Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013 08:31

Κικέρων και απόγνωση

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Έχει βάλει έναν θεό μέσα σ’ ένα μικροσκοπικό κουφάρι, το οποίο έκανε κι αυτόβουλο!!! Ε, τι θες, να ήταν εύκολο να ξεδιαλυθεί το τουρλουμπούκι; Και πάλι καλά να λέμε, μεγάλη η χάρη μας.

 

Υ.Γ. Σημαντικό είναι ότι ο Κικέρων άρχισε να ψάχνεται ΑΦΟΥ έχασε την κόρη του και τον επισκέφτηκε η απόγνωση*. Όπως πολύ σωστά λέει δεν ασχολούμαστε για να μάθουμε την ψυχή αν ποτέ δεν νοσήσει. Περίεργο; Καθόλου!! Όσο το αυτόβουλο κουφάρι έχει τον έλεγχο θεωρεί ότι η ψυχή είναι του χεριού του!!! ΤΟ ανέκδοτο!

Κικέρων – Το φάρμακο της λύπης

...η ψυχή καλείται να διαγνώσει την ασθένειάς της όταν το ίδιο το όργανο της διάγνωσης νοσεί. Βεβαίως, εάν η φύση μάς είχε προικίσει εκ γενετής με την ικανότητα να διαισθανόμαστε και να κατανοούμε τη βαθύτερη ουσίας της, και να ζούμε όλη μας τη ζωή υπό την άριστη καθοδήγησή της, δεν θα είχαμε κανέναν απολύτως λόγο να καταφεύγουμε στις θεωρίες και τα διδάγματα των σοφών. Τώρα όμως η διαίσθησή μας περιορίζεται σε κάποιες ελάχιστες αναλαμπές, που κι αυτές, υπό την καταστροφική επήρεια των κακών έξεων και των εσφαλμένων αντιλήψεων, πολύ σύντομα σβήνουν, με αποτέλεσμα να χάνεται ολότελα το φως της φύσης από τα μάτια μας.

Τα σπέρματα της αρετής υπάρχουν μέσα μας και, αν τα αφήναμε να βλαστήσουν, η ίδια η φύση θα μας έδειχνε τον δρόμο προς την ευτυχία. Όμως εμείς, αμέσως μόλις έρθουμε στον κόσμο και μας αναγνωρίσει ο πατέρας μας, πέφτουμε κατευθείαν στα δίχτυα της κακίας και της διεστραμμένης σκέψης, θαρρείς και ρουφάμε το δηλητήριο της πλάνης μαζί με το γάλα της παραμάνας μας. Κι όταν εκείνη μάς παραδώσει στους γονείς μας και στη συνέχεια μας αναλάβουν οι δάσκαλοι, είναι τόσες οι πλάνες που μας μολύνουν, ώστε η αλήθεια δίνει τη θέση της στο ψεύδος, και η σοφία της φύσης υποχωρεί μπροστά στη δύναμη της προκατάληψης.

 

Απόγνωση

Η ψυχή ξεπερνάει τα όρια του κουφαριού (ξεχειλίζει έξω από αυτό). Όταν ένα συναίσθημα σε κατακλύζει (που λέμε) παίρνει το μέγεθος της ψυχής. Σκέψου τώρα ένα συναίσθημα να καταλάβει όλον τον τόπο (από το μικρό το δαχτυλάκι μέχρι την τελευταία τρίχα της κεφαλής), κι ακόμα περισσότερο, να ξεχειλίζει κι έξω από τα όρια του σώματος… πού θα βρει τόπο να σταθεί η σκέψη; Ουσιαστικά δεν έχει χώρο να σταθεί, γι’ αυτό παθαίνουμε μπλακ άουτ. Τότε νιώθουμε αυτό που λέμε Απόγνωση. (Όχι γνώση δεν σου μένει, ξεχνάς και το όνομά σου.)

Και φυσικά είναι αδύνατο να επέμβεις! Δεν γίνεται να ελέγξεις την κατάσταση. Αφεντικό γίνεται πλέον το θεριό.

Γιατί η γνώση της ψυχής, η φιλοσοφία είναι το μόνο «γιατρικό»;

Όταν ξέρεις πώς λειτουργεί δεν παθαίνεις ταράκουλο όταν σε κατακλύσει ένα συναίσθημα (πόνος, φόβος -τα αρνητικά είναι ΟΙ καταλύτες). Το αφήνεις να σε καταλάβει. (Επειδή το πολεμάς -νομίζεις ότι μπορείς να επέμβεις, θες να το ελέγξεις- παθαίνεις απόγνωση.)

Αν το αφήσεις να σε καταλάβει, κάποια στιγμή φεύγει -όπως ήρθε. (Όσο δεν το αφήνεις σε χτυπά σαν το χταπόδι μέχρι να τα φτύσεις και αναγκαστικά να παραδοθείς.)

Επίσης, αυτός που ξέρει πώς λειτουργεί, ξέρει και το κέρδος που επακολουθεί της κατάκλυσης. Αυτό τον κάνει να συμφωνεί. (Όχι να το απολαμβάνει, μόνο να συμφωνεί.)

Όταν δεν το πολεμάς αλλά/και το αντέχεις, ολοκληρώνει την γυροβολιά του σε χρόνο ντετέ (και κάθε επόμενη φορά μειώνεται η διάρκεια). Στην αντίθετη περίπτωση (όταν πας κόντρα αλλά/και δεν το αντέχεις) η γυροβολιά διαρκεί πολύ, μέχρι και χρόνια (κάποιοι δεν ξεφεύγουν και ποτέ από την δαγκάνα του -πόνου/φόβου. Πιασμένο στην μέγκενη σ’ έχει και σε παραδέρνει.)

Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο είναι από ένα πίνακα του Αμερικανού ζωγράφου της ποπ - άρτ Ρόι Λίχτενσταϊν ( 1923-1997) και έχει τίτλο "Ηλεκτρικό κορδόνι".

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013 14:45

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση