Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013 16:51

Εσύ, που ξέρεις τόσο ωραία να φιλάς, από τη lifo

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Φυσάει τον χρυσό αέρα αυτό το άρθρο του Τσαγκαρουσιάνου, που δημοσιεύτηκε στην τελευταία lifo. Και τον φυσάει γιατί ανέπνευσε βαθιά από το θεϊκό υπερώο, αυτό της χαράς της ζωής ξεχνώντας για λίγο τους βάλτους της και την άβυσσο της ψυχής.

 

 

 

 

 

 

 

Ο αέρας αυτός, που όταν ξεχύνεται από τις σχέσεις ανθρώπων, μα σε όλους τους πολιτισμούς, εκδηλώνεται με φιλιά κι αγκαλιές. Καυτά και σφιχτές. Γιατί αυτός είναι ο τρόπος της αγάπης.

Κάποιος θα πει και με το δίκιο του "Ρε φίλε, αυτά τα πράγματα τι νόημα έχει να τα σπέρνεις; Αυτά μόνα τους φυτρώνουν και φεγγοβολούν του ήλιου το φως στις καρδιές". Ναι, συμφωνώ, αλλά και τι πειράζει; Ίσως στις μέρες μας, που όλα μας βαραίνουν πολύ περισσότερο από όσο μπορούμε ν'αντέξουμε κι εύκολα βυθιζόμαστε στις μαύρες μας, που φτάνουμε, το ίδιο εύκολα πάλι, στο σημείο η μαυρίλα να μας φαίνεται φυσιολογική, τι κακό κάνει εκείνος που υπενθυμίζει τα παιχνίδια του φωτός και τη ζεστασιά του;

Μία ένσταση μόνο. Αυτή για το βλέμμα από το μέλλον. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως τα πράγματα θα προχωράνε εσαεί από το καλό στο καλύτερο. Αυτή η επιλογή του Τσαγκαρουσιάνου υποκρύπτει μία άδολη πίστη στη διαρκή πρόοδο, στην ασταμάτητη διάχυση της ευτυχίας σε όλο και περισσότερους. Μακάρι να εξελίσσονται τα πράγματα έτσι. Οι εμπειρίες μου όμως και η ματιά μου στην Ιστορία, άλλα μου προσκομίζουν. Το προχωράει της ανθρωπότητας, άλλοτε αργά κι άλλοτε πιο γρήγορα και ιδιαίτερα στην τεχνολογία, το εισπράτουμε λίγο πολύ όλοι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι προχωράνε με τον ίδιο ρυθμό όλα τα πράγματα της ζωής και για όλο και πιο πολλούς. Και όχι μόνο αυτό, αλλού χάνει κιόλας, χάνουμε και μάλιστα με βαρύ σκορ - δες, στο ένστιχτο, δες, στην δυνατότητα ολικού αφανισμού της ανθρωπότητας, δες, στη σχέση με τον θάνατο, δες, στην αύξηση της απόστασης από τον εαυτό μας από τους άλλους, κι απ'τη φύση, δες, στην απέχθεια απέναντι στην ιδέα του μόχθου και του ξένου, δες, στην κατακερματισμένη σχέση μας με τον χρόνο, δες στην καταστροφή του περιβάλλοντος, δες, κι άλλα πολλά και σημαντικά που ωθούν πολλούς να βιώνουν, δίχως ελπίδα, τη ζωή ως βάσανο, άλλους τον εαυτό τους ως ρομπότ κι άλλους τον κόσμο ως άνευ νοήματος. Έτσι και γι'αυτό υποστηρίζω πως στο μέλλον ή καλύτερα σε κάποιες περιόδους του μέλλοντος, μπορεί και να φρίττουν μ'εμάς για τους ακριβώς αντίθετους λόγους από αυτούς που αναφέρει ο αρθρογράφος. Ή το χειρότερο, να μην δίνουν δεκάρα τσακιστή γι'αυτά τα θέματα της ύπαρξης κι άλλα να είναι τα σημαντικά για τους μακρινούς απογόνους μας. Μακάρι οι κύριες και αουσιαστικές επιλογές τους να με διαψεύσουν πανηγυρικά, γιατί χρόνο με το χρόνο γίνομαι όλο και περισσότερο απαισιόδοξος για το είδος μας. 

Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί αυτό το άρθρο που μας άρεσε κι ελπίζουμε ν'αρέσει και σ'εσάς.  

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013 14:59
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση