Πέμπτη, 06 Μαΐου 2021 10:11

Πρόοδος είναι η δικαιοσύνη, η ισότητα, η διαφορετικότητα…του Κώστα Καλλίτση

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
kallitsisΗ πρό­ο­δος δεν βρί­σκε­ται στη με­γέ­θυν­ση των εται­ρειών ή στην ανά­πτυ­ξη νέων τε­χνο­λο­γιών, αλλά στη δι­καιο­σύ­νη, στην ισό­τη­τα και στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Η τε­χνο­λο­γι­κή πρό­ο­δος δεν ση­μαί­νει τί­πο­τα αν εγκα­τα­λεί­πει αν­θρώ­πους πίσω. Εται­ρεί­ες από τη Σίλι­κον Βάλεϊ έως τη Σεν­τσέν υπο­τι­μούν τη ση­μα­σία της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας, τις ζη­μιές που προ­κα­λούν, την αξία των αν­θρώ­πι­νων δι­καιω­μά­των. Αλλά πρό­ο­δος υπάρ­χει όταν κα­τευ­θυ­νό­μα­στε σε ένα μέλ­λον δι­καιο­σύ­νης και ισό­τη­τας, όχι όταν φτιά­χνου­με αστρα­φτε­ρά και­νούρ­για πραγ­μα­τά­κια. Και με­τριέ­ται με τη βελ­τί­ω­ση της κα­τά­στα­σης αυ­τών που εί­ναι στον πάτο, όχι αυ­τών που εί­ναι στην κο­ρυ­φή.
 Είναι απα­ντή­σεις σε έρευ­να για να προσ­διο­ρι­στεί το πε­ριε­χό­με­νο της έν­νοιας «πρό­ο­δος», της Τεχνο­λο­γι­κής Επι­θε­ώ­ρη­σης που εκ­δί­δει ένα από τα κο­ρυ­φαία (κι από τα πιο ακρι­βά) πα­νε­πι­στή­μια του κό­σμου, το Τεχνο­λο­γι­κό Ινστι­τού­το της Μασα­χου­σέ­της.
Τις σε­λί­δες της έρευ­νας δια­τρέ­χουν στοι­χεία-κα­ταγ­γε­λί­ες, όπως: Η αμοι­βή των CEO των 350 με­γα­λύ­τε­ρων αμε­ρι­κα­νι­κών εται­ρειών προς τον μέσο μι­σθό των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε αυ­τές εί­ναι 320 προς 1. Παγκο­σμί­ως, 690 εκατ. άν­θρω­ποι υπο­φέ­ρουν από πεί­να. Το 70% των κο­ραλ­λιο­γε­νών υφά­λων θα κα­τα­στρα­φεί αν η θερ­μο­κρα­σία του πλα­νή­τη αυ­ξη­θεί πάνω από 1,5 βαθ­μό Κελ­σί­ου από τα προ­βιο­μη­χα­νι­κά επί­πε­δα, ενώ αν ξε­πε­ρά­σει τους 2 βαθ­μούς, οι εμ­φύ­λιες συ­γκρού­σεις στη Γη θα αυ­ξη­θούν κατά 50%. Και άλλα ανά­λο­γα.
 
Σε δι­πλα­νή σε­λί­δα: Ο­ Βρε­τα­νός ιστο­ρι­κός Ερικ Χομπ­σμπά­ουμ είχε γρά­ψει: «Λέγε­ται συ­χνά ότι η οι­κο­νο­μία της ιδιω­τι­κής επι­χεί­ρη­σης έχει αυ­τό­μα­τα τάση προς την και­νο­το­μία, αλλά αυτό δεν ισχύ­ει. Η μόνη τάση που έχει εί­ναι προς το κέρ­δος». Και είχε δί­κιο – γρά­φει ο αρ­θρο­γρά­φος. Στα πρώ­τα στά­δια του προ­ϊ­ό­ντος η εται­ρεία επι­κε­ντρώ­νε­ται στην και­νο­το­μία, αλλά όταν το προ­ϊ­όν της κα­θιε­ρω­θεί, ανα­κα­λύ­πτει ότι της κο­στί­ζει φθη­νό­τε­ρα η δια­πλο­κή με το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα για να απο­τρέ­πει τον αντα­γω­νι­σμό παρά να δα­πα­νά για να και­νο­το­μεί. Το Εθνι­κό Γρα­φείο Οικο­νο­μι­κών Ερευ­νών (NBER) έχει βρει ότι όσο πε­ρισ­σό­τε­ρες πο­λι­τι­κές δια­συν­δέ­σεις έχει μια εται­ρεία, τόσο λι­γό­τε­ρο και­νο­το­μεί. Κι ο Th. Philippon έχει απο­δεί­ξει ότι, στις Η­ΠΑ­, από τις αρ­χές του 21ου αι. ο αντα­γω­νι­σμός απο­δυ­να­μώ­θη­κε δρα­μα­τι­κά ενώ εκτο­ξεύ­θη­καν στα ύψη οι δα­πά­νες για πο­λι­τι­κό λό­μπινγκ. Ετσι κα­τα­στρέ­φο­νται οι και­νο­τό­μες μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις. Το αντί­δο­το σε αυ­τήν την αρ­τη­ριο­σκλή­ρω­ση θα ήταν το ελεύ­θε­ρο εμπό­ριο και ο πα­γκό­σμιος αντα­γω­νι­σμός.

Αλλά, εν μέ­ρει εξαι­τί­ας της παν­δη­μί­ας, το πρώ­το 10μη­νο πέ­ρυ­σι, τα 20 ισχυ­ρό­τε­ρα κρά­τη (G20), σε σύ­νο­λο 1.371 πο­λι­τι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων που έκα­ναν, οι 1.067 έπλητ­ταν το ελεύ­θε­ρο εμπό­ριο και τον αντα­γω­νι­σμό – δια­πι­στώ­νει το Κέντρο Ερευ­νών Οικο­νο­μι­κής Πολι­τι­κής (CEPR).

Και κά­που εκεί, πάνω από αυτά τα άρ­θρα, φι­γου­ρά­ρει με με­γά­λα στοι­χεία ένα πο­σο­στό: 43%. Στα κρά­τη-μέλη του Ο­Ο­ΣΑ­, αυτό εί­ναι το πο­σο­στό όσων λένε ότι εμπι­στεύ­ο­νται την κυ­βέρ­νη­ση της χώ­ρας τους…

Εξ όνυ­χος τον λέ­ο­ντα: Οι αξί­ες του ου­μα­νι­σμού και η κρι­τι­κή σκέ­ψη παίρ­νουν τη ρε­βάνς, ιδε­ο­λο­γή­μα­τα που έσυ­ραν τις κοι­νω­νί­ες σε αφό­ρη­τες ανι­σό­τη­τες και μια κλι­μα­τι­κή κρί­ση που έχει αγ­γί­ξει το ση­μείο δί­χως επι­στρο­φή σα­ρώ­νο­νται από ρεύ­μα­τα αμ­φι­σβή­τη­σης, μετά τα πα­λιά πέ­φτουν και τα νέα τεί­χη, η ιστο­ρία δεν τέ­λειω­σε, συ­νε­χί­ζε­ται από τους νέ­ους αν­θρώ­πους που ονει­ρεύ­ο­νται να αλ­λά­ξουν τον κό­σμο. Ανά­με­σά τους, και νέες και νέοι που προ­ε­τοι­μά­ζο­νται να τον κυ­βερ­νή­σουν – όπως στο ΜΙ­Τ.
Πηγή:  ananeotiki.gr  

Κι ένα απόσπασμα από το άρθρο του Αχιλλέα Παπαρσένου " Ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου"  στο οποίο παρουσιάζει το βιβλίο "Deaths of despair and the future of capitalism" και μας διαφωτίζει στο πως διαμοφώνουν πολιτικές αποφάσεις ειδικά τα λόμπυ της φαρμακοβιομηχανίας στις Η.Π.Α. 

Oι φαρμακοβιομηχανίες

Για τους συγγραφείς, καθοριστικοί παράγοντες στην εξάπλωση της επιδημίας των οπιοειδών δεν είναι ιοί ή βακτήρια, αλλά οι αρπακτικές φαρμακοβιομηχανίες, που πλούτισαν σπρώχνοντας στον εθισμό και στον θάνατο βασανισμένες ψυχές, τα μέλη του Κογκρέσου που τις προστάτευσαν, οι ρυθμιστικές αρχές που ενέκριναν την κυκλοφορία φαρμάκων παραγνωρίζοντας τις κοινωνικές παρενέργειες και οι γιατροί που τα υπερσυνταγογράφησαν. Ολοι έριξαν λάδι στη φωτιά, αλλά η Αμερική δεν θα κατέγραφε τόσους θανάτους απελπισίας αν η εργατική τάξη δεν είχε προηγουμένως εγκαταλειφθεί στην τύχη της, αντίθετα με άλλες πλούσιες χώρες, στις οποίες είχε προστατευθεί. Ετσι, παρά τη λιτότητα στη δεκαετία 2010 δεν παρατηρήθηκε επιδημία θανάτων απελπισίας στην Ευρώπη, που έχει αναπτύξει ένα αποτελεσματικότερο δίχτυ κοινωνικής προστασίας.
Βασικό επιχείρημα του βιβλίου είναι ότι, περισσότερο από την ανεργία και την εισοδηματική ανισότητα, οι ρίζες του φαινομένου πρέπει να αναζητηθούν στην καταστροφή ενός τρόπου ζωής που εξασφάλιζε μια καλή εργασία. Ως επακόλουθο, τα αισθήματα αναξιοπρέπειας, εγκατάλειψης και κοινωνικής απομόνωσης έφεραν τη διάρρηξη των δεσμών με την οικογένεια και την κοινότητα, δημιουργώντας ένα τοξικό μείγμα που εκμεταλλεύθηκαν κάθε είδους λαϊκιστές.    

Για τους συγγραφείς, ο κύριος ένοχος της υγειονομικής τραγωδίας είναι το τεράστιο κόστος του αμερικανικού συστήματος υγείας, που στην ουσία κλέβει το εισόδημα της εργατικής τάξης. Η Αμερική το 2017 ξόδευε 17,9% του ΑΕΠ για υγεία, ή 10.739 δολάρια κατά κεφαλήν, ποσό τετραπλάσιο από τις δαπάνες για άμυνα και τριπλάσιο από τις δαπάνες για παιδεία. Η αμερικανική ιατρική περίθαλψη είναι η ακριβότερη στον κόσμο και από τις χειρότερες στις πλούσιες χώρες και το προσδόκιμο ζωής χαμηλότερο. Οι αμοιβές των γιατρών είναι διπλάσιες από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, το κόστος φαρμάκων τριπλάσιο, ο ιατρικός εξοπλισμός και οι εγχειρήσεις ακριβότερα, ενώ ο κλάδος υγείας το 2018 δαπάνησε 567 εκατομμύρια δολάρια σε 2.829 λομπίστες στην Ουάσιγκτον για να εξασφαλίσει την υποστήριξη του πολιτικού συστήματος.

Η παγκοσμιοποίηση, η αυτοματοποίηση και η τεχνολογική πρόοδος παράγουν νικητές και χαμένους και το ζητούμενο είναι η μετάβαση στη νέα οικονομία να γίνει λιγότερο επώδυνη για τους ευάλωτους, με ένα ευρύτερο και ανθεκτικότερο δίχτυ ασφαλείας, αυστηρότερη εφαρμογή των νόμων αντιτράστ, περιορισμό της επιχειρηματικής απληστίας και ισχυρότερα εργατικά συνδικάτα. Εν κατακλείδι, για να είναι ευοίωνο το μέλλον του καπιταλισμού θα πρέπει να θεραπεύσει τις αδικίες του συστήματος και να υπηρετήσει τους πολλούς. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 06 Μαΐου 2021 17:32
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση