Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Τετάρτη, 09 Ιουνίου 2021 18:47

Πάει ο φίλος μας ο Φάνης.. το πλέον σίγουρο είναι ότι θα μας λείπει πολύ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

fanis4Όλοι οι φίλοι του είμαι βέβαιος ότι θα τον θυμόμαστε όσο ζούμε και πάντα η ανάμνησή του θα μας αφήνει ένα ευφορικό συναίσθημα.

Ο Φάνης Αναβάλογλου ήταν περήφανος και για την καταγωγή του, Ισπάρτα ή Σπάρτη της Μικράς Ασίας παρακαλώ, και για το ότι υπήρξε γέννημα θρέμμα της Κοκκινιάς όπου έκανε τα πρώτα του βήματα στα χρόνια της Κατοχής και για την Δραπετσωνίτικη περίοδο μετά από το γάμο του με τη Πιπίνα, όπου μεταμορφώθηκε σε μια καλή εκδοχή Δραπετσωνίτη δημότη, όντας πατέρας δύο παιδιών, της Ηλέκτρας και του Ορέστη. 

Του άρεσε το κρασί πιο πολύ από τον καφέ, τα ψάρια από το κρέας, τα μαγειρευτά από τους μεζέδες, η πόκα από το τζόκερ, το μολύβι από το πλήκτρο, το ράδιο από την τηλεόραση, το βουνό από τη θάλασσα, τα τούρκικα από τα αγγλικά. Όσο για την επιλογή του τού κόσμου του δόκτορα Κουμεντάκη αυτή ήταν ξεκάθαρα απόλυτη απέναντι στον κόσμο της επίσημης ιατρικής. 

Πάνω από όλα όμως ο παράδεισός του ήταν οι παρεΐστικες συζητήσεις, το αυτοσχεδιαζόμενο κουβεντολόι φίλων, ιδιαίτερα γύρω από τραπέζια ταβερνών και κουτουκιών που τα λάτρευε. Εκεί ξεδίπλωνε με μαεστρία την ανατολίτικη εκδοχή του κόσμου, αυτού όπου η κάθε λέξη στη σωστή θέση αποκτούσε νόημα και βάθος, όπου η κάθε έννοια ξεγεννούσε με τρυφερότητα έναν μικρόκοσμο στον οποίο οι επιθυμίες ήταν πάνω από τις ανάγκες και η απιστία αποκτούσε με τα χρόνια τη δύναμη της πίστης. Με την ειλικρίνεια και την ευθύτητα που τον χαρακτήριζε, παρότι πωλητής στο επάγγελμα, υποστήριζε ότι μ'αυτά τα λίγα και με το μπουζουκάκι του η ζωή του ως συνταξιούχος γινόταν ωραία. Νομίζω τέλος πως όλοι θα συμφωνήσουμε ότι με τις πράξεις του φανέρωνε πως ενώ σεβόταν το χρήμα δεν το προσκυνούσε. 

Παρόλο που σε πολλά θέματα είχαμε διαφορετικές απόψεις ποτέ δεν προέκυπτε μία οξύτητα ανάμεσά μας, από αυτές που δηλητηριάζουν τις φιλίες και τρέφουν μνησικακίες. Τουναντίον, από τις αντιπαραθέσεις αναδυόταν ένα φιλικό σύμπαν όπου σ'αυτό νιώθαμε καλά μες το πετσί μας και όπου ήταν σχεδόν βέβαιο η αναβάπτιση των σχέσεών μας σε νέες κάθε φορά κολυμπήθρες.

Με άλλα λόγια, υπήρξε ένας λοξίας συμπολίτης μας, ένα χαρμόσυνο χαμηλών τόνων πειραχτήρι, παρόλο που ήταν βαθιά σκεπτικιστής. Κι αν κάτι διέκρινα με σαφήνεια ήταν η απόσταση που κρατούσε επί της ουσίας από τον κόσμο των ισχυρών ακόμα κι όταν ψήφιζε λαοφιλείς ανθρώπους των πόστων τις περισσότερες φορές με τη λογική του μη χείρον βέλτιστον. Και πάντα να στέκεται στο πλάι των αδύναμων, ιδιαίτερα αυτών που τους πυροβολούσε σύσσωμη η κοινωνία και τα ΜΜΕ.

Αν κάτι είναι σίγουρο είναι ότι έμαθα πολλά απ'αυτόν, κανόντάς με να σκέφτομαι τα αυτονόητά μου και τον κόσμο στην κυρίαρχη εκδοχή του. Κατά βάση μέσα από ένα παιχνίδι όπου άνθιζαν άτακτα συναισθήματα παραδίπλα από το ορυχείο της σιδηράς σκέψης. Φάνη, σ'ευχαριστώ. Σ'ευχαριστώ και σε φιλώ.

Υ.Γ. Ο Φάνης υπήρξε σταθερός αρθρογράφος της Σταγόνας κι αυτή ήταν η αφορμή που αυτή την τελευταία δεκαετία τον συναναστράφηκα πιο καλά από κάθε άλλη από τις προηγούμενες τέσσερις μεταπολιτευτικές δεκαετίες. Κατά τακτά διαστήματα μας έστελνε τα ψυχικών εντάσεων ψιλοδουλεμένα άρθρα του, που πάντα κάτι άλλο αναδείκνυε απ'αυτό που κέρδιζε τις εντυπώσεις του άψαχτου και βολεμένου πλήθους. 

Ιδού ένα δείγμα, το άρθρο του  Η μικρή ιστορία του κυρίου Γκα - Γκα  που αναρτήσαμε στις 26 Δεκεμβρίου του 2016.

Να προσθέσουμε πως στα τέλη της δεκαετίας του '70 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία   Μη...  που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας και λίγα χρόνια μετά την επίσης τη μικρού μήκους «Το καθίκι». Επίσης στίχοι του μελοποιήθηκαν από το συνθέτη Κώστα Μυλωνά. 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 13 Ιουνίου 2021 11:08
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Σχόλια   

+1 # Σάκης Σιδηρόπουλος. 10-06-2021 10:36
Μαζί του αισθανόμουν σαν μαθητής του Σωκράτη. Ήταν έτοιμος να ανατρέψει πεποιθήσεις με μια ευγενική ειρωνεία που γινόταν σεμινάριο όταν συνοδεύονταν από κρασί και την καλή παρέα. Άλλωστε το ανθρώπινο είδος ήταν γι΄αυτόν μια καρικατούρα του ζωικού βασιλείου. Φιλόζωος και σκεπτικιστής ως προς την δυνατότητα του ανθρώπου να αναπτύξει ελευθερία της συνείδησης, άρα και να είναι υπεύθυνος των πράξεων του.
Το αντίο με το Adagio του J.S. Bach : https://youtu.be/-ywL_zokELE
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση