Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Παρασκευή, 09 Αυγούστου 2013 10:21

Η βιοχημεία του έρωτα κι όλα τ'άλλα τα παλιά

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο διάλογος που ακολουθεί δεν έγινε μια κι έξω. Έγινε αποσπασματικά στη διάρκεια δεκαπέντε περίπου χρόνων και σχεδόν όλες τις φορές ήταν ένα μικρό μέρος μια μεγαλύτερης κουβέντας που αφορούσε διάφορα θέματα, αλλά πιο πολύ τις ερωτικές σχέσεις. Το Α είναι το αρσενικό και το Θ το θηλυκό.

 

Α: Στο έχω ξαναπεί, αν το θυμάσαι, πως στο βάθος είμαστε βιοχημικές μαριονέτες και μάλιστα τότε είχες μισοσυμφωνήσει. Οπότε τι φταίω εγώ; Και δεν είναι μόνο που μου άρεσε η εικόνα της, ο τρόπος που άναβε τσιγάρο, ή το πως με κοιτούσε. Κάτι άλλο με τραβούσε κοντά της. Υποψιάζομαι ότι ήταν η μυρωδιά της, αλλά η εντελώς δικιά της μυρωδιά. Όπως σου είπα όμως και χθες πάει, έχει τελειώσει εδώ και μήνες. 

Θ: Δεν νομίζω πως αυτά που λες θα με κάνουν να σε συγχωρέσω. Το ότι τέλειωσε είναι κάτι, μετράει. Όσο για τους επιστήμονες τι να πω; Μια απλή γυναίκα είμαι εγώ, που να ξέρω τι εκλύει ο οργανισμός μου. Εντάξει μας λένε οι επιστήμονες πως γίνεται μία έκκριση διαφόρων ουσιών και αν θυμάσαι εκείνον το βιολόγο πριν δύο χρόνια στη διάλεξη του, είχε επιμείνει πως γίνεται μία αλληλοεπίδραση ανάμεσα στις αισθήσεις μας και σε αόρατα γονιδιακές ερωτικές επιλογές. Να τα δεχτώ ως ένα σημείο όλα αυτά, αλλά για για σκέψου το όμως κι ανάποδα. Αν κάνω κι εγώ τα ίδια και επικαλεστώ τη βιολογία θα σ'αρέσει; Δεν έχουμε κι εμείς ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης του τι επιλέγουμε να κάνουμε και τι όχι;

Α:Να σε ρωτήσω το εξής: Τις πρώτες φορές που είχαμε αρχίσει να βγαίνουμε τι σκεφτόσουνα;

Θ:Μου άρεσες πολύ. Η φωνή σου, το γέλιο σου, τα αστεία που έλεγες. Είχα μια περιέργεια να δω πίσω από την εικόνα σου τη ζωή σου όλη, τα όνειρά σου, τα συναισθήματά σου. Κυριαρχούσε μέσα μου ένα θολό αλλά ευχάριστο συναίσθημα που μου ήταν οικείο αλλά ταυτόχρονα και πρωτόγνωρο και που γινόταν κάποιες φορές και διεργετικό. Η θολούρα είχε μέσα της χρώματα κι αρώματα, φανταζόμουνα τοπία και διάφορες ρευστές υγρές φάσεις, θυμόμουνα παλιές καταστάσεις, συνδύαζα πράγματα. Φυσικά μέσα σε όλα αυτά υπή υπήρχες κι εσύ. Πηγαινοερχόμουνα από τη φαντασία μου στην πραγματικότητα, από τον κόσμο μου στον κόσμο, νοιώθοντας ασφαλής μαζί σου.

Α: Να σου πω τώρα κι εγώ. Λοιπόν καλή μου, φτιαχνόμουνα πολύ όταν σε έβλεπα. Το πρόσωπό σου, τα κορμί σου, όλα σου. Πως σταύρωνες τα πόδια σου, πως οδηγούσες, πως μύριζες τα λουλούδια, όλα σου. Ευχαριστιόμουνα κι ερεθιζόμουνα. Θα μου πεις μικροί ήμασταν. Μικροί ξεμικροί, αυτά τα δύο ήταν κυρίαρχα. Και πως ν'αντισταθείς σε κάτι που δίνει τον πρώτο λόγο στο σώμα; Υπήρχε και κάτι ακόμα που το συνειδητοποίησα αργότερα και που μάλλον υπήρχε σε κάθε σχέση που έκανα από μικρός. Διαπίστωσα πως ένα πράγμα που με εξιτάρει είναι το παιχνιδι της τύχης, αν δηλαδή με κάθε νέα γνωριμία θα μου βγει καλό χαρτί. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι φανερό πώς τελικά δεν είμαστε ίδιοι; Διαφέρουμε λόγω φύλου και η διαφορά αυτή είναι σημαντική. Εσύ περισσότερο κινείσαι στη σφαίρα των συναισθημάτων, ενώ εγώ κινούμαι πιο πολύ από το σώμα μου. Φυσικά και οι δυο μας δεν το έχουμε επιλέξει. Με τα χρόνια και μέσα από συζητήσεις πήραμε μια μυρωδιά του τι συμβαίνει. Αλλά δεν συμφωνείς κι εσύ πως η δική μου κινητήρια δύναμη είναι πιο ισχυρή από τη δικιά σου; Ποιο εύκολα κοντρολάρει κάποιος τα συναισθήματά του από το σώμα του. Αυτό πάει να πει πως ο βαθμός δυσκολίας της αντίστασής μας στους πειρασμούς της ζωής δεν είναι ίδιος. Αλλά πέρα απ'αυτό, ναι και μένα θα με πείραζε πολύ, αν πήγαινες με άλλον. Έχεις πάει; 

Θ: Εγώ πιστεύω πως και οι δυό βρισκόμαστε σε αδύναμη θέση. Το καλό είναι πως με τα χρόνια γίναμε πιο πολύ σύμμαχοι παρά αντίπαλοι και δεν μας χαρακτηρίζει εκείνος ο ανταγωνισμός του ποιος έχει το πάνω χέρι. Όσο για την δύναμη των συναισθημάτων και του σώματος, σ'εμένα ισόπαλη είναι. Μπορεί να μην ισχύει για όλους, αλλά εγώ σ' αυτό έχω καταλήξει. Εκείνος ο πατρικά γλυκομίλητος τύπος στην τηλεόραση το είχε πει πολλές φορές. Ακόμα κι αν στην αρχή είναι πολύ ερεθιστικές οι ερωτικές στιγμές το πολύ τρία χρόνια κρατάει η ερωτική έλξη με την ίδια περίπου αρχική ένταση ανάμεσα σε δυο κανονικούς ανθρώπους. Έχει δηλαδή ημερομηνία λήξης. Και τα συναισθήματα το ίδιο, στις καλές να πούμε σχέσεις, είναι σε στενή επαφή με την επιθυμία για σεξ  κι αλληλοεπηρεάζονται. Κάτι έλεγε επίσης πως αυτό έχει να κάνει με ουσίες που εκλύονται από τον εγκέφαλο, ντοπαμίνη ήταν η μια και σεροτονίνη ή άλλη; Όμως αυτός έλεγε επίσης πως εκτός από αυτές τις ουσίες που εκλύονται στο κέντρο λαγνείας του μυαλού μας, υπάρχουν κι άλλα δύο ξεχωριστά κέντρα που για να διαμορφωθούν χρειάστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.

Α: Α, ναι, τώρα το θυμήθηκα. Το ένα το είχε πει κέντρο του ρομαντικού έρωτα, που κι εκεί τρέχουν διάφορες ουσίες. Φυσικά όχι οι ίδιες ποσότητες σε όλους τους ανθρώπους και αυτονόητο είναι πως εξαρτάται και από τα ζευγάρια. Πάντως το αποτέλεσμα δεν έχει να κάνει με μια ξεπέτα. Αυτές οι ουσίες μας όταν εκλύονται φυσιολογικά μας ωθούν να ενδιαφερόμαστε για τον/την σύντροφό μας, να νοιαζόμαστε γι'αυτόν εκ βαθέων και κατά κάποιον τρόπο να αφιερωνόμαστε. Και το τρίτο εγκεφαλικό σύστημα, έλεγε, εξασφαλίζει τη μακροχρόνια σχέση ή όχι. Πάλι κι εδώ παίζουν ρόλο ο κάθε ένας ξεχωριστά, αλλά και το ζευγάρι. Αυτός θυμάμαι που είχε τονίσει πόσο σημαντικός παράγοντας είναι οι ψυχισμοί του ζεύγους, το ασυνείδητό τους και τα διάφορα πρότυπα που, σχεδόν δίχως την θέλησή τους, τους έχουν διαποτίσει. Αν αυτά ταιριάζουν και καλύπτει ό ένας του άλλου τις ψυχικές ανάγκες, τότε η σχέση μπορεί πιο εύκολα να κρατηθεί ζωντανή μέσα στα χρόνια. Όλα αυτά φυσικά και παίζουν ρόλο για την παραγωγή συγκεκριμένων χημικών μορίων, κυρίως νευροδιαβιβαστών και ορμονών. Κι αυτές μας καθορίζουν. Αυτά έλεγε με μεγάλη σιγουριά λες και τα είχε ανακαλύψει ο ίδιος.

Θ. Εντελώς; Σ'αυτό διαφωνώ εγώ. Εντάξει να δεχτώ τις τεστοσερόνες και τα οιστρογόνα, που για να το λένε όλοι οι επιστήμονες, προφανώς θα παίζουν ένα ρόλο. Αυτό όμως που μου λέει η δικιά μου ζωή, η δικιά μου σκέψη είναι πως κάτι πολύ πιο πολύπλοκο συμβαίνει στις ερωτικές σχέσεις, που το πως θα τις χειριστούμε εξαρτάται και από το πως αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τον άλλο που είναι δίπλα μας. Σε τι θέση τον έχουμε; Τον βλέπουμε σαν κάτι ανεκτίμητο που του καταθέτουμε τις αλήθειες μας και τη ζεστασιά μας; Εντάξει το έχουμε πει πολλές φορές πως και οι εποχές παίζουν μεγάλο ρόλο. Τώρα δεν είναι φανερό στον καθένα πως η εποχή δεν ευνοεί τα μεγάλα ερωτικά πάθη; Πόσο καιρό έχεις ν'ακούσεις τη φράση "τρελλός/ή από έρωτα"; Πέρα από την κρίση που δυσκολεύει τις σχέσεις, οι νέοι άνθρωποι και πριν φοβοντουσαν πολύ τον πόνο. Κι επιπλέον δεν το προσπαθούν καθόλου, λες και η σχέση θα περπατήσει από μόνη της, πατώντας ένα κουμπί και τσουπ έγινε. Αυτά δεν είναι πράμματα σοβαρά. Και το βλέπω και στα παιδιά μας, που στις πρώτες δυσκολίες το διαλύουν.

Α: Έχεις δίκιο, διότι αν κρίνω από μένα έχουν υπάρξει κάποιες στιγμές που ήθελα πολύ να σου δώσω αυτά που ένοιωθα ότι ποθούσες και ας μην τα είχα. Αυτό νομίζω πως δεν έχει να κάνει μόνο με ορμόνες και χημεία. Όμως με τις απιστίες τι κάνουμε; Είναι κι αυτές ένα μέρος των δυσκολιών. Είναι πρόβλημα όμως επειδή σ'αγαπώ. Τ'ομολογώ, αλλά σηκώνω τα χέρια ψηλά. Το κακό είναι που πάντα οδηγούν σε δράματα και πόνο και μετά τις πιο πολλές φορές σε χωρισμό. Υπάρχουν και ζευγάρια που για κάποιους σύνθετους λόγους το παλεύουν κι συνεχίζουν να είναι καλά μαζί. Είμαστε πάντοτε ειλικρινείς μεταξύ μας, νομίζω πως πετύχαμε ως ένα βαθμό να διαχειριστούμε αρκετά καλά την ανία μας, γι'αυτό νομίζω γλυκειά μου πως θα τα καταφέρουμε, αρκεί να με συγχωρέσεις. Αυτό όμως που μ'ανησυχεί εμένα, με όλες αυτές τις συνεχείς νέες επιστημονικές γνώσεις, είναι μήπως κάποια μέρα φτάσουμε σε ένα σημείο, που για κάποιους δικούς τους λόγους εξουσιαστικά κέντρα, αρχίσουν να επηρεάζουν την ερωτική μας συμπεριφορά. Φαντάζεσαι αυτόν τον εφιάλτη;

Θ: Δεν νομίζω ότι αυτό μπορεί να γίνει. Ή ακόμη και αν είναι δυνατόν, δεν θα το επιτρέψει ο κόσμος. Και κάτι άσχετο. Λοιπόν, εμένα στα ερωτικά με βοηθάνε πολύ οι τέχνες, ξέρεις βιβλία, ταινίες, τραγούδια. Τα καλά έργα καταφέρνουν και πλημμυρίζω από όμορφα συναισθήματα. Και ιδιαίτερα όταν μου θυμίζουν ότι αυτός ο εύθραυστος κι αβέβαιος κόσμος των συναισθημάτων υπάρχει σε πολλές εκδοχές και παραλλαγές και γι'αυτό έχει σημασία να ερχόμαστε σ'επαφή μαζί του. Ακόμα και χάπυ έντ να μην έχουν, αν είναι εμπνευσμένα έργα, γενναιόδωρα και με προβληματίζουν, τότε με ανεβαζουν. Με σπρώχνουν να δω τα δικά μας και από μια άλλη γωνιά. Εντάξει η ουσία είναι στην πραγματική ζωή, εκεί παίζονται όλα και τον πρώτο ρόλο σ'αυτό το αιώνια επικίνδυνο παιχνίδι, τον παίζεις εσύ γλυκέ μου. Αλλά όχι πάντα, για να είμαστε ειλικρινείς. 

Α: Να σου πω, την Κυριακή το βράδυ παίζει στον Άλφα, μια ταινία του Γούντι Άλεν, την " Όλοι λένε σ'αγαπώ". Αν είμαστε εδώ, θα την δούμε μαζί; Την είχαμε δει πριν πολλά χρόνια και μας άρεσε, θυμάσαι; Παίζει και η Τζούλια Ρόμπερτς, σ'αρέσει ακόμη; 

Θ: Έτσι κι έτσι, για το βράδυ της Κυριακής  θα δούμε...

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013 22:52
Ράνια Ροκιά

Τελευταία άρθρα από τον/την Ράνια Ροκιά

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση