Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013 17:31

Είν'όλα μαύρα ή μήπως φοράς μαύρα γιαλιά;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τους παίρνει το μάτι μου τελευταία ή πολύ βιαστικούς ή όλο και πιο σπάνια. Για κάποιους νεαρούς και νεαρές μιλάω, που τα τελευταία χρόνια τους συναντώ σε διάφορες θέσεις και πόστα όταν κάνω τα καθημερινά μου δρομολόγια.

 

 Αλλά ακούω και πολλές ιστορίες, απ’ αυτές που όσο και αν είσαι εκ φύσεως αισιόδοξος, στο τέλος σου χαλάνε τη διάθεση, σε ρίχνουν. Δεν θέλεις να τις σκέφτεσαι, δεν θέλεις να ακούς άλλες τέτοιες ιστορίες. Σαν νεράκι στην έρημο θα ήταν να μάθαινες για νέους που τα πάνε περίφημα, που είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή τους και βλέπουν τον κόσμο ελπίζοντας πως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα καλύτερα. Αλλά η έρημος όπου τριγυρνάς εσύ είναι έρημος πέρα ως πέρα. Ούτε μια στάλα νερό.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι κάτι που το πιάνεις πια στον αέρα. Οι νέοι μας σύντομα θα δυσκολεύονται πάρα πολύ να κάνουν όνειρα, είτε απ’ αυτά που φέρνουν πιο πολύ σε στόχους ζωής, είτε από τα άλλα, που αφορούν την κοινωνία. Και όχι μόνο γιατί δεν θα έχουν ερείσματα, επειδή τα αδιέξοδα είναι πολλά και μεγάλα, αλλά και γιατί αυτό που έχει πάρει το πάνω χέρι στην κοινωνία μας φαίνεται να είναι ένας άκρατος εγωισμός, παρά την ύπαρξη τόσων κινημάτων αλληλεγγύης. Το πιο πιθανόν να συμβεί τα επόμενα δέκα χρόνια είναι και το χειρότερο. Αν δηλαδή κάποιος δεν επιλέξει να κάνει την τύχη του και να το παλέψει στα ξένα, εδώ τι τον περιμένει; Μιλάμε φυσικά για την πλειονότητα του κόσμου. Βοήθεια, λοιπόν, από τους δικούς του ανθρώπους, όσο έχουν κι όσο ζουν. Θα τα κουτσοβολεύει με δουλειές μέσα στην ανασφάλεια, δίχως εγγυήσεις, και με μισθούς της πείνας. Και αν πέσει στην ανεργία, τότε πιθανότατα θα ακολουθεί η απομόνωση, η κατάθλιψη, η ζωή θα γίνεται ασήκωτη. Νομίζω πως οι υπεύθυνοι της κρίσης μας, αυτοί που δημιούργησαν ένα κράτος ανεπίδεκτο μεταρρύθμισης, στελεχωμένο από τους δικούς τους,  φτιάχνουν τώρα μια κοινωνία δίχως μέλλον και δίχως έλεος.

Ένας παρόμοια κακός αέρας έρχεται από πολλές χώρες του κόσμου. Τελευταία από τη Βραζιλία, για την οποία χαίρεσαι προφανώς που πολύς κόσμος βγήκε στους δρόμους και το παλεύει. Και να σκεφτείς ότι αυτή η χώρα είναι η πέμπτη οικονομική δύναμη του κόσμου. Και ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια στην κυβέρνηση βρίσκεται η κεντροαριστερά, που εν γένει θέλει πιο πολύ να εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα. Όχι ότι εκεί δεν έγιναν κάποια βήματα προς το καλύτερο όλα αυτά τα χρόνια, στην αρχή με τον Λούλα και τώρα με την Ντίλμα Ρούσεφ. Αλλά είναι προφανές ότι είναι διάχυτη η μεγάλη φτώχεια από τη μια μεριά, ενώ από την άλλη ο παραγόμενος πλούτος δεν μοιράζεται δίκαια. Μεγάλες αντιθέσεις και ανισότητες που βγάζουν μάτι. Μπλέξανε κι αυτοί με Μουντιάλ και Ολυμπιάδες και αστρονομικά ποσά πάνε για κατασκευές σταδίων κι άλλων χαϊλάτων αθλητικών εγκαταστάσεων και, πακέτο, όπως και σ' εμάς, δεν συμμαζεύονται τα σκάνδαλα, οι κακοτεχνίες, οι υπερτιμολογήσεις, οι μίζες και μια διαφθορά που τρέχει με χίλια. Δύο πράγματα μου δυσκολεύουν την αναπνοή. Η ορατή πια αδυναμία της κεντροαριστεράς να δουλέψει σωστά, με σχέδιο, τίμια και δίκαια και με γνώμονα το καλό του φτωχού κόσμου και των μεσαίων στρωμάτων, και αυτό όχι μόνο στη Βραζιλία. Μέσα σ’ αυτή την παγκόσμια επικράτηση του τζογαδόρικου κεφαλαίου, η κεντροαριστερά όλο και πιο πολύ δυσκολεύεται να δώσει το στίγμα της, και όλο και πιο πολύ οι πολιτικές της μοιάζουν με αυτές της κεντροδεξιάς. Αυτό είναι που δημιουργεί ένα αίσθημα πνιγμού σε ανθρώπους που κάτι καλύτερο προσδοκούν απ' αυτήν. Το δεύτερο που μ’ ενοχλεί είναι η απερίγραπτη ωμή βία, αυτή η δίχως όρια άγρια καταστολή, την οποία επιτρέπουν στην αστυνομία να χρησιμοποιεί εναντίον διαδηλωτών, κυβερνήσεις που πλασάρονται ως φιλολαϊκές. Βλέπεις τι γίνεται στη Τουρκία και στη Βραζιλία κι αναρωτιέσαι, αν δηλαδή ήταν χούντα στην εξουσία, σε τι θα διέφερε η βία που θα ασκούσε προς τους διαδηλωτές;

 Και ενώ το μαύρο είναι το χρώμα που έρχεται από πολλά μέρη του κόσμου και αφορά πάρα πολλούς εργαζόμενους ή άνεργους  ανθρώπους, μέσα λοιπόν σ' αυτόν τον κακό χαμό, διαβάζεις την παρακάτω είδηση και δεν ξέρεις πια τι να πεις.

Ας πούμε πρώτα, γι’ αυτούς που δεν το έχουν ακούσει, τι είναι τα γενόσημα. Με τον όρο γενόσημα εννοούμε φάρμακα όμοια σε σύνθεση και αποτελεσματικότητα με τα πρωτότυπα φάρμακα, που όμως έχουν χάσει το δικαίωμα αποκλειστικής κυκλοφορίας. Συνεπώς, μιλάμε για δραστικές ουσίες που κυκλοφόρησαν ως πρωτότυπα φάρμακα πριν από τουλάχιστον 10 χρόνια. Τα γενόσημα φάρμακα αποτελούν ελκυστική επιλογή των συστημάτων υγείας, λόγω της χαμηλότερης τιμής τους.

Η είδηση τώρα. Υπάρχουν φαρμακευτικές εταιρείες που καθυστερούν σκόπιμα την εισαγωγή στη χώρα τους γενόσημων φαρμάκων. Μία από αυτές, που πιάστηκε στα δίχτυα της αρμόδιας Ευρωπαϊκής επιτροπής, είναι η δανέζικη Lunndbeck και τιμωρήθηκε με πρόστιμο 93,8 εκ. ευρώ. Και πώς το έκαναν αυτό. Εξαγοράζοντας εταιρείες που παρήγαν ένα γενόσημα φάρμακο που το πρωτότυπο τους ανήκε. Αγόραζαν επίσης οι Δανοί τεράστιες ποσότητες ενός άλλου γενόσημου φαρμάκου και μετά τις κατέστρεφαν αντί να τις διαθέσουν στην αγορά. Άλλες εταιρίες που τιμωρήθηκαν για τον ίδιο λόγο είναι οι Randaxy Laboratories, Merck, Arrow Group, Zoetis Products. Και αυτές οι εταιρίες έκαναν παιχνίδια με τα γενόσημα φάρμακα προκειμένου να διατηρούν τις τιμές, μέσω των πρωτότυπων φαρμάκων, σε τεχνητά υψηλά επίπεδα. Η Ευρωπαϊκή επιτροπή απεύθυνε τις ίδιες κατηγορίες και στις γνωστές αμερικάνικες εταιρίες Johnson & Johnson και Novartis.

Έτσι δυστυχώς δουλεύει το σύστημα παντού. Και αυτές τις δουλειές των εταιρειών, των οποίων οι μέτοχοι και οι διευθυντές και οι σύμβουλοι θα είναι πάμπλουτοι, και που ευθέως με τις πράξεις τους στρέφονται κατά του κοινωνικού συνόλου, θα βρεθούν άνθρωποι, κανονικοί σαν εμάς και συχνά προερχόμενοι από τις λαϊκές τάξεις, οι οποίοι θα δεχτούν πρόθυμα να τις φέρουν εις πέρας. Όσο αυστηροί και αν είναι οι νόμοι, όσο και αν η κοινωνία έχει ως κυρίαρχη αξία την άρνηση αυτών των πράξεων και όσο ευσυνείδητοι και αποτελεσματικοί κι αν είναι οι φύλακες, πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά, πάντα θα βρίσκονται, άλλοτε λίγοι κι άλλοτε πολλοί, που θα κοροϊδεύουν την κοινωνία και παρανομώντας θα την εκμεταλλεύονται. Το κακό δεν έχει όρια και πάντα θα βρίσκει τους πιστούς του. Το μόνο ελπιδοφόρο, αλλά και δύσκολο, είναι πως ο καθένας μας εν τέλει, έχει την ευθύνη των κρίσιμων επιλογών του. Ακόμα και ο φαρμακοβιομήχανος, ακόμα και ο υπουργός δημοσίας τάξεως και προστασίας του πολίτη της Βραζιλίας ή της Τουρκίας, όσο και αν ο ρόλος τους είναι συνήθως ισχυρότερος από τη συνείδησή τους. Όπως κι εμείς εξ άλλου, σε σχέση με το τι θέλουμε από τη ζωή μας και τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε και να μην κάνουμε. Είναι φορές που τέτοιες στάσεις μας οδηγούν σχεδόν σαν υπνοβάτες στο να κοιτάξουμε προς μια άλλη πλευρά της κοινωνίας και των ανθρώπων, πιο φωτεινή. Και τι καλά που θα είναι αν τότε διακρίνουμε την ανατολή μιας άλλης θέας μέσα μας και γύρω μας και αυτό  μας οδηγήσει να θέλουμε ν' ανοίξουμε καινούργιους δρόμους. Imagine all the people... Είναι, πιστεύω, ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί σ' αυτήν τη φάση. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013 21:54
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση