ξέρεις τι είναι αυτό που πρέπει να υπερβείς (αυτό που δεν μπορείς), και το κάνεις πολύ συνειδητά (ηθελημένα), δεν γλιτώνεις πόνο/κόπο, αλλά πραγματικά το πρόβλημα παίρνει άλλη διάσταση. Παύει να είναι τιμωρία (όλα σε μένα θεέ μου), αλλά/και δεν είσαι πλέον έρμαιό του.

Και τέλος πάντων, πες ότι τίποτα απʼ όλα αυτά δεν είναι η αλήθεια, μόνο καλό μπορεί να σου κάνει το να αντέξεις/αντιμετωπίσεις/υπερβείς αυτό που καθόλου δεν μπορείς. Μιας και σίγουρα σού δίνει όλη την δύναμή σου, αλλά και θα γλιτώσεις από κάτι που σε βάζει κάτω/νικάει. Επίσης, μόνο καλό μπορεί να σου κάνει το να αποδεχτείς τις συνθήκες, να μην ζεις αναμένοντας. Μιας και σίγουρο είναι ότι αυτά που θες πρέπει να μπορείς να τα υλοποιείς στις παρούσες -πραγματικές σου- συνθήκες, όχι σε υποτιθέμενες, ούτε σε ιδεατές. Τέλος, επειδή από το αποτέλεσμα κρίνεται κάτι αν είναι σωστό ή λάθος, το ότι αυτή η σκέψη με ξεκούνησε, με κάνει να νιώθω όχι έρμαιο, με κάνει να αντέξω να σταθώ απέναντι στο πρόβλημα για να το αντιμετωπίσω, ώσπου να πάψω να μην το μπορώ (οπότε και να γλιτώσω από κάτι που δεν μπορώ), ε, δεν την λες και λάθος.

 

Υ.Γ. Όταν μου ήρθε η σκέψη πήρα τηλέφωνο τον γιο μου, του ζήτησα να μου πει τι νιώθει για το θέμα, από ένστικτο. (Χρησιμοποιώ τον γιο μου εδώ και χρόνια για τον σκοπό αυτό, επειδή είναι "καθαρός" -όχι προγραμματισμένος. Οι πιο απαίδευτοι έχουν τα πιο ανοιχτά μάτια. Για ό,τι δεν είσαι σίγουρος ρώτα τα παιδιά.)

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013 12:17

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση