Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2020 17:23

Είναι δυνατόν να συνυπάρξει εν ειρήνη το Ισλάμ στην Ευρώπη;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lifo77Οι σχέσεις της χριστιανικής δύσης με τον μουσουλμανικό κόσμο έχουν περάσει μες τους αιώνες από σαράντα κύματα. Ανάμεσα στα πολλά επεισόδια, η κατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου τον 8ο μ.Χ αιώνα και οι σταυροφορίες που ξεκίνησαν τον 11ο μ.Χ αιώνα δεν έγιναν απλά μόνο για τα οικονομικά οφέλη και τους θρησκευτικούς λόγους που επικαλέσθηκαν. Παρόλο που το Βυζάντιο ήταν κατά βάση ανατολή κι αυτό είχε για πολλούς λόγους επί της ουσίας μιας συγκρουσιακή σχέση με το Ισλάμ. Ακόμα κι όταν καταλείφθηκε η Κων/πολη από τους Οθωμανούς οι εντάσεις ποτέ δεν σταμάτησαν και κρυφοέκαιγαν στο βάθος των ειρηνικών περιόδων που ήταν το έδαφος των αλληλοεπιδράσεων ανάμεσα στους μουσουλμάνους και τους Βαλκάνιους χριστιανικούς λαούς στην αχανή Οθωμανική αυτοκρατορία.

Τους τελευταίους αιώνες η δύση διαμόρφωσε έναν τρόπο ζωής που κέντρο της ήταν το σύνθημα της Γαλλικής επανάστασης "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη". Ας θυμόμαστε επίσης ότι οι αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες που επεκράτησαν στα κοσμικά κράτη της δύσης, ένα από τα αρνητικά πρόσημα ήταν η αποικιοκρατία που περιλάμβανε τις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες της Β.Αφρικής, της Μέσης Ανατολής όπως και της πέρα και άπω ανατολής. Όλα αυτά δικαιολογημένα έχουν δημιουργήσει ένα τοξικό υπέδαφος στον μουσουλμανικό κόσμο.  

Το κρίσιμο είναι πως για πολλούς λόγους αυτός ο κόσμος πάγωσε, τουλάχιστον ως το πως εξελίχθηκαν οι δυτικές κοινωνίες, που εκτός από την ανάπτυξη των επιστημών και το κράτος πρόνοιας που έφτιαξαν μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σιγά σιγά κατοχύρωσαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι πολίτες τους επέλεξαν με αγώνες και μία ελευθερία στις ανθρώπινες σχέσεις εντελώς ξένη μ'αυτήν του κόσμου του Ισλάμ.

Όσο γι'αυτούς τους Άραβες μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στις πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι από τους απόγονους τρίτης γενιάς εξακολουθούν να ζουν στο περιθώριο και στην ουσία είναι ένα ξένο σώμα στο εσωτερικό των χωρών που τους υποδέχτηκαν. Αυτό σε χοντρές γραμμές είναι το τοπίο των σχέσεων της ευρωπαϊκής ενδοχώρας όπως το έχω φτιάξει μέσα μου με τα διαβάσματά μου. Να σημειώσουμε επίσης ότι στις Η.Π.Α εξ αιτίας του διαφορετικού τρόπου ενσωμάτωσης των μεταναστών, δεν προκαλούν την ίδια ένταση οι μουσουλμάνοι μετανάστες. Εκεί το μεγάλο άλυτο ζήτημα εξακολουθεί να είναι η σχέση των λευκών με τους νέγρους και το υποβόσκων των φτωχών με τους πλούσιους, όπου στους φτωχούς ανήκουν και οι λατινοαμερικάνοι μετανάστες των τελευταίων δεκαετιών.

Σε ακόμα πιο γενικό πλαίσιο η μετανάστευση είναι υπαρκτή σε όλες τις ιστορικές περιόδους και παρόλο τις δικαιολογημένες εντάσεις που δημιουργεί στις χώρες υποδοχής, τα ταμείο στο τέλος έχει πολλαπλά οφέλη και για τους γηγενείς και για τους ξένους, όφελος όμως πάντα ακριβοπληρωμένο και από τους δύο. 

Εμείς τις τελευταίες δεκαετίες δεχόμαστε πολλούς μετανάστες, αρχής γενομένης με τους Αλβανούς. Οι πόλεμοι στην Ασία ήταν η βασική αιτία του μεγάλου πλήθους των προσφύγων που έφευγαν από τις εμπόλεμες ζώνες στην προσπάθειά τους να ζήσουν, κάτι που καθένας μας αυτό θα έκανε. Το ολοφάνερο είναι ότι δεν καταφέραμε τα τελευταία πέντε χρόνια να διαχειριστούμε αυτόν τον κόσμο σε μια ανθρωπιστική βάση και προς ώφελος όλων και από τη στιγμή που κέρδισαν έδαφος στην Ευρώπη οι ξενοφοβικές φωνές, το πρόβλημά μας όλο και μεγάλωνε. 

Ένα ισχυρό δεδομένο που καλό είναι να το έχουμε πάνω πάνω στην πολιτική μας σκέψη, είναι τα 3.5 περίπου εκατομμύρια προσφύγων και μεταναστών που ζουν, όπως ζουν, στην Τουρκία. Από τη στιγμή που η Τουρκία τραμπουκίζει ασύστολα και εναντίον μας, το θέμα με τους πρόσφυγες είναι πολύ κρίσιμο και χρειάζεται μια αποφασιστική και ξεκάθαρη στάση με σαφείς όρους, τόσο για όσους διαβιούν στην χώρα μας, όσο και απέναντι αυτών που η Τουρκία έχει δείξει ότι είναι ένα από τα όπλα της έτοιμη να το στρέψει εναντίον μας. 

Μέσα σ'αυτήν την μακριά αλυσίδα που έχει τις ρίζες της στα βάθη της ιστορίας, τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει οι τρομοκρατικές ενέργειες των τζιχαντιστών εναντίον τυφλών αλλά στοχευμένων στόχων στην Ευρώπη. Η τελευταία συνέβη πριν λίγες μέρες στη Γαλλία με τον αποκεφαλισμό ενός καθηγητή από έναν 18χρονο Τσετσένο εξτρεμιστή του Ισλάμ.

Αυτό που μου βγαίνει αυθόρμητα είναι η συνύπαρξη λαών, θρησκειών και φυλών. Μου ταιριάζει αυτή η Βαβυλωνία, με ελκύει το διαφορετικό, μολονότι τα προβλήματα που προκύπτουν είναι πιο πολλά. Και σ'αυτήν τη συγκυρία κατανοώ το σοβαρότατο πρόβλημα που δημιουργεί ένας επιθετικός μουσουλμανικός κόσμος που επί της ουσίας δυσκολεύεται να αποδεχτεί τον τρόπο ζωής που έχουν φτιάξει οι ευρωπαϊκές κοινωνίες. Δεν ξέρω αν στην παρούσα φάση της όξυνσης υπάρχουν άνθρωποι και θεσμοί που μπορούν να υπερασπιστούν με την στάση τους λύσεις που είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε μια ειρηνική συνύπαρξη. Το εύχομαι, διότι θεωρώ ότι το κρίσιμο είναι να μην οδηγηθούμε στα άκρα. Αν επικρατήσουν ένθεν κι εκείθεν οι εξτρεμιστές τότε όλοι θα χάσουμε. Αυτά πιστεύω επί του παρόντος.   

Ο δημοφιλής και αξιόλογος Γάλλος συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ με αφορμή το γεγονός του αποκεφαλισμού έγραψε το άρθρο 

Ο αποκεφαλισμός ενός καθηγητή συνιστά κήρυξη πολέμου που πρέπει να αντιμετωπιστεί ανάλογα  

Ένα ακόμα άρθρο, ανάμεσα στα πολλά που γράφτηκαν αυτές τις μέρες με το ίδιο θέμα, είναι του καθηγητή Πολιτικής Ιστορίας Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου Ο ισλαμιστικός κλοιός και ο αποκεφαλισμός της Γαλλικής Δημοκρατίας  

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020 17:58
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση